Last saved by: Yaşar İliksiz

Yasariliksiz.com

Konstantinopolis’e hükmeden dünyaya hükmeder
Doğu Roma Atasözü

YENİ ROMA
Byzantıum - Mayıs 328

İmparator, yıkık dökük surların önündeydi. Yüzyılı aşkın süredir şehri korumaktan iyiden iyiye yıpranmış surların ana kapısının altındaydı. Elinde mızrak, yürümeye hazır bekliyordu. Her an adım atacak gibiydi. Ancak herkesin merakla beklediği adımı bir türlü atmıyordu. Gözlerini birkaç metre ötedeki boşluğa kenetlemiş, öylece dikiliyordu.  Âdeta yürümesi için komut verilmesini bekliyordu. 
Konstantin’in arkasındaki memurların, din adamlarının ve subayların sabrı taşmaya başlamıştı. İmparatorun bir an önce harekete geçmesini bekliyorlardı. Mızrağı nereye dikeceğini merak ediyorlardı. İmparatorun bulunduğu yer ile mızrağı saplayacağı son nokta arasında kalacak alan, yeni şehrin sınırlarını belirleyecekti. 
Gerçi Konstantin’in geleneklere saygısı olmadığını ve tanrılar dâhil herkese meydan okuduğunu bilmeyen yoktu. Ama böylesi kalabalığı alana çağırdığına göre, halkın gözü önünde kadim geleneği yok sayacak kadar ileri gidemezdi.
α α α
Konstantin, kuracağı yeni şehrin sınırlarını belirlemek için yapılacak törene çağırdığı herkese, “Muhteşem bir kent kuracağız arkadaşlar! Yüzyıldan daha yaşlı surlar, kuracağımız şehri korumak için çok yetersiz. Onları da yeniden inşa edeceğiz.” demişti. 
Byzantium’da herkes tarihi bir gün yaşandığının farkındaydı. Ancak şehrin kaderinin yeniden şekillendiği o gün, İkinci Roma İmparatorluğu’nun doğduğu, hiçbirinin aklının ucundan dahi geçmiyordu. Roma’dan daha görkemli bir kentin temelinin atılmakta olduğunu sadece İmparator Konstantin biliyordu. Bunu şimdilik kimseye söylemeye niyeti yoktu. Tıpkı Roma tanrılarını inkâr edip kendisine bugünün rüyasını yıllar önce gösteren Yeni Rabb’ine teslim olduğunu annesinden gizlediği gibi, asıl hedefini de sonuna kadar herkesten gizleyecekti. Kimse burasının Hıristiyanlığın ikinci büyük kalesi olacağını anlamayacaktı. Tâ ki Rabb’inden “açıkla” emrini alıncaya kadar…
Rüyasını hatırlayınca zihninde eski günleri canlandı. İki yıl önce karısının ve oğlunun idam edilmesi üzerine gittiği Roma’da maruz kaldığı aşağılamaları hatırladı.
O gün, kendisini Neron olarak niteleyen saygısızların ellerindeki levhaları gördüğünde karar vermişti Roma’nın artık kurtarılamayacak derecede çürüdüğüne. Roma halkının yöneticilerine hiç saygısı kalmamıştı. Taşralılara karşı sergiledikleri küstahlığın vardığı nokta ise efsanevi hukuk ülkesinin her an çökeceğinin açık göstergesiydi. Konstantin, durumun vahametini idrak eder etmez, kenti terk edip ne yapılabileceğini düşünmeye başlamıştı. 
İşte o günlerde, hem kendisinin hem de Roma’nın kaderini, paganlıktan tek Tanrı inancına taşıyacak rüyayı görmüştü. Sandalla gezinen iki tuhaf insan, ölü bir balık taşıyordu rüyasında. Biri diğerine sürekli soru soruyordu. Diğeri onu sürekli uyarıyor ve susmasını işaret ediyordu. İki tuhaf insan, rüyasında Boğaz’a giriyor ve erguvan ağaçlarının yoğun olduğu, üç tarafı palamut kaynayan denizle çevrili kara parçasında mola veriyorlardı. Ve ölü balık o noktada, deniz sularıyla buluştuğu anda canlanıp suların içinde kayboluyordu. “Burası senin yurdun. Senin adını almayı ve adanması gerekene adanmayı bekliyor” diyordu gaipten gelen ses.    
Bzyantium’du orası. Belli ki o kenti merkez seçerek, yeniden planlama görevi verilmişti kendisine. Tanrı’nın izniyle pagan Roma’nın karşısına dikilerek, geleceği kurtarmak zorunda olduğunu hissediyordu. Tanrı’dan gelen işaretler, onu, bunu yapmaya mecbur bırakıyordu. 
Çevresi Tanrı’nın ışığını henüz göremeyecek kadar kör ve katı inançlı paganlarla doluydu. Bu yüzden henüz açıkça ilan edemiyordu, İsa’nın Tanrı’sına inandığını. Bir zamanlar kendisinin de şu an hallerine acıdığı paganlardan olduğunu hatırladı. Tebessüm belirdi yüzünde.
On yıl önce, tarihe Milvio Köprüsü Savaşı adıyla geçen çarpışmalarda, kendisini Roma yönetiminde görmek istemeyen İmparator Maxentius’u bozguna uğratmıştı. Kendisi gibi Sezar’ın altında ve kendisiyle aynı yetkilere sahip Maxentius’un kellesini mızrağının başına geçirdiği gün Tanrı, kendisinin seçilmiş imparator olduğunun ilk işaretini göndermişti. 
Savaş öncesinde birdenbire gün ortasında güneş alçalmaya başlamıştı. Ordusunda büyük telaş başlamış, kendisi de şaşkınlıktan donakalmıştı. Gökyüzü tarifi imkânsız şekilde parladığında, herkes kör olma telaşıyla gözlerini kapatmaya mecbur hissetmişti kendini. Konstantin ve askerleri, şaşkınlık içinde ne yapacaklarını şaşırdıkları anda, aniden gürleyen gök gürültüsü herkesin bakışlarını aynı noktaya çevirmesini sağlamış, gözleri kamaştıran parıltının ortasında, üzerinde “bununla fethet” yazılı, çarpıyı andıran garip haç işareti belirmişti. 
O gün, gökten inen işareti kendisine sembol seçmişti. O günden sonra da yeryüzünde hiçbir şeyden korkmuyordu. Tüm askerlerin kalkanlarına işlediği, gökyüzünden parlayarak inen haç işaretini yeni imparatorluğun sembolü yapacaktı. 
α α α
Konstantin hatıralar âleminde gezinirken, elinde mızrakla ayakta heykelleşmişti âdeta. Herkes sessizce onun ne yapacağını bekliyordu. Sessizliği bozan tek topluluk, surların dibinde bölük bölük dizilmiş askerlerdi. Onların birçoğu, Milvio Köprüsü Savaşı’nda kendisini Büyük Konstantin olmaya hazırlayan mucizeye tanklık etmişti. 
İmparatorlarına inanılmaz düzeyde saygı duyuyor ve verdiği her emri kusursuz yerine getirmek için gereğinden fazla çaba sarf ediyorlardı. Böyle anlarda ise ondan bile korkmayacak kadar kaygısızdılar. Her zamanki gibi, komutanlarından fırsat buldukları anda kendi aralarında şakalaşıp gülüşüyorlardı. Savaş meydanında saldırı emri aldıklarında canlı ölüm makinelerine dönüşen atletik bedenli sert simalar, böyle anlarda okul bahçesinde oynayan çocuklardan farksızdı. Gürültülerinin birleşip, uğultu olarak alanı rahatsız ettiğinin farkında dahi değildiler. Aslına bakarsanız hiç kimsenin onların çıkardığı uğultuya aldırdığı da yoktu. Bzyantium ahalisinden yüzlercesi gruplar halinde, eski ve birçok kısmı yıkılmaya yüz tutmuş surların tepesinde merakla olacakları bekliyorlardı. 
Ve neden sonra, âdeta bir yerden emir almışçasına başını öne eğerek ilk adımı attı Konstantin. Arkasındakiler “çok şükür” diye fısıldadı. Yüzlerinde beliren gülümsemelerle onu takip ettiler. İmparator mahiyetindekilerle birlikte yürüyerek surlardan uzaklaşırken, askerler rahat emri alarak surların dibine çöktüler. 
İmparator elinde mızrakla ilerlerken âdeta birini adım adım takip ediyormuşçasına dikkatli, her zamanki aceleciliğinden ve alışılageldik rahatlığından uzaktı. Yürüyüş beklenenden uzun sürmüştü. İmparator, alışıldık mesafeleri aşmak bir yana, birkaç şehri içine alacak alanı da geçmişti. Hâlâ da durmaya niyetli görünmüyordu. Arkadan dürtenlerin baskısı üzerine yardımcısı, “Efendim, daha gidecek miyiz?” diye sordu. Konstantin, başını bile çevirmeden cevap verdi: “Devam etmek zorundayız.”
Tahmin edilen ortalama büyüklüğün neredeyse 4 katı mesafe katedilmişti. Herkes imparatorun hâlâ neden durmadığını merak ediyordu. Bu kadar büyük kent planının nasıl hazırlanıp hayata geçirileceğini düşünüyor, işin içinden çıkamıyorlardı. Şaşkınlık içinde imparatoru takip edenlerden biri dayanamayarak sordu: 
- Efendim, ne zaman duracağız?
İmparator en az onun kadar şaşkın halde cevap verdi: 
-Önümüzde yürüyen durduğu zaman! 

MEHMET’İN DÜŞLERİ  
Edirne - Mayıs 1438

Saray kapısından girip çıkanlar azalmış, nöbetçiler kapıları kapatma hazırlığına başlamıştı. Geniş metal çemberlerle kaplı dev ahşap kapı kanatları, birkaç askerin oflayıp puflayarak itmesiyle birbirine yanaştırılmış, aralarından sadece bir at ya da öküz arabası geçebilecek kadar aralık bırakılmıştı. Sarayda gecelemeyecek son insanların çıkması bekleniyordu. 
Kalın bahçe duvarlarının dışında devriye gezen nöbetçilerden başka kimse kalmamıştı. Bahçıvanlar başta olmak üzere, saraya yakın yerde tezgâh açmayı tercih etmiş çerçiler yolları ve civardaki arazileri boşaltmıştı. Yer yer sapsarı, yer yer yemyeşil tarlaların ötesindeki tepelerin üstünde güneş bakır tepsi gibi kıpkızıl varlığını gözler önüne sermişti. 
Günün son ışıkları, ulu çınarların gölgelerini devleştirerek ufukta soluyordu. Saray duvarlarının içindeki insanların hareketleri hayli yavaşlamış, gündüz yaşanan koşuşturmaca ve gürültüden eser kalmamıştı. 
Saray bahçesinde bağdaş kurmuş çizim yapan çocuk, kendisini çizdiği şekillere o denli kaptırmıştı ki havanın karardığının farkında bile değildi. Işık azaldıkça, karaladığı deftere biraz daha yaklaşarak çalışmasını sürdürüyordu.  Âdeta dış dünyayla ilişkisini kesmiş, karaladığı defter yaprağının içindeki dünyaya gömülmüştü. El hareketleri gittikçe hızlandı. Çizdiği şekillerin onu oldukça heyecanlandırdığı belliydi. Nefesini tutmuşçasına sessiz çalışıyordu ama heyecandan kalbinin atarken çıkardığı sesi bahçenin öbür ucundan dahi duymak mümkündü.
Neden sonra, derince nefes alarak kafasını kaldırdı. Çizdiği şekle, uzun uzadıya, dikkatlice baktı: “Allah’ın izniyle, bir gün bu halinle benim olacaksın” dedi. Gururla seyrettiği resme bakarken göz kapakları kapanmaya başlamıştı. Gözlerinden yorgunluk akıyordu. Gün boyu kucaklaştığı hayli zorlu rakibini güç bela pes ettirdiği güreş müsabakasından ayrılmışçasına halsiz hissediyordu şu an kendini. Defteri kucağına bıraktı ve ellerini yumruklaştırdı. Minik yumruklarıyla, yorgunluktan kapanmaya başlayan gözlerini ovuşturdu. 
Kalın duvarların ötesindeki tepelerin ardında, gökyüzündeki kızıllığın yeryüzünün griliği ile kesiştiği çizgide, renklerin cengini seyretti bir müddet. Güneş, kor ateşin üstünde kalmış bakır tepsi gibi kıpkızıldı. Ateş topu şeklinde göğün ve yerin kesiştiği noktada santim santim alçalıyordu.
Yorgunluğun yavaş yavaş tüm bedenine yayıldığını hissediyordu. Batan güneşe bakarken iyiden iyiye mahmurlaşan gözlerinin kapanmasına engel olamıyordu. Ellerini çenesinin altında birleştirdi. Yanağını, sol elinin sırtına yapıştırdı. Uyumaya karar vermişti ki yan tarafındaki ağaçların hışırdadığını hissetti. Kafasını kaldırıp hışırtıların geldiği yöne bakmak istedi. Ama omuz kasları emrine itaat etmedi. Rüya gördüğünü düşündü. Sonra, “Rüya görüyor olsam, rüya gördüğümü düşünebilir miyim?” diye sordu kendi kendine. Uykuda mı yoksa uyanık mı olduğuna karar verememişti. Ağaçların arasında yaprakların hışırtısına karışan fısıltılar duydu. Kulak kesildi.
İki yaratık kendisine bakarak söyleşiyor gibiydi: 
- Sence bizi görüyor mu?
- Hayır! Ama varlığımızın farkında.
- Çok zeki ve dikkatli! Her şeyi çabuk kavrıyor ve doğal akışa aykırı en ufak gelişmeyi seziyor.
- Baksana kalemi de kılıcı kadar mükemmel kullanıyor. Böyle mahir elleri az gördü dünya… Dili, kurdun kuşun dilini konuşacak kadar kıvrak ve şu yaşında dahi muhatabını safa sokacak kadar otoriter. O babasına, babası ona hayran.
- Öyle, dilinin tatlılığı ve zekâsı ile kendisini üvey anasına bile öz evlat gibi sevdirmeyi başardı. Despina Mara, onu öz oğlu gibi seviyor. Aşil’in, Hektor’un kahramanlıklarını anlatıyor, Yunan mitolojisinin maceralarından ibretlik öykülerle besliyor hayallerini. Geleceğin İskender’i olabileceğini telkin ediyor ona. Öz annesi ise Zaloğlu Rüstem ve Battal Gazi’nin hünerlerini anlatıyor, Hz. Ali gibi mert ve âlicenap olmasını öğütlüyor. İki farklı dünyanın kucağında büyüyen müstesna bir bilgi yumağı oldu. Cihanın tek hâkimi olabileceğine inanıyor şimdiden. Hayali ülkeler fethediyor, geçilmez geçitler aşıyor düşlerinde.
- Ne çizdiğini fark ettin mi? 
- Elbette. En büyük hayalini şekillendirmiş. Yeni Roma’nın yeni imparatoru olmaya kararlı.
- Karanlık dağların eteklerinden gelen pir, onun aynı zamanda Siyah Kalem’in de efendisi olacağını söylüyor.
- Öyleyse, yalnız Yeni Roma’nın değil, bizim de tarihimizde yeni sayfalar açılacaktır.
Tam o esnada sarayın bahçesinde nalın sesleri yankılanmaya başladı. Tıkırtılar, konuşan varlıkların huzurunu kaçırdı: 
- Hişşşşt, Despina Mara Hanım geliyor! 
Saray kapısından bahçeye uzun boylu, sarışın, genç ve güzel bir kadın çıktı. Bir süre gezinerek, etrafı gözleriyle süzdükten sonra durdu, ellerini beline koydu. Uyuyan çocuğa bakarak tebessüm etti. Uyuyan masum güzelliği hayranlıkla seyretti uzun süre. Çalıların arkasından gelen fısıltı, ikilinin oluşturduğu manzarayı, “Sanki dolunay gökyüzünden yere inmiş, sarayın bahçesinde yatan yıldız parçasını kucaklamaya hazırlanıyor” şeklinde yorumladı.
Genç kadın, birkaç adım atarak eğildi. Uyuyan çocuğun başını okşayarak, alnından öptü: “Mehmet, uyan oğlum! Mehmet!” Çocuk gözlerini araladı. Ama saniye geçmeden tekrar kapattı. Kadın onu omuzlarından hafifçe sarstı. Çocuk gözlerini tekrar açtı ve mahmur mahmur baktı. Analığının elini tutarak doğruldu. 
Ayağa kalktığında, gözlerini ovuşturmasına bile fırsat vermedi kadın. Elinden tutup çekerek çocuğu içeriye yönlendirdi: “Acele etmelisin!” 
“Molla namazdan sonra hemen derse başlamak için sizi bekliyor” diye açıkladı acelesinin nedenini. Ve devam etti genç kadın: “Molla Gürani, ‘yine nereye kayboldu haylazlar! Benim ömrüm Mehmet ve Drakul haytalarını aramakla mı geçecek? Niye onlar da diğer çocuklar gibi dur denilen yerde durmuyor, hiç anlamıyorum! İkisi de çocuk değil, küçük birer cin parçası âdeta!’ diye sitem ediyordu az önce abdest alırken.” 
“Ama cicianne…” diye ayak diredi çocuk. 
Bir eli kadının elinde, peşinden sürüklenirken, diğer eli ile onu eteğinden çekiştirerek durdurmayı başardı ve sordu: “Cicianne, az önce fısıltılar geliyordu şu ağaçların arasından. Sen de duydun mu?” Kadın, “hayır” anlamında başını sağa sola salladı. Çocuk tüm masumiyetiyle yeniden sordu: “Gerçekten hiçbir şey duymadın mı?” 
“Bana öyle geliyor ki yine ele avuca sığmaz Sırp Prensi Drakul ile akşama kadar koşturup güreşmekten yorgun düştün. Sonra da oracıkta uyuyakalıp korkulu rüyalar gördün!” dedi güzel kadın.
Eğilip, hayal kırıklığı içindeki çocuğu teselli etmek için yanaklarından öptü ve kulağına şunları fısıldadı: “Ama şimdi acele etsen iyi olur. Molla Efendi, elinde değnekle gezinmeye başlamadan önce rahlenin önünde ol. Çünkü ancak o şekilde dayaktan kurtulabilirsin!” 
Çocuk, genç kadının elinden tutarak hızlı adımlarla içeri doğru yönelirken, dudaklarını büzdü ve kendi kendine mırıldandı: “Ama rüya olamayacak kadar gerçektiler.”
α α α
Çocuk, uyku sersemliği içinde, çizim yaptığı defteri uyuduğu yerde bıraktığını fark etmemişti. O, ciciannesiyle el ele içeri girerken, ağaçların arasından çıkan beyaz giysili adam gülerek baktı hallerine. Beyaz sarıklı, beyaz cüppeli, beyaz entarili adamın aksakalları göğsünün ortasına dek uzamıştı. Sarığının altından sarkan ak saçları omuzlarını örtüyordu. Beyazlar içindeki adam yerdeki defteri fark etti. Defteri iki eliyle kavrayıp doğruldu. Açık sayfadaki resmi dikkatlice inceledi. Şaşırdığı her halinden belliydi. Bir yandan gözlerini sayfadaki çizimde gezdirirken, bir yandan da sakallarını sıvazlayarak “Hımmm!” diye mırıldandı. Baktığı sayfada, Konstantinapolis’in dillere destan mabedi Ayasofya çiziliydi. Ama küçük Mehmet, kilisenin kubbesindeki haçın yerine hilâl çizmiş ve çevresine de dört tane minare kondurmuştu!
Yaşlı adam defterin diğer sayfalarındaki çizimleri de inceledi. Saray erkânının yüzlerini, hayvan resimlerini, tuğra denemelerini gördü. Sayfaların rastgele bazı noktalarına, Latince ve Türkçe kelimeler serpiştirmişti çocuk.
Beyaz elbiseler içindeki adam, Ayasofya’nın çizili olduğu sayfayı yırtmamaya gayret ederek, dikkatlice defterden koparttı. “Bu sayfa bende kalsın. Görmemesi gerekenler görebilir. Mehmet’le bazı meseleleri artık ciddi ciddi konuşmanın zamanı gelmiş” diye mırıldandı. 
Defteri dürüp, tomarlaştırarak koltuğunun altına soktu ve içeriye yöneldi. Yürürken ahenkli ahenkli mırıldanıyordu:

Hayran kamu âlimler  Bu mâni’nin altında Kaf’tan Kaf’a hükmeder Bilmez bu muammayı…

KAZA  
İstanbul - Mayıs 2009

Güneş, Boğaziçi sırtlarından parıltılar saçarak batıyordu. Özellikle Anadolu yakasındaki parıltılar, muhteşem görüntüler çıkarmıştı ortaya. Pencere camlarında yangın çıkmışçasına parlak alev topumsu yansımalar oluşuyordu. Alevlerin ortasında kalmış gibi görünen binalar, karşıdan seyredenlere görsel şölen sunuyordu. Güneş ışınlarının etkisi azaldıkça daha fazla belirginleşen Ay’ın loş ve gizemli aydınlığı ise görkemli manzaraya tanık olanları romantizme çağırıyor gibiydi.
Sahile sıralanmış restoran ve çay bahçelerinin masaları birbiri ardına dolmaktaydı. Masalara dizilen tabak, şişe ve bardakların çıkardığı seslerin yanı sıra, siparişleri yetiştirmek için koşuşturan garsonların çıkarttıkları kulak tırmalayıcı gürültülerin romantik ortamla bağdaşmadığı aşikârdı. Ancak gözleri birbirinden başka şey görmeyen sevgililerin gürültüler umurunda bile değildi. Kilometrelerce uzunluğa sahip sahil boyunca sıralanmış mekânlarda, birbirini tutan ya da tutmaya hazırlanan yüzlerce el sahibinin yüreğinde, karşısındaki gözlerden yansıyan dünyalar dışındaki gelişmelerin hiçbir önemi yoktu. 
İş toplantısı, özel meseleler ya da siyasî pazarlıklar için buluşan insanların oturduğu masalar içinse siparişlerin bir an önce servis edilmesi önemliydi. Ne kadar çabuk sadede gelinirse, o kadar iyiydi onların nazarında. O yüzden çıkan gürültüler umurlarında bile değildi.
Kıyıya bağlanmış sandal ve küçük tekneler, güneşin son ışıklarıyla pırıldayan suların mutedil dalgalarında nazlı nazlı sallanıyordu. Öte yanda, Boğaz’ın sularında değişik uzunluklarda, farklı tonajlara sahip heybetli yük gemileri ağır ağır ilerliyordu. 
Onca keşmekeşin ortasında bir genç kız, çevresini süzerek ağır ağır yürüyordu. Boyacıköy kıyısında, sahil yolunun yayalara ayrılmış kısmındaydı. Omzunda irice bir spor çantası asılıydı. Uzun boylu, atletik yapılıydı. Kâh denizin suları üzerinde oynaşan pırıltılara bakarak neşeleniyor, kâh sahil yolunun diğer cephesindeki binalar arasında güç bela ayakta kalmayı başarabilmiş son ağaçlara bakarak hüzünleniyordu.
Sahile paralel uzayıp giden yoldaki araba sayısında gündüze nazaran belirgin azalma vardı gerçi ama o an itibarıyla bile Anadolu’daki herhangi bir sanayi kentinin gündüz trafiğini aratmayacak kadar yoğunluk olduğunu düşündü deniz tarafında ilerleyen yaya. Doğup büyüdüğü, ömrünün tamamının geçtiği bu kadim şehirde ne kadar çok insan vardı. Âdeta şehir değil, devasa bir ülkeydi! Hem inanılmaz sayıda etnik çeşitlilik içeren nüfus yapısı hem de barındırdığı insan sayısıyla pek çok ülkeyi kıskandıracak zenginliklere sahipti.
Düşünürken, kendi kendine gülümsedi genç kız. Onlarca yıldır, kahvehanelerden akademik ortamlara kadar her yerde sürüp giden meşhur tartışma gelmişti aklına: “Her geçen gün artan nüfus ve trafiğe çıkan araç sayısı engellenmezse, İstanbul’un sonu tam anlamıyla felaket olacak!” Bu tartışma, yıllardır hız kesmeksizin sürüyordu. Elinde, insan sayısındaki artışı ölçebileceği bir veri yoktu. Ancak yollarda yaşadığı çileye bakarak, şehirdeki araç sayısının iyiden iyiye arttığını görebiliyordu. Her geçen gün, gideceği noktayla arabasını park edebildiği nokta arasındaki mesafe hissedilir şekilde uzuyordu. 
Saatine baktı. Adımlarını hızlandırdı. Polis Eğitim Merkezi Lokali’nin önünden geçti. Aracını park ettiği yere yaklaşmıştı. Trafik ışıklarının karşında arabasını gördüğü anda, sırtındaki spor çantasını eline aldı. Dört yol ağzında ışıkların yanmasını beklemeye başladı. Beklerken, tam karşısında, koltuğunun altındaki evrak çantasına sımsıkı sarılmış yaşlıca adamı fark etti. Adam kısa boylu ve esmer tenliydi. Çelimsiz görünüyordu. Ürkek bakışlarla çevresini süzüyor ve karşıya geçebilmek için ışıkların yanmasını bekliyordu. 
Genç kız, bir kez daha gülümsedi kendi kendine. Trafik ışıkları, yanı başında yeşilin yanmasını bekleyen birileri olduğu zaman ne kadar da nazlanıyordu! Zaman kesinlikle izafi ölçü birimiydi. İhtiyaçlara göre uzayıp kısalabiliyordu. Ve ona daha çok ihtiyacı olanlara, aşırı kaprisli sevgili gibi davranıyordu.
Işığın değişmesini sabırsızlık içinde beklediği süre boyunca, direkteki lambalara bakıp duran çelimsiz adamı boş gözlerle izlemeyi sürdürdü. Adam, sol koltuğunun altındaki evrak çantasını sağ eli ile tutarak çevresine bakınıyordu. Bir şeylerden ürktüğü kesindi. 
Işık -nihayet- yandığı an, genç kız, karşıya geçmek için adımını kaldırımdan aşağı attı. O ve karşı kaldırımdaki adam asfalta ayak bastığı anda, ışıkların hemen arkasındaki yaya yolunu işgal ederek kaldırım kenarına park etmiş araçlardan biri harekete geçmişti. Genç kız, asfaltın üzerinde ikinci adımını atmıştı ki sağ tarafından gelen motor sesiyle irkildi ve korkudan olduğu yerde donakaldı. Hızla gelen aracın, dosdoğru, caddede birkaç adım atmış çelimsiz adamın üstüne yöneldiğini görmüştü. Korkudan kaskatı kesilmiş vaziyette seyretti gelişmeleri. 
Ansızın, park edildiği kaldırım kenarından yola çıkan araba yaşlı adama çarpmış, adamın çelimsiz bedeni çarpmanın etkisiyle havaya savrulmuştu. Araç, çarpmanın ardından fren yapmıştı ve birkaç metre ileride durmuştu. Kanlı gösteri, topu topu üç-dört saniyeye sığmıştı.
Kazazedenin havaya fırlayan bedeni, genç kızın yaklaşık bir metre ötesinde hareketsiz yatıyordu. Genç kız, şaşkınlıktan elindeki çantayı da yere düşürmüştü. Şok olmuş durumdaki görgü tanığı, adamın ağzının kenarından kan sızdığını görünce kendisini daha da kötü hissetti. Yaralının daha yarım dakika önce koltuğunun altında sıkı sıkı tuttuğunu gördüğü çantası şimdi asfaltın üzerindeydi. Çarpmanın etkisiyle kilidi açılmış ve içindekiler sağa sola savrulmuştu.
Trafik ışıklarında geçmek bilmeyen saniyelerin aksine, şu anda yaşanan her gelişme inanılmaz hızla olup bitiyordu. Zaman, kapris çekecek hâli olmayanlara naz yapmayı kesmiş, yokuş aşağı bırakılmış su gibi hızla akmaktaydı şimdi.
Kazaya yol açan aracın arka kapısından hızlıca inen siyah takım elbiseli adam, telaşlı tavırlarla evrak çantasından etrafa savrulan kâğıtları topladı. Genç kız, adamın önceliğinin aracın çarptığı kişi değil de çanta olmasını garipsedi. Ancak müdahale edemeyecek kadar şaşkındı. Gözleri önündeki gelişmeleri çaresizce izliyordu. Aynı anlarda araçtan inen yine baştan aşağı siyah giyinmiş iki kişi, kazazedenin kanlar içindeki vücudunu ayaklarından ve omuzlarından tutarak aracın arka koltuğuna taşıdı. Yüz hatlarında ve davranışlarında, ne telaş ne endişe ne de üzüntü belirtisi vardı. Aksine ağızlarını açıp tek kelime etmeye bile gerek görmeyecek kadar sakin ve kendilerinden emindiler. Görgü tanığı, şahit olduğu duygusuzca yardım çabası ile iyice afallamıştı. Adamlar, kazazedenin nabzının atıp atmadığına bile bakmaksızın, âdeta bir sokak köpeği ezmişler de leşini ortadan kaldırıyormuşçasına, kanlar içindeki bedeni aracın arka koltuğuna sokuşturdu. Ardından kendileri de aynı koltuğa iki ayrı kapıdan bindiler. 
Çok hızlı hareket ederek çantadan dökülenleri toplayan diğer adam ise kazazedeyle ilgili gelişmelerden tamamen kopuktu. Yerde gördüğü bütün ıvır zıvırı çantaya geri doldurduktan sonra, asfaltın üzerinde başka eşya kalıp kalmadığını anlamak için son kez olay mahalline baktı. Son bakışın ardından, her şeyi topladığına kanaat getirerek aracın şoför mahalline bindi. Kazayı yapan arabanın içindeki üç adam da, kornalarını hoşnutsuzluk içinde çalarak arkalarına dizilen araçların feryadını zerrece umursamaz görünüyordu.
Arkalardaki araçlarda bulunan insanlar, merak içinde birer-ikişer yola inmeye başlayıp, “Neler oluyor? Adam öldü mü?” diye sormaya başlamıştı. Mırıldanmalar artıyordu. Kazanın failleri, meraklı kalabalığın yüzüne dahi bakmaksızın, sürücünün gaza basması ile birlikte olay yerinden hızla uzaklaştılar. Olup bitenleri anlamaya çalışan kimi sürücüler, birbirlerine sorular sormayı sürdürürken, kimileri de “Herhalde adamı hastaneye götürüyorlar” tarzında -vicdanlarını rahatlatacak türden- varsayım cümleleri kurarak yeniden araçlarına bindiler. 
Yeniden aracına binmeye hazırlanan sürücülerden biri, yaya geçidinin üzerinde donup kalmış genç kızı fark etti. Merakını yenemeyerek, “Bir şeyiniz var mı hanımefendi, yardım etmemi ister misiniz?” diye sordu. 
Yaşadığı kazanın şokunu üzerinden henüz atamamış hâldeki genç kız kekeleyerek, “Te-te-teşekkür ederim, i-i-iyi… iyiyim, sağ olun!” diyebildi. Yoldan bir an önce çekilmek için eğilerek, kazanın paniği içinde yere düşürdüğü çantasını sapından kavradı. Çantayı kaldırdığında, altından parlayan bir metal cisim çıktı. Merakla uzanıp, fark ettiği parlak nesneyi yerden kaldırdı. 
Avucundaki cismi şeklen tanımakla birlikte, kazanın şoku içinde, eline aldığı ilk anda bu cismin ne olduğunu hatırlayamadı. Bir-iki saniye boş boş baktı elindeki cisme. Sonra beynindeki dumanlı hava dağıldı ve aradığı bilgiye ulaştı. Bu, daha ziyade dindarların pek sevdikleri ve boyunlarına astıkları türden bir muska kabıydı. Üçgen biçimli, işlemeli gümüşten yapılma, geniş kısmı 4-5 santimetre büyüklüğündeydi… Çarpma esnasında açılan evrak çantasından ya da doğrudan doğruya kazazedenin bedeninden fırlayarak buraya kadar gelmiş olmalıydı. Yola saçılan eşyaları alelacele toparlayan adam, bu küçük parçayı genç kızın telaş içinde düşürdüğü çantanın altında kaldığı için fark edememişti. Genç kız hafızasını zorlayınca, gizemli şoförün yeniden çantaya tıkıştırdığı nesnelerin arasında büyük boy bir defter ve madalyon şeklinde madeni parçalar da olduğunu hatırladı. 
Olayın üzerinden en fazla iki dakika geçmişti. Buna rağmen, genç kız hariç herkes kazanın atmosferinden sıyrılmış görünüyordu. Yaya geçidinin önünde bekleşen araçlar için yeşil ışık yanmış, sürücüler tanık oldukları kazanın şaşkınlığını atlatmıştı. Hepsi bir an önce yollarına devam etme telaşına düşmüşlerdi bile. Sürücülerden birkaçının aynı anda kornaya basmasıyla, tehlikeli bir noktada çakılıp kaldığını fark eden genç kız, omzunda çantası, elinde muska muhafazası olduğu halde koşar adımlarla karşıya geçti. 
α α α
Arabası olay mahallinden on metre kadar ötedeydi. Sürücü koltuğunun kapısını alelacele açıp kendisini içeri attı. Omzundaki çanta ve elindeki gümüş muhafazayı yanındaki boş koltuğun üstüne bıraktı. Derin derin nefes alarak kendine gelmeye çalıştı. Henüz otomobili çalıştıracak gücü kendinde bulamamıştı. Birkaç dakikalığına da olsa koltukta soluklanıp, normale dönme ihtiyacı hissediyordu. 
Soluk alıp verişleri normal ritmini az sonra yeniden yakalamıştı. Torpido gözündeki limon kolonyasının da bu sakinleşmede hatırı sayılır katkısı olmuştu. Sakinleşir sakinleşmez, kazadan geriye kalan muska muhafazasını incelemek üzere elini uzatmıştı ki cep telefonu çaldı. Cihazın melodisi o günlerin en popüler müzik parçalarından biriydi. Kız muhafazayı yeniden koltuğa bırakıp, çantasının önündeki cepte bulunan telefonunu çıkarttı. Gerilimini bastırmaya çalışan muzip bir ifadeyle cevap verdi: “Evet, sevgilim, seni pür dikkat ve özlemle dinliyorum!” Karşı tarafın söylediklerini dinledikten sonra da “Tamam, hayatım, sen durağa çık; on dakika içinde yanında olacağım.” dedi. Ardından cep telefonunu çakmak girişine bağlı şarj aletine takarak yan koltuğa bıraktı ve kontak anahtarını çevirdi. Sahil yolu, kazadan yalnızca beş dakika sonra, âdeta hiçbir şey olmamışçasına her zamanki rutin düzenine kavuşmuştu. 
α α α
Genç kız, Rumeli Hisarı’nı geçtikten sonra, Küçük Bebek sahilindeki trafik sıkışıklığından istifade ederek, kaza sonrası çantasının altında bulduğu muska muhafazasını tekrar inceleme fırsatı buldu. Trafik tam anlamıyla kilitlenmişti. Metal kutucuğu açması kolay olmadı. Uzun zamandır hiç yerinden kıpırdatılmadığı anlaşılan kapağı, çantasından çıkardığı tırnak törpüsünün yardımıyla kanırtarak açabildi. 
Metal kutucuk doluydu. Ters çevirip koltuğa doğru sertçe silkelediğinde, içindeki üçgen şeklinde katlanmış nesne kolayca düşüverdi. Muhafazadan çıkan koyu kavuniçi renkteki cisme uzanıp aldığında, ellerinde tabaklanmış bir deri parçası vardı. Üçgen metal muhafaza, çocukluğunda arkadaşlarının boynunda gördüğü muskalara çok benziyordu ama içinden çıkan “tılsım kaynağı” onların içlerine tıkıştırılan kâğıtlardan hayli farklıydı. 
Uzun zaman önce katlanıp sokulduğu muhafazanın içinde, yıllarca el değmemiş olarak beklediği anlaşılan deri parçası oldukça zor açılıyordu. Zarar vermemeye çalışarak direksiyonun hemen ardındaki karoseride deriyi elleriyle düzlemeye çalıştı. 
“Bu çağda bile, hâlâ böyle şeylerin kendisini koruyup, şans getireceğine inanan saf insanlar var!” diye mırıldandı o işi yaparken. Geçmiş yıllarda gördüğü muskaların etkisiyle, derinin bir tür koruyucu olduğuna inanıyor ve içinden mor mürekkeple yazılmış kargacık burgacık Arapça satırlar barındıran bir kâğıt çıkacağını düşünüyordu. Ancak katlanmış deri parçasının içinden tahmin ettiği gibi bir kâğıt parçası çıkmadı. Derinin kendisi doğrudan yazı zemini olarak kullanılmıştı. Alışık olduğu muskalardan çok farklıydı önünde duran şekiller. Tabaklanmış derinin üzerine siyah mürekkeple çizilmiş resimleri fark edince hayli şaşırdı. Resimlerin çiziliş şekli şaşkınlığını daha da artırdı. 
Önce mezar olduğunu tahmin ettiği, üzerinde haç işareti bulunan taş dikilmiş tümseği gördü. Tümseğin başına çömelmiş, tuhaf görünümlü iki yaratık vardı. Her ikisinin de boynuzları vardı. Bir tanesinin saçları yele görünümündeydi. Ayakları iri ve çıplaktı. Ayak tabanları görünecek şekilde çizilmiş garip yaratıklardı.
 Genç kız, yaratık çizimlerine daha dikkatle bakınca içi ürperdi. Her iki yaratık da o kadar ustalıkla çizilmişti ki âdeta canlı ve kendisine bakıyor gibiydi. Derinin üzerindeki çizimleri dikkatle incelemeyi sürdürdü. Yaratıkların çevresinde belli belirsiz bir duman tabakası vardı. Sisler arasında olduklarını söylemek mümkündü. Tam üstlerindeki bulutların arasında, saçları pırıl pırıl parlayan sakallı adam çekti dikkatini. Pelerini andıran bir cübbe giymişti, elinde asa vardı ve gökyüzündeki bulutların arkasından aşağıdaki yaratıklara bakıyordu. Hz. İsa figürlerini andırıyordu bu çizim. Muskanın tesadüfî sahibi, çizimleri yapan ressamın saçlardaki ışıltıyı siyah-beyaz bir resimde nasıl bu denli başarıyla yansıtabildiğini düşündü. Ardından gördüğü şekillerden hareketle, şu kaçınılmaz soruyu sordu kendi kendine: “İçinde hem mistik öğeler, hem garip yaratıklar, hem haç figürü, hem de Arapça yazılar bulunan bu nesne, hangi inanca ait bir muska olabilir?”
α α α
Genç kız, sorduğu soruya makul bir yanıt bulmaya çalışırken, kilitlenmiş trafik açılmaya yüz tutmuştu. Araçlar yolda ağır ağır seyretmeye başlamıştı. Önünde dizilen araçlar birbirlerinin peşi sıra hareket ediyordu. Genç kız, deriyi, yanındaki koltuğa bıraktı. Otomobilini hareket ettirdi. Kısa süren bir hareketlenmeydi bu. Birkaç yüz metre ötedeki ışıkları geçtikten hemen sonra sağa yanaştı. Aracı durdurdu. Az ileride, durağın hemen yanında, volta atarken sık sık saatine bakan uzun boylu genç adama doğru bakarak korna çaldı. Adamın ayağı yürürken hafifçe aksıyordu. 
Aksayan genç adam korna sesini duyduğunda, yakınlarındaki birkaç kişiyle birlikte başını araca doğru çevirdi. İlk tepkisi, ağzını kulaklarına kadar uzatan gülümseme oldu. Ardından, aksayan sağ ayağına aldırmaksızın mümkün olduğunca hızlı adımlarla kızın kullandığı arabaya ilerledi. Ön kapıyı acele ile açıp oturmaya yeltenirken, koltuğun üzerindeki çantayı, küçük muska muhafazasını ve deri parçasını gördü. Hepsini kucağına aldı ve boşalttığı koltuğa oturdu. Kapıyı çekti. 
“Güzeller güzeli Janet’im bugün nasılmış bakalım?” dedikten sonra cevap beklemeksizin dudaklarını genç kızın dudaklarına uzattı. Kendisine uzatılan dudaklara hafif bir buse konduran genç kız, “Janet, biricik aşkı Tunç’u gördü, şimdi daha iyi.” diye cevap verdi. Hemen ardından da aracı yeniden çalıştırdı. 
Tunç, önce elindeki çantayı arka koltuğa attı. Diğer elinde tuttuğu gümüş muhafaza ve deri parçasına aynı hoyratlığı sergilemedi. Belki de cisimlerin görünümleri, onlara farklı itidal ve saygıyla yaklaşması gerektiğini hissettirmişti. 
Elindekileri genç kıza göstererek, “Bunlar nedir?” diye sordu. Janet, yüzüne yayılan muzip gülümsemeyle, “Seni bana bağlama muskası. Bu muskayı artık sürekli boynunda taşımanı istiyorum tatlım!” Tunç, “Saçmalama!” diyerek şaşkın şaşkın baktı genç kıza. Bir yandan da elindeki cisimlerin ne olduğunu anlamaya çalışarak, dikkatli bakışlarla enine boyuna bu cisimleri inceliyordu. 
“Bakıyorum saflığın üstünde, tatlım” dedi Janet. Yüzündeki hınzır gülümsemeyi silmeksizin sürdürdü sözlerini: “Muskalarla, büyülerle işim olmayacağını gözün kapalı bilmen gerekirdi! Seni bağlamak için ben yeter de artarım!” 
“Seni fettan seni! Cazibenin nasıl da farkındasın!” diye gevrek gevrek gülümsedi Tunç. Ancak merakını dizginleyemediği için de sorularını sürdürdü: “İyi de bunlar ne? Çok eski şeylere benziyorlar. Antikacı dükkânına falan mı uğradın gelirken?” 
“Son yarım saatim çok yoğun geçti.” diye yanıtladı soruyu Janet. “Gideceğimiz yere ulaşıp bir sandalyeye çökelim, ondan sonra olanı biteni anlatırım. Fakat şimdi cevap verecek gücüm yok. O yüzden, bu konuyu lütfen şimdilik kapatalım aşkım!” 
Janet, gözleri caddede, direksiyonu trafiğin daha akıcı olduğu taraflara doğru kırarak ilerliyordu. Tunç sorularına ara vermişti fakat elindeki deri parçasını dikkatlice incelemeyi sürdürüyordu. Sırasıyla üstünde haç işareti bulunan mezarı, yanı başındaki iki garip yaratığı, gökyüzündeki bulutları, eli asalı adamı fark etti. Bir ara gözleri Arapça satırlara takıldı. O da Janet gibi hiçbir anlam verememişti gördüklerine. 
Yaklaşık beş dakikalık sessiz yolculuktan sonra, “Her kim yaptıysa çok garip!” diyerek mırıltı düzeyinde yeniden konuşmaya başladı genç adam. “Sanki gerçek bir Siyah Kalem işi gibi.”
-Siyah kalemle değil, kesinlikle mürekkeple yapılmış o çizim. 
-Çizim tekniği olarak söylemedim Siyah Kalem’i, kastım o değildi.
- O halde Siyah Kalem de ne? diye sorarak önce Tunç’un elindeki deriye, ardından sevgilisinin yüzüne baktı Janet.
-Aslında soruyu, ‘Siyah Kalem de kim?’ diye sorman gerekiyor. Çünkü bir ressamdan söz ediyorum. 
-Hiç duymamıştım. O zaman, soruyu doğru haliyle tekrar ediyorum tatlım. Siyah Kalem de kim?
Tunç, başını iki yana salladı. Yüzünde donuk bir ifade vardı. Omuzlarını silkeleyerek, genç kızın yanıtını heyecan içinde beklediği soruya karşılık olarak şunları söyledi: 
-Sanat dünyası yıllardır bu soruya cevap arıyor: Siyah Kalem kim? Ama ne yazık ki ressamın adının Mehmet olduğu dışında hakkında kesin hiçbir bilgi yok.
Janet, gözleri şaşkınlıktan açılmış halde sessizce bakmakla yetindi. Tunç, ona bakarak gülümsedi ve devam etti: 
-Siyah Kalem’in kim olduğunu hiç kimse bilmiyor. Sorunun cevabını bulmak için onlarca yıldır olağanüstü çalışma sergiledi resim dünyası. Ama muhteşem çizimlerin sahibinin kim olduğuna dair hiçbir ipucu bulunamadı.
Janet’in merak damarı iyiden iyiye kabarmış, sorusuna tatmin edici yanıt alamadığı için öfke belirtileri göstermeye başlamıştı. Çatılan kaşlarıyla Tunç’a bakarken, bir yandan da trafiğin iyice seyreldiği caddede yol hâkimiyetini yitirmemeye çalışıyordu. 
-Bu nasıl cevap, Tunç! Sanki ‘Alacakaranlık Kuşağı’ dizilerinden çıkmış bir karakter gibisin. Hem resim Siyah Kalem işi gibi diyorsun, hem Siyah Kalem’in kim olduğunun bilinmediğini söylüyorsun, hem de ünlü bir ressam olduğunu ve muhteşem çizimleri olduğunu!
-Şaşırmakta ve algılamada zorlanmakta haklısın tatlım! Fakat hemen hırçınlık damarını kabartma, çelişkinin nedenini anlaşılır şekilde açıklayacağım.
Tunç, Janet’in merak duygularını tahrik etmekten erkeklere haz bir keyif almıştı. Ancak daha fazlasının sevgilisini vahşi bir pumaya dönüştüreceğini de çok iyi biliyordu. İşin tadını kaçırmadan anlatmaya başladı:
-Siyah Kalem sanat tarihçilerinin geç keşfettiği ama sanatının gücü karşısında hayranlıkla eğildikleri bir ressam. Eserleri Topkapı Sarayı’nda, Fatih’in Defteri adlı albümde tesadüfen fark edilmiş. Sıradışı bir minyatür sanatçısı. Kendisine ‘Üstad Mehmet Siyah Kalem’ deniliyor. Hakkındaki tek bilgi bu! 15. ya da 16. yüzyılda yaşadığı sanılıyor. Lakin kesin değil. Resimlerinden çok azı günümüze ulaşmayı başarmış. Çok başarılı insan ve cin figürleri çizmiş. Çağdaşlarının çok ilerisinde ve hatta neredeyse günümüzün sürrealist sanat eserleriyle yarışacak düzeyde çizimlere sahip minyatürlere imza atmış. ‘İnsanların ve cinlerin efendisi’ diyor ona tarihçiler. Geride bıraktığı figürlerden dolayı bu unvanı hak ediyor. Hakkında başka bilgi yok. İşte, böylesine meçhul ve meşhur bir sanatçı Mehmet Siyah Kalem!
Tunç, son cümleyi söylerken, iki parmağıyla havada gazete manşeti atar gibi bir şekil çizmişti. 
-İşte, hepsi bu kadar, başkaca bilgi yok adam hakkında. Hatta belki de kadının… İmza müstear olabilir ve ressamın ileride kadın olduğu bile ortaya çıkabilir. Tam bir muamma senin anlayacağın!
Janet, ciddiyetle ve merakı artarak dinlemişti anlatılanları. “Orta Çağda yaşayan, çağından yüzyıllarca ileride bir ressam!” diye mırıldandı. Sonra, sesini biraz daha yükselterek: 
-Nedense, bana Leonardo Da Vinci’yi hatırlattı bu hikâye. Aslında çok ilgi çekebilecek bir öykü bu. Peki, niçin şimdiye kadar hiç kimse onun hakkında bir roman yazmayı ya da film çekmeyi akıl edememiş? Millet niye yeterince tanımıyor bu adamı?
Tunç, işi yeniden muzipliğe döktü: “Kapitalist dürtülerin de sporculuk reflekslerin kadar gelişmiş! Aklın hemen gişe hâsılatı ya da satış rekoru getirecek işlere kayıyor. Çok istiyorsan biz yazarız hikâyesini, parsayı da beraber toplarız!” diyerek bir kahkaha patlattı. Ardından, gönlünü almak için boynunu uzatıp, genç kızı yanağından öptü. 
Janet, ciddiyetini koruyordu. “Şaka yapmıyorum Tunç. Gerçekten üzüyor beni böylesi duyarsızlıklar. Nasıl bir toplum bu! Yığınla eşsiz tarihî değere sahip fakat çoğu kimsenin umurunda bile değil bunlar! Hatta bu değerlerin bazılarından neredeyse hiç kimsenin haberi yok! Sanatçısı da meraksız, halkı da… Ne sinemada, ne tiyatroda, ne edebiyatta kullanılıyor böyle ilginç malzemeler. Elin oğlu ise söylentilerden, mitolojilerden uyarlamalarla ardı ardına gizem romanları yazıp dünyayı birbirine katıyor! Bizimkiler onları hayranlıkla izlemekle yetiniyor.” 
Tunç, Janet’in duruma samimiyetle içerlediğini görerek ortamı sulandırmanın yersiz olduğunu fark etmişti: “Aslında bir iki deneme yapıldı. Hatta Mehmet Siyah Kalem’le ilgili bir tiyatro oyunu da sahnelendi yıllar önce. Ama gizem yumağı ressamımız, tiyatro oyunlarında ve hikâyelerde sadece yardımcı fon olarak kullanıldığından çok fazla ses getirmedi denemeler. Sanat tarihçileri, ressamlar, müzeciler çok iyi bilirler onun adını ve sanatının gücünü. Ancak halktan adını duyanlar olduğu bile şüpheli.” 
Bunları söyledikten sonra, elindeki deri parçasına bir daha baktı ve sorularını sürdürdü: “İyi de bu resmi kim, niçin yapmış olabilir? Senin elinde değil de Topkapı Sarayı’nın teşhir salonlarında görmüş olsaydım, kesin Mehmet Siyah Kalem derdim!” 
“Vallahi, benim hiçbir fikrim yok!” diyerek kafasını hafifçe sağa sola salladı Janet. “O deri parçası hayatıma gireli henüz bir saat bile olmadı!” 
Tunç, resimdeki şekilleri daha da detaylı incelemeye başladı. Bir yandan da kendi kendine mırıldanıp duruyordu: “Aynen onun stili… Üstelik imza atmamasıyla bile benzeşiyorlar! Biliyor musun, Siyah Kalem de eserlerine imza atmamış!” Janet, genç adamın elindeki deri parçasına doğru eğilip dikkatlice baktı:
-Adını bugünlere taşıyan ünlü tablolarının dışındaki diğer çalışmalarını, sanat eseri olarak bile görmüyordur belki.  
-Sanırım, meseleyi düzgün anlatamadım. Sandığın gibi değil. Adamın hiçbir eserinde imzası yok!
-Hiçbirisinde mi?
-Evet, tek bir eserinin altına bile imzasını atmamış!
Janet, bu sürpriz bilgi üzerine, sıkı sıkıya kavradığı direksiyonun hâkimiyetini kaybetmemeye çalışarak iki elini yana açtı: 
-Hayda! Mehmet Siyah Kalem’in kimliği hakkında hiçbir şey bilinmiyor. Tek bir eserinin altında bile imzası yok. O halde bu adamın adının Mehmet olduğu nasıl biliniyor?
Tunç, merak edilen detayları anlatmaktan keyif aldığı hikâyede zorlu bir dönemece daha gelinmiş olmasının tadını çıkartıyordu:
-İşte, o daha büyük muamma! Kim olduğu bilinmeyen birileri, sonradan sanatçının elde kalan eserlerinin altına, o çizimlerin Mehmet Siyah Kalem’e ait olduğunu belirten ibareler koymuşlar. Arap alfabesiyle yazılmış Türkçe ibareler bunlar. Bizim de o bilgi notlarına güvenmekten başka şansımız yok. Yani, kötü niyetli düşünürsen aslında sanatçının adı bile bu olmayabilir.
-Vay canına! Çok sardı beni bu konu… Eve gidince ayrıntılı araştırma yapacağım.
Tunç, camdan dışarıya bakarak cevap verdi: 
-Konuştuklarımızdan fazlasını bulamayacağına emin olabilirsin.
-Belki adam birilerinden korkuyordu, gizleniyordu. İmzasını sonradan resimlere koyanlar, suç ortakları da olabilir, onu seven öğrencileri de! Yoksa hangi ressam eserlerinin kendisine ait olduğunun bilinmesini istemez ki? İmzası eserinden silindiği, kendini topluma duyurma hakkı yendiği için canına kıyan sanatçılar var tarihte.
-Olabilir, birilerinden ya da bir şeyden gizlenmesi mantıklı. Zaten, o çağda İslâm dünyasında resim yapmak bile başlı başına cesaret isteyen bir işti.
Janet, kıs kıs gülerek yüzünü tekrar yola çevirdi.
-Bak, gördün mü? Sanat âleminin yıllardır çözemediği gizemi şıp diye çözüverdim!
-Hayranım zekâna! dedi Tunç, alaycı bir ifadeyle.
“Emin ol ki ben de bazen hayran oluyorum!” diyerek şirin bir kahkaha attı genç kız. Hemen ardından da ekledi: “Ama kendini beğenmişlik konusunda hiçbir zaman seninle yarışamayacağım kesin!”
Sonra, yola bakarak sustu. Romantizm yaşamayı hayal ederken yapmak isteyeceği son şey, egosu yeterince şişkin sevgilisinin sınırlarını zorlamaktı. Bereket versin, Tunç iğnelemeyi fazla ciddiye almamıştı. 
O hâlâ elindeki deri parçasını incelemekle meşguldü. “Hayret, resimdeki cin benzeri varlıklar sanki canlı gibiler! Onların bize baktıkları hissine kapıldım bir an.”
Janet, bu yorum üzerine yeniden ciddileşti: “Çömelmiş olan o garip yaratıkları kast ediyorsun sanırım. Aynı hisse ben de kapıldım biraz önce. Garip, değil mi?” Sonra, Tunç’un cevabını bile beklemeden, sözü biraz sonra ulaşmayı umdukları restorana getirdi: 
-Cin dedin de aklım geldi. Umarım, bu güzel akşamı rakı ve balık masasıyla sıradanlaştırmayı düşünmüyorsundur! Baştan söyleyeyim, bugün kenar mahalle meyhanelerindeki gibi bir çilingir sofrasına hayatta tahammül edemem. Yol boyunca bu berbat trafiğin kahrını çekip, onca badire atlattıktan sonra birazcık şımartılmak istiyorum! 
Tunç, aldığı ültimatom karşısında sükunetini bozmadı. Kendinden emin bir şekilde:
-Aşk olsun! O kadar kazma biri olsam, senin gibi ince, narin ve nazenin bir kız bana âşık olur muydu? Masamızda şöyle nefis bir şampanya patlatmadan bu akşamdan tat alabileceğimi nasıl düşünürsün?
-Aman da aman… Şampanya ha! Kulağa hoş geliyor. Ama kaygılarıma da hak ver. Şimdiye kadar seninle yaşadığım birliktelik doğuruyor onları. Öyle maganda bir tarafın da var çünkü.
-Benimse, seninle yaşadıklarımdan öğrendiğim tek şey var. Yaşadın mı, ölümüne yaşayacaksın aşkı… Sevgilin bîtap düşecek sevişirken ve kulağına fısıldadığın o sevgi sözcüklerinden...
-Öf,öf öf! Beyimizin laflarına bak! Buna da şükür, yağmasan da gürlüyorsun en azından. Romantizmin dozajı ve frekansı hiç fena değil. Yine de hâlâ eksik bir yön var Tunç!
-Neymiş hâlâ eksik olan o şey Janet!
-Özgünlük! Hislerini ifade için hep ünlü şairlerin mısralarını kullanmak zorunda kalıyorsun?
Tunç, dümeni yavaş yavaş ele geçirmenin verdiği hazla, pişkin tavırlarını sürdürdü: 
-Biricik aşkım, kendi yazdığım mısralara ben bile tahammül edemiyorum! Seninle arama girmelerine nasıl izin verebilirim! 
Genç kız, bu cevap üzerine kahkaha atmaktan kendini alamadı: 
-Eh, en azından esprilerin özgün, buna da şükür!
Tunç, tam da bu sırada parmağıyla nicedir beklenen işareti yaptı: 
-Geldik, şurası! Az ilerideki ışıklı kapıdan içeri giriyorsun.
Janet, uyarı üzerine hızını azaltıp, direksiyonu Tunç’un iki gün önceden rezervasyon yaptırdığı restoranın bahçesinden içeri kırdı. Tanışmalarının birinci yıldönümünü kutlayacakları çok özel bir akşam yemeğine hazırdı artık ikisi de. Genç kız, aracı bahçedeki kâhyanın gösterdiği uygun yere park etti. Aracın kontağını kapattı ve sevgilisine dönerek son bir iğneleme daha yaptı: “Burayı hiç bilmiyordum doğrusu. Göreceğiz bakalım beyimizin romantizm anlayışını; inşallah pala bıyıklı tekinsiz heriflerin mesken tuttuğu bir meyhaneye gelmemişizdir.” Ardından, çantasını alıp araçtan indi. İki sevgili kol kola girerek, neşe içinde girdiler restoranın kapısından içeri. 

NAKKAŞ 
İstanbul - 30 Mayıs 2009

Kızıl saçları omuzlarına dökülen uzun boylu, esmer tenli, hafif çekik gözlü adam, iki elini beline koymuş vaziyette Ayasofya’nın kubbesinden Haliç’e baktı. Sabahın erken saatlerinde İstanbul’da yaşanan geleneksel trafik yoğunluğu, tıpkı sahil boyunca uzayıp giden caddelerde olduğu gibi denizde de kendisini hissettiriyordu. İri gözlerini, Boğaz’ın bir kıyısından diğer kıyısına yolcu taşıyıp duran şehir hatları vapurlarına, özel işletmelere ait motorlara, ava çok erken çıkmış kayıkların ve diğer küçük teknelerin –aslında kendi içinde şaşmaz intizamla sürüp giden- karmaşasına odakladı. Bu kadar çok araç, Alibeyköy’e doğru iyiden iyiye daralan o deniz parçasında hemen hemen hiç hata ve kaza yapmadan nasıl bu denli hızlı seyrediyordu; şaşmamak elde değildi.
Adamın üstünde pelerini andıran uzunca turkuaz renkli cepken, ayaklarında ise çarıkla mokasen karışımı deri ayakkabılar vardı. Cepkeninin içine kayık yaka beyaz gömlek giymişti. Kubbenin üstünde, güneş görmeyen noktaya bağdaş kurarak oturdu. Cepkenin iç cebinden dışı deri ciltli bir kitap çıkardı. Bulunduğu irtifada kitabı rahatça okuyabilmek epeyce zor olduğu için, cildi rüzgârın savurucu etkisine karşı iki eliyle sıkı sıkıya kavramıştı. 
Kitabın kapağında Osmanlı Türkçesiyle ve Arapça harflerle Tarih-i Esrar yazıyordu. Okuyucunun daha önce kaldığı yeri kolayca bulabilmesi için kullanılan kalın, kırmızı ipi ucundan tuttu. İpin arasında olduğu sayfaları açtı. Sert sabah rüzgârı karşısında hiç istifini bozmadan, kitabın rüzgâr değdikçe dalgalanan sayfalarını iki eliyle zapt ederek ardı ardına birkaç sayfayı dikkatlice okudu. Verdiği ilk molada başını kaldırıp yeniden denize doğru bakarken, “Bak sen!” diye mırıldandı kendi kendine: “Bellini de onun gücünü fark etmiş!” 
α α α
Bu kısa aradan sonra, yeniden sayfada kaldığı noktaya dönüp bu kez okumasını yüksek sesle sürdürdü: 
“Bunları normal bir insan çizmiş olamaz” demişti Bellini çizimleri ilk gördüğünde. Görmesi hiç kolay olmamıştı elbette. Sultan Mehmet’in portresi üzerinde çalışırken, vaktinin çoğunu sarayda geçiriyordu. Avrupa’da büyümesine rağmen, Avrupa tarihi konusunda Sultan’ın bildiklerinin yarısını dahi bilmediğini gördükçe çok şaşırmaktaydı. Zaman zaman  “Acaba Konstantiniyye fatihi, anlattıklarını uyduruyor mu?” diye şüpheye kapılarak, onun sohbetlerde dile getirdiği olayları İtalya’daki kardeşine, bazen de arkadaşlarına yazıyordu. Bilgilerin doğru olduğuna dair cevaplar aldıkça da şaşkınlığı artıyordu. Aynı şekilde Sultan Mehmet’e hayranlığı da artıyordu.
Uzun Kızıl Saçlı Adam, bir kez daha duraklayıp gözlerini kaldırdı: “Kiminle dans ettiğini bilmiyor garip” diyerek yüzünde beliren gülümseme ile yaklaşık yarım dakika boyunca deniz yönüne baktı. 
Sonra okumasına kaldığı yerden devam etti: Bellini, çizdiği eskizleri Baba Nakkaş’a teslim etmek için zaman zaman saray dışına çıkıp Nakkaşhane’ye giderdi. Çoğu zaman, içeri girdiğinde Baba Nakkaş önünde serili parşömen ruloları aceleyle toparlayarak ayağa kalkıyordu. ‘Hoş geldiniz muhterem Bellini Efendi’ diyerek selam verirken, ruloları kaşla göz arasında hemen arkasındaki ahşap dolaba tıkıştırıveriyordu. 
Baba Nakkaş’ın sohbeti oldukça tatlıydı. Konuşurken ağzından âdeta bal damlardı. Ama Bellini onun dolabına ne gizlediğini merak etmekten, sohbetin tadını çıkartamazdı.  “Ne var o rulolarda ve ihtiyar nakkaş, neden onları göstermemek için özel gayret sarf ediyor?” diye düşünmekten, bazı geceler uykusunun kaçtığı dahi oluyordu. 
Rulolarda ne olduğunu görmezse, içini kemiren merak kurdunu asla durduramayacağına karar verdiği bir gecenin sabahında, Sultan Mehmet’e derdini açtı. Aylardır sık sık yaşandığı üzere, Sultan’ın portresinin yapım çalışmaları nedeniyle sarayın güneş ışığı açısından en elverişli odasında baş başa kalmışlardı. 
Konstantiniyye Fatihi, Bellini’nin maruzatını sükûnetle dinledikten sonra, her zamanki sevecen edasıyla ona baktı. Sağ elini çenesine götürerek sakallarını sıvazladıktan sonra kararını vermiş olarak, “İçin içini yemesin Sanatkâr Efendi, ben sana ne olduğunu söyleyeyim” dedi. “Sizin gibi, bana özel çizimler yapan bir nakkaşın renklendirilmesi için nakkaşhaneye bıraktığı çizimler var. Sanatkârlarımız onları renklendiriyor ve bana getiriyorlar.” 
Bellini, sonunda o çizimleri görme şansı bulacağına inanmış ve çok sevinmişti. Görebilmek için ricada bulundu. Bellini’nin isteği üzerine, Sultan Mehmet’in mütebessim yüzü anında ciddileşti: “Onları görmenizi ve üslupları hakkında fikir beyan etmenizi gerçekten çok isterim, lakin…” 
Bellini ümit vadeden ilk cümlenin hemen ardından edilen lakin sözcüğünden dolayı kaygılanmıştı. Sultan, sakalını sıvazlayıp ressamın gözlerine bakarak sürdürdü konuşmasını:  “Lakin korkarım ki siz, o çizimleri yapan ressamın kimliğini de merak edersiniz ve bu merak tıpkı şimdi olduğu gibi yine içinizi kemirip durur. İşin kötüsü, o resimleri yakın dostlarınıza anlatırısınız. Bu hâl, sarayın büyük sırrının âleme ifşa edilmesi tehlikesini doğurur. O zaman hiddetimle tanışırsınız ki asla böyle olsun istemem!” 
Bellini, Sultan’dan gelen açık tehdit üzerine Tanrı ve İsa peygamber adını kullanarak, hayatta olduğu sürece resimlerden hiç kimseye söz etmeyeceğine yemin etti. Bütün büyük sanatkârlar gibi alabildiğine meraklı, hırslı ve ısrarcıydı. “İsterseniz hiç göstermeyebilirsiniz. Nasıl emrediyorsanız, öyle olsun. Oysa ben Ulu Devletlûmun nazarında bu kadarcık hatırım olduğunu düşünmekteydim.” diyerek Mehmet Han’ı duygusal olarak köşeye sıkıştırmayı ihmal etmedi. 
Sultan, bu dostça gönül koyma üzerine arkasını dönüp, güçlü gün ışığı demetlerinin odaya girmesini sağlayan pencereden dışarı baktı. Olduğu noktada birkaç dakika boyunca sessizce durup düşündü. Bellini, onun kritik bir karar verme aşamasında olduğunun pekâlâ farkındaydı. O yüzden de ortamdaki sessizliğe en küçük bir müdahalede bulunmamaya gayret etti. Nefesini tutmuş, Sultan’dan gelecek tepkiyi bekliyordu. 
Aylardır sarayında ağırladığı ünlü İtalyan ressamı yaptıkları uzun sohbetlerde enine boyuna tartmış olan Mehmet Han, onun mert ve sözünün eri olduğunu biliyordu. O yüzden, bu sırrın paylaşımının her ikisi için de dostluklarının pekişmesi adına güzel bir vesile olabileceğini düşündü. Eliyle sakalını birkaç kez daha sıvazladıktan sonra, “Pekâlâ Bellini, benimle gel bakalım!” diyerek odanın kapısına yöneldi. 
Birlikte uzun koridorları geçerek sarayın içinde ilerlediler. Yol boyunca Bellini hep iki adım gerideydi. Kat ettikleri koridorlarda karşılarına çıkan iri kıyım muhafızların yanı sıra, diğer saray görevlileri de Sultan’ı görünce yerlere kadar eğilip, el pençe divan olmaktaydılar. Bellini’ye hiç bitmeyecekmiş gibi gelen bu uzun yürüyüş sonunda tamamlanmış ve sarayın kütüphanesinin kapısına ulaşmışlardı. Sultan, kapıdaki nöbetçiye yaptığı el işaretiyle kapıyı açtırdı. Birbirlerinin ardı sıra içeri girdiler. 
Kütüphanenin arkasında, kitap okumaya gelenlerin kesinlikle göremeyeceği gizli bir odacık vardı. Bellini önden yürüyen Sultan’ın refakatinde, daha önce varlığını bilmediği bu bölüme ilk adımını attı. Odadaki dolaplardan birini açan Mehmet Han, çıkardığı resim rulolarını hemen ortadaki ahşap masanın üzerine yaydı. Ardından da tek eliyle resimleri işaret edip, kollarını birbirine kavuşturdu: “Umarım sevgili sanatkârımın yüreğindeki yakıcı merakı bir nebze olsun giderir bu numuneler!” 
Bellini, Sultan’ın kalbinde aralanan -altından daha kıymetli - hoşgörü dehlizindeki sırları lâyıkıyla keşfedebilmek için gözlerini şimşek hızıyla bir rulodan diğerine çeviriyordu. Tek tek eline aldığı resimleri mümkün olduğunca hızlı bir şekilde ve alıcı gözle incelemeye çabalıyordu. Bunlar, İtalyan ressamın ömrü boyunca gördüğü en garip çizimlerdi. Daha ilk birkaç ruloyu görür görmez, içinin şiddetle ürperdiğini hissetmişti. 
Bir düzine kadar resmi aceleci hareketlerle inceleyip onlardaki çizimleri hafızasına nakşederken, Sultan’a bunlardan kimseye söz etmeyeceğine dair ettiği yemine bin pişman olmuştu. Bir ara Fatih’e dönüp, “Yüce Sultan’ım, ne Avrupa ne de Acem diyarında yaşayan böyle bir ressam tanımıyorum. Bu denli muhteşem çizimler yapan ressamı nasıl bir inanç ve yaşantı besliyor şaşmamak elde değil! Bunları normal bir insan çizmiş olamaz!” demekten kendini alamadı. 
Sultan, “normal bir insan olmadığı kesin” demekle yetindi. Sonra tek kelime etmeksizin ruloları topladı ve tekrar dolaba yerleştirdi. O günden sonra da o ressam hakkında tek bir soruya dahi tahammülü olmadığını hissettirdi. Bellini ise ömrünün kalanını bu muhteşem sırrı mezara götürmek zorunda olmanın üzüntüsü içinde yaşadı. 
α α α
Kızıl Saçlı Adam, kırmızı ipliği kavrayıp okuduğu son sayfaların arasına koyarak kitabı kapattı ve yeniden iç cebine soktu. Sonra ayağa kalktı. Bir süre Topkapı Sarayı’nı seyretti. Neden sonra, dudaklarından şu sözler döküldü: “Belki de sırrın ifşasının artık hiç kimseye zararı yoktur. Ama insanların çoğunun hâlâ nasıl bir evrende yaşadıklarını kavrayabileceklerini de hiç sanmıyorum.” 
Ardından başını umutsuzca sağa sola salladı. “Ey Rabb’imiz, üzerimize sabır indir. Ayaklarımızı yere sağlam bastır” diye dua ederek, kubbenin üstünde yürümeye başladı.

ZİYARETÇİLER
İstanbul - 30 Mayıs 2009

Janet, çalar saatin ziliyle uyandı. Başı çatlayacakmışçasına şiddetli ağrıyordu. Elini uzatıp sertçe vurarak zili susturdu. Başını tekrar yatağa koydu. Tam o esnada omzuna dokunan el ile irkildi. 
- Janet! Haydi sevgilim! Kalk artık! Antrenmana geç kalıyorsun!
- Ay! Az daha ödüm kopuyordu Tunç! Başımın ağrısından burada yattığını bile unutmuşum!
- Eeee… Hatırlarsan, gece o kadar fazla içmemeni söylemiştim. Şampanya bardaklarını ardı ardına devirirken düşünmeliydin böyle olacağını. O nasıl içmekti öyle?
- Tanışmamızın yıldönümünde içmeyecektim de ne zaman içecektim, sayın ukala? 
- Bana kalsa, hiçbir zaman…
Janet, iki eliyle döşeğe dayanarak vücudunu yukarı çekti. Sırtını yatağın ayna kısmına dayayarak oturdu. Başını ellerinin arasına aldı. İyice bastırarak şakaklarını ovdu. Baş ağrısının biraz hafifleyeceğini umarak gözlerini yumuyordu.
- Yine “dindarlık” havasına girmişsin! Biliyor musun, bazen kendimi iki hatta daha fazla sayıda adamla yaşıyormuş gibi hissediyorum! Şu değişken kişiliğin bana şizofreni hastalarını hatırlatıyor.
Bu sözler üzerine Tunç da doğruldu. Yataktan indi. Gördüğü ilk terliği ayağına geçirdi. Hemen yatak odasına paralel konumdaki banyoya geçti. Aynanın karşısında yüzünü ve göz kapaklarının altlarını kontrol etti. Sesi oradan yatak odasına hafifçe yankılanarak ulaşıyordu:
-İlgisi yok! Yerine ve zamanına göre nasıl davranmam gerekiyorsa öyle davranıyorum. Ayrıca, normalde alkolü hiç sevmediğimi, günah olduğu için uzak durduğumu, sırf senin hatırın için içmek zorunda kaldığımı da gayet iyi biliyorsun. 
Janet, tekrar yatağa düştü. Başının altındaki yastığı belinin arkasına kaydırdı. Kollarını göğsünde çaprazlayıp, dudaklarını aşağı doğru büzerek tam karşı kapıdaki aralıktan görünen Tunç’u bir süre sessizce izledi. Genç adam, musluktan avuç avuç aldığı sularla yüzünü yıkarken arada da saçlarını sıvazlıyordu. Janet, baş ağrısının da kabarttığı öfkeyle, ne yapıp edip ona bulaşmaya kararlıydı. En azından can sıkacak bir iki lafı esirgememeye niyetliydi:
-Sadece vicdanını rahatlatmak için kendine söylediğin yalanları bana da sesli olarak tekrarlıyorsun şu anda tatlım. Asla içerken bana eşlik et demedim. Haydi, içki zaafına benimle kılıf buldun diyelim; ya dün gece burada yatmak için yaptığın onca şaklabanlığa ne bahane bulacaksın? İçki konusunda bu kadar muhafazakârken, iş uçkura gelince neden çağdaş salon erkeğine dönüşüyorsun?
Tunç, bu saldırıya hazırlıklı görünüyordu. Hiç duraklamadan banyodan cevabı yetiştirdi:
-Ama biz zaten pek yakında evleneceğiz! Ve ömür boyu aynı yatağı paylaşacağız tatlım! Bizim törelerimize göre bir erkek bir kızın elinden tuttu mu, artık o onun ömür boyu helâlidir!
Bu cevap karşısında Janet kahkahayı koyuvermişti. “Ay, öleceğim senin hazır cevaplığından” diyerek kahkahalar atarken, Tunç da banyoda ayna karşısında kıs kıs gülüyordu. Janet kahkahalarla gülmekten kendini alamıyordu. Daha fazla gülmemek için kendini zorluyor ama bir türlü gülmesine engel olamıyor ve yeniden makaraları koyuveriyordu. Neden sonra dudaklarını ısırarak gülmesine son verebildi. Kahkahasını bastırmayı başarır başarmaz, “Mademki töreler konusunda bu kadar hassassın, dün gece neden tam ortamıza kılıç koyarak yatmadın?” diye sordu.  Ardından sırtına destek yaptığı yastığı, banyodan çıkmakta olan Tunç’a fırlattı.
Tunç, sakınmasına rağmen yastığın kafasına çarpmasına engel olamadı. Eğildi, yastığı yerden alarak iki ucundan sıkıca kavradı. Sonra yatağa yöneldi. Elindeki yastığı Janet’in başına bastıracak gibi yaptı. Janet, dehşet içinde onu izliyordu. Tunç, Janet’in yüzüne iyice yanaştırdığı yastığı son anda yana çekerek hızla yatağa çömeldi ve “Seni fettan seni, bana bak bana!” diye bağırdı. “Bırak artık bu asilikleri ve hayatının erkeğine kayıtsız şartsız itaat etmeyi öğren artık! Anlaşıldı mı?”
Janet, şaşkınlıktan büyüyen gözleriyle ona bakarken, Tunç dudaklarını sevgilisinin dudaklarına yapıştırdı. Genç kız, önce var gücüyle silkelenerek onu üzerinden atmak istedi. Birkaç saniye sonra ise uysal bir kedi yavrusu gibi keyifle mırıldanarak kendini yeniden yatağa salıvermeye niyetlenmişti ki gözleri fal taşı gibi açıldı. Tunç’un işi daha da ileri götüreceğini sezen Janet, hemen yanı başındaki komodinde duran saate göz attı. Saatin kadranını gördüğü anda da, “Yandım ben, yandım! Hoca oyacak beni!” çığlığı eşliğinde, Tunç’u sertçe üzerinden itiverdi. Şehvetin seline kapılmış olan Tunç, hevesinin hoyratça kırılmasına kızmıştı. “Yahu, 5 dakika sonra gitsen ölür müsün?” diye kırgınlığını açığa döktü.
Telaşla üzerine sabahlığını geçiren Janet’in ise oyalanacak zamanı yoktu: 
-Allah aşkına saçmalama, Tunç! Şu anda başım çatlıyor ve koca takım beni bekliyor! Bırak da önce duş alıp kendime geleyim. Lütfedip de sofrayı hazırlarsan, sayende bir-iki lokma atıştırır ve antrenmana yetişirim. Unutma ki bir sporcuyum ve çok beğendiğin fiziğimi de buna borçluyum.
Tunç, “Bana ne bundan” dercesine omuz silkti. Janet onun umursamaz tavrını göz ucuyla izlemişti. Bir an önce hazırlanıp gitme noktasında hiç şakasının olmadığını iyice göstermek için ikinci darbeyi vurdu:
-Sen de herhalde bütün gününü o yatakta geçirmeyeceksin. Bugün temizlikçi kadın gelecek. Seni evde görünce bin türlü pislik düşünür. Ne kadar erken çıksan, o kadar hayırlı iş yapmış olursun. Bugün için belli bir planın var mı? Nerede olacaksın? 
Tunç, sarf edilen sözler üzerine yatakta kapris yapmayı bıraktı. Janet’e doğru dönerek gözlerini tavana dikti. Sevgilisi duş almak üzere banyoya girerken de ona duymayı istediği cevabı verdi:
-Kütüphanede… Kütüphanede olacağım.	
Janet, Tunç’un sesini duyabilmek için banyo kapısını açık bırakmış ve duşun altına da o şekilde girmişti. Cevabı alınca, oradan yankılanan sesiyle hemen karşılığını gönderdi:
-Dönem ödevi hazırlayan lise öğrencileri gibi kütüphaneleri dolaşacağına kendine kalıcı iş baksan, her ikimiz için de çok daha yararlı çaba sarf etmiş olursun, tembel sevgilim!
Tunç’un yüzü, örtülü yargılamadan dolayı iyiden iyiye buruşmuştu:
-Aramıyorum mu sanıyorsun? Diye hayıflandı. Kendimi lanetli gibi hissediyorum artık. Sanki çaldığım her kapı, bana iş vermemeye kararlı. Başlarından savmak için bin dereden su getiriyorlar.
Merhamet emaresi görmek bir yana, Janet’in su sesleri eşliğinde yankılanan sesindeki alaycı ton daha da artmıştı:
- Yani işe giremeyen sen değilsin! Tüm suç sana iş vermeyen firmalarda, öyle mi?
- Öyle tabii! Neyim eksik o firmalarda çalışanlardan yavrum! Bilgi, tecrübe, zekâ, yetenek… Fazlam bile var hatta. 
Konuşurken yataktan kalkan Tunç, komodin aynasına doğru ilerledi ve aynanın karşısında vücut geliştirme ustalarına özgü hareketler yapmaya başladı. Genç adam, ellerini karnının üzerinde profesyonel bir edayla birleştirip göğüs kaslarını şişirirken sözlerini sürdürdü: 
-Aha! Al işte, sana fizikse fiziğin dik âlâsı! Şu kaslara bak. Ama kimin umurunda ki bunlar? En yakınımızdaki insan bile bizi evinden defetmeye çalışıyor! 
Son cümlesine içeriden herhangi bir yorum ya da reddiye gelmemesi canını biraz daha fazla sıkmıştı. Aksayan sağ ayağına bakarak, “Gerçi, defolu taraflarım var ama yine de zor zamanda idare ederim.” diye mırıldandı. Daha sonra bıyıklarını sıvazlayarak, sesinin tonunu yeniden yükseltti ve kalınlaştırdı: 
-Hatta bıyığın da en heybetlisi bende! Kaç Türk erkeğinde böyle bıyık kaldı artık…
- İşe girmek için kıl katsayısı esas alınıyorsa, her fırsatta alttan alta aşağıladığın ailemin erkeklerinin bıyıkları seninkilerden çok daha gür, unutmayasın! Keramet kılda ise seninkiler yetersiz kaldığında, onlardan sana biraz ödünç isteyebilirim.
Bu sözlerin ardından ardı ardına kahkaha sesleri geldi odaya. Bıyıklarını avuçlarının içiyle düzeltmekte olan Tunç’un tadı iyice kaçmıştı. En zayıf olduğu noktadan, işsizliğinden vurulmak elini kolunu bağlıyordu. Böyle durumlarda kullanabileceği en son silaha başvurdu:
- Hay, senin şu Ermeni damarına...
İstanbul doğumlu gayrimüslim Janet’in daha önce sıkça karşılaştığı bir tepkiydi bu. Zamanla, çaresizlik anlarında ortaya çıkartılan bu tacizkâr silahı, kullanan kişilere çevirip “karşı ateş açmakta” pek mahirleşmişti. Duştan içeri doğru yaylım ateşini pervasızca sürdürdü:
- Bak, biraz dürtülünce faşist tarafın nasıl da hemen açığa çıktı! Biliyor musun hayatım, bence seni başvurduğun işlere kabul etmemelerinin en büyük nedeni işte bu. Ne yapıp edip, insanlara havadan baktığını, onları siyasi duruşları ve kimliklerinden dolayı hakir gördüğünü hissettiriyorsun. O küçümseyici bakışlarının yanında, uçlarını aşağı sarkıttığın bıyıklarının haykırdığı siyasî kimlik bile masum kalıyor! Ancak sen farkında bile değilsin.
Janet, duşu kapattı. Sözlerinin işitilmesini zorlaştıran su sesi kesilmişti. Bornozunu giyerek kabinden dışarı adımını attı. Ardından aynanın önünde saç kurutma makinesinin yaydığı rüzgârla saçlarını havalandırmaya başladı. Ortamı kaplayan yeni gürültü dalgasına rağmen, büyük bir iştahla sarf ettiği iğneleyici sözlerini kesmeye, hiç mi hiç niyeti yoktu:
-Bana sorarsan asıl sorun, faşist duygularının artık kafatasına sığmayıp gözlerinden dışarı yansıması. Kalbindeki öfke, bakışlarına ve sözlerine yansıyarak seni ele verdiği için çaldığın her kapıda sürekli reddediliyorsun hayatım. Hayata bir de diğer insanlarla aynı seviyeden bakmayı denesen, nasıl olur? Bilirsin, günümüzde buna “empati kurmak” deniliyor!
Tunç, ciddi ciddi bozulmuş ve gözlerini fal taşı gibi açarak banyonun kapısına dikmişti. Birkaç saat önce kollarına alıp sevgi sözcüklerine, ateşli öpücüklere boğduğu genç kadının, onu siyasî meseleler üzerinden eleştiriyor olmasını nefsine yedirememişti. Yumruklarını antrenman yaparcasına ardı ardına sıkıp gevşetti. Başını sağa sola doğru esnetti. Ortamı bulandırmayacak en isabetli cevabı bulmaya çalışıyordu.
Delicesine yaşanan pek çok aşkın, bu tür “karşılıklı sokuşturma” anlarında hesapsızca ortaya dökülen incitici sözlerle sona erdiğini bilecek kadar gözlemlemişti çevresindekilerin duygusal ilişkilerini. Böylesi itiş kakış durumlarında fazla derinlere açılmak hiç iyi sonuçlar doğurmuyordu. O yüzden, itidalini yitirmemeye çalışarak cevap verdi:  
-Dünyadaki her milletin mensupları gibi kendi milletimi seviyor ve yüceltiyorum Janet. Ne yani, suç mu işliyorum Türk’üm demekle? Bunu söylememde sorun oluşturan yön nedir?  
Onun denetimli ses tonu, Janet’i de sözlerine ayar çekmeye mecbur etmişti. Bir eliyle kurutma makinesini tutup, diğer eliyle de saçlarını rastgele havalandırırken daha müşfik bir yaklaşım içinde sürdürdü konuşmasını:
- Ben sana bunu söylediğin için suç işliyorsun demiyorum ki aşkım. Yalnızca, bazı anlarda insanı gerçekten çok rahatsız eden havadan bakış açını ve inciten milliyetçilik söylemlerini eleştiriyorum. Belki farkında bile değilsin ama “Ermeni damarın” diyerek beni rencide eden sendin. Üstelik her seferinde böyle oluyor; karşındakini aşağıladığının farkına bile varmadan inceden inceye giydiriyorsun. Muhatabın yaralı kaplan misali cevap verince de kendini aşağılanmış sayıyorsun! 
Saç kurutma faslı bitmişti. Janet, sol başparmağını makinenin tuşundan çekti. Makineyi duvardaki askısına astı. İyice kuruttuğu saçlarını son kez elleriyle düzelterek banyodan çıktı. Yatak odasına girdi. Şimdi birbirlerini görerek konuşabiliyorlardı. Janet, giyinmek için ihtiyacı olan ıvır zıvırı odanın değişik noktalarından sırayla toplarken, ortamı geren konuyu yepyeni bir dönemece soktu:
-Milliyetçiliğinin ayarı, bana örnek verdiğin diğer milletlerinki kadar olsa hiçbir mesele kalmayacak. Fakat vatan-millet meselelerinden her söz açıldığında, sen ne yazık ki o noktada kalamıyorsun. Aksine çevrene verdiğin resim son derece tipik bir “ırkçı” resmi. Tanrı’nın senin milletini seçkin kavim olarak yarattığına inanıyorsun ki bilirsin, ben kendi babama bile kızıyordum bu yüzden. Ayrıca, bir Türk milliyetçisine gönül verdiğimden dolayı beni aşağılayan milliyetçi akrabalarıma nasıl davrandığımı da hiç aklından çıkarma lütfen!”
Tunç, sevgilisinin muhabbet “milliyetçiliğe” geldiğinde takındığı ödünsüz reddiyeci tavrı yakından tanıyordu. Aralarında daha önce de aynı konuda bazı tartışmalar geçmişti. Ancak, romantik bir gecenin sabahında yaşanan bu elektrikli diyalog, şimdiye kadarkilerin en geniş kapsamlısıydı. Böylesine güzel ve akıllı kadını kaybetmek hayatta göze alabileceği en son şey olduğundan, odadaki bunaltıcı atmosferi mizahî bir yaklaşımla yumuşatmayı denedi genç adam:
- Nasıl tercüme etmeliyim bu uzun ve bilgiç nutku, bilemiyorum. Yani, “Şu Allah’ın işine bak ki Ermeni faşistlerin elinden kaçarken, kalbimi bir Türk faşistine kaptırdım mı” diyor benim kara gözlü Ermeni sevgilim?
Janet’in ortamın sulandırılmasına niyeti yoktu. Giyinirken aynı ciddiyetle konuşmasını sürdürdü: 
- Evet, senin açından bakarsak, aynen öyle! Ne yazık ki gerek ülkedeki genel manzarayı, gerekse seninle yaşadığım duygusal ilişkiyi artık pek öyle göremiyorum. Devlet dairelerinde çalışanlardan tut da antrenman yaptığımız sahanın temizlikçisine kadar hızla bulaşan bir virüs salgını var sanki! Ortalık adımı öğrendiğinde bana bakışları değişiveren adam ve kadınlarla dolu. Oysa çocukluğumda hiç de böyle değildi Türkiye’nin havası. Adımı duyanların yüzünde sıcak bir gülümseme belirirdi ve beni incitmemek için özel çaba sarf eden şefkatli bakışlar yansırdı gözlerden. İşin en acı yönü, aynı sivil faşizmin izlerini bazen sende de görmeye başladım. Oysa ilişkiyi başlatmak kadar sürdürmek için de akrabalarımın faşist tutumuyla savaşmam gerekmişti. Sen bunu hesaba bile katmıyorsun. Bazen, konduğu zeminin rengini alan bir sevgi bukalemunun tatlı sözlerle kandırdığı zavallı bir kurban gibi hissediyorum kendimi.
Janet, bu sözlerden sonra yutkundu ve sustu. Yatağın ucuna oturdu. Sağ avuç içiyle alnını sıvazladı. Tunç, genç kızı sırt tarafından görebiliyordu. Hâlâ dinmeyen baş ağrısını geçirmeye çalıştığını mı, yoksa yaşanan konuşmalardan dolayı duygusal bir çalkantı içinde mi olduğunu anlayamamıştı. Yutkunarak sessiz kalmayı tercih etti. 
Janet, yatağın köşesine oturmuş başını ovuşturmayı sürdürürken tekrar hatırlattı: 
-O müşfik ellerinden bir kahvaltı yapabilecek miyim? Yoksa hemen çıkıp yolda mı atıştırayım?
Sevinçle gülümsedi Tunç. 
-Tamam, beş dakika içinde bir şeyler hazırlarım, dedi. 
Kalkıp, seri hareketlerle pantolonunu ve tişörtünü üzerine geçirdi. Sonra aksayarak mutfağa yöneldi. Buzdolabının hemen yanı başındaki mavi plastik damacanayı kavrayarak, elektrikli su ısıtıcısının içini yarıya kadar doldurdu ve çalıştırma düğmesine bastı. 
-O kadar vaktin yoktur diye demleme çaya hiç girmiyorum; poşet çay ya da kahve içeriz değil mi? 
-Fark etmez, diye cevap verdi Janet. Yatağın kenarında pozisyonunu hiç bozmadan: Sıcak bir şey içeyim, yeter bana, diye mırıldandı.
Tunç, bu cevaptan sonra süratini daha da artırarak buzdolabından kahvaltılık tabaklarını tek tek çıkarıp masaya dizdi. Dünden kalma, bayatlamaya başlamış ekmeği doğradı. En sonunda da içlerine granül kahve ve şeker atarak iki büyük kahve bardağı hazırladı. 
Bu sırada, Janet de mutfağa gelmişti. Isıtıcının kapağını kaldırıp suyun iyice kaynayıp kaynamadığını kontrol ettikten sonra masayı gözleriyle taradı ve sandalyeyi çekip oturdu. 
-Kahvaltıda canım özel hiçbir şey istemiyor da şu bayat ekmek işine illet oluyorum. Kesilirken pıtır pıtır kırıntılar dökülmüyor mu, yemek yeme isteğim o anda kaçıyor.
-Isıtayım ekmekleri istersen! Ya da çıkıp bakkaldan taze ekmek alayım, diye karşılık verdi Tunç.
-Yok yahu! O kadar da değil. Bir bardak kahve, bir parça da peynir yeter. Zaten çatlıyor kafam. Şampanyayı gerçekten fazla kaçırmışım.
-Kaçırmak ne kelime, tutmasam restoranın kilerine dalıp, şampanya banyosu yapacaktın!
Birbirlerine bakıp gülümseyerek kahvaltıya başladılar. Biraz önceki gerilimli konuşmadan eser kalmamıştı. İlk dakikalarda çatal bıçak şangırtısı dışında hiç ses çıkmayan masadaki sessizliği Janet bozdu. 
- Tunç, dün gördüğün, içinde garip çizimler olan muska vardı ya…
-Evet, arabada epeyce geyiğini yapmıştık. Akşam yemeğinde soracaktım nereden aldığını ama aklımdan uçup gitmiş.
 -O muska elime çok kötü bir olay sonucunda ulaştı. Akşamki yemek boyunca benim hep aklımdaydı ama neşemiz kaçmasın diye hiç açmadım o konuyu. Ben… Ben, bütün gece o kazanın rüyasını görüp durdum!
-Hayırdır inşallah, ne kazasıymış bu! Bana kazadan falan söz etmedin.
- Dün seninle buluşmadan önce sahil yolunda yürümüştüm biraz. Tam yaya geçidinde yeşil ışığı beklerken, bir araba hemen karşımdaki yaşlı adama çarptı. Kazayı yapan arabadan iki adam indi. Herifler, gayet soğukkanlı hareketlerle çarptıkları adamı arabaya taşıdılar. Acayip rahatsız etti beni o pişkin tavırları. Robotlar kadar duygusuz ve abartılı bir özgüven içindeydiler. Adam kanlar içindeydi ama onlarda en küçük bir heyecan belirtisi yoktu.
-Mafyavari mi yoksa ajan kılıklı tipler miydi bunlar? Mesela, arabalarında resmî plaka mı vardı? 
Janet, elindeki peynir dilimiyle durup düşündü. O sahneyi gözünün önünde yeniden canlandırdı. Aslına en sadık haliyle anlatmak istiyordu.
-Daha çok ajan gibiydiler. İkisi de Amerikan filmlerindeki gibi siyah takım elbiseler giymişti, hatta biri güneş gözlüklüydü. Ama araçlarının plakasına hiç dikkat etmedim doğrusu. Olabilir de olmayabilir de… Yalnız araçları da siyahtı.
“İlginç!” dedi Tunç, ağzına yeşil zeytinlerden atarken. Ancak, fazla da şaşırmamak lazım çünkü aynen böyledir o dünyanın mensupları. “Küçük dağları biz yarattık” pozlarında dolanırlar. “Vurduysak vurduk, nasıl olsa devlet biziz, adamı götürür bırakırız hastaneye, kimse de traş edemez” diye düşünmüşlerdir.
Janet bu değerlendirmeye kesin bir onay vermeyecekti:
-Aslına bakarsan, tam olarak öyle de değildi tavırları. Sanki çarptıkları adam yalnızca bir bahaneydi onlar için. Çünkü onlar yaralıyı taşırken arabadan inen üçüncü siyah elbiseli adam, etrafa dağılan dosya ve metal parçalarını toparladı. Sonra üçü birden tekrar arabalarına binip hızla kaza yerinden uzaklaştılar. Bütün mevzu toplasan bir dakika falan sürdü. Bir ışık değişimi süresi kadar…
Tunç, aradaki bağlantıyı kurmaya çalışıyordu: 
-Peki, ya muska? O nereden çıktı?
-Benim el çantam var ya… Kazayı görüp, acı fren sesini duyduğum anda çantayı korkudan yere düşürmüşüm. Adamlar gittikten sonra yerden kaldırdığımda, muskanın çantanın altına girmiş olduğunu gördüm. Muhtemelen çarpma anında adamın üzerinden ya da çantasından fırlayıp önüme yuvarlandı. Ben de çantamı üzerine düşürdüm. Aracın plakasını almak için arkalarından baktığımda çoktan gözden kaybolmuşlardı. Zaten o an orada bulunan kimse bundan daha fazlasını göremedi. En yakın görgü tanığı bendim.
Tunç, hem ufak ufak atıştırıyor, hem de genç kızı merakla dinliyordu. Janet, kısa bir soluk alıp kahvesini yudumladıktan sonra devam etti: 
-Gece uyuyakaldığımızda, rüyamda arabanın çarptığı o adamı tekrar gördüm. Alevler içinde yanıyor ve “Yardım edin! Emaneti ehline ulaştırın!” diye haykırıyordu. Sonra, onun kavrulan vücudundan sıçrayan bir parça alev benim aracıma düştü ve ben içindeyken arabayı yakmaya başladı. Aracın içinde sıkışıp kalmıştım rüyada. Her şeyin bittiğini düşündüğüm anda ise çevremi saran alevlerin üstünden beni seyreden bir çift göz gördüm. İşin garibi, saatin zilini duyana kadar da aynı rüyayı defalarca, tekrar tekrar yaşadım! Çok korkutucuydu. Belki de başım içkiden değil, bu yüzden böyle ağrıyor.
Tunç, ellerini Janet’in ellerinin üstüne koyarak:
-Hayatım bunu açıklamak o kadar da zor değil, diye teselli etmeye çalıştı genç kadını. Belli ki tanık olduğun kaza seni çok sarsmış. Ne de olsa senin benim gibi insanlar, her gün kan revan içinde kazazedeler görmüyor. Bu kadar tesirinde kaldığına bakılırsa, adam da kötü yaralanmış olmalı. Sen onu perişan durumda görünce manzara bilinçaltına işledi doğal olarak. İnsan beyni günlerce uğraşıp durur böyle kötü hatıralarla.
- Adamı da öyle çok fazla ayrıntılı göremedim aslında çünkü her şey müthiş bir şekilde hızlı olup bitti. Adamın burnu kanıyordu ve dudağının kenarında da kan sızıntısı vardı. Sanırım en yakın hastaneye kaldırmışlardır. O kadar insan kazayı görmüşken, yaralıyı tenha bir yerde arabadan atmaya cesaret edebileceklerini sanmıyorum doğrusu.
Tunç, tereyağlı ekmeğini ısırırken bu iyimser yaklaşımı başı ve dolu ağzıyla onayladı: 
-Mümkün değil. En azından birkaç kişinin plakayı aldığını tahmin ederler. Adam kesin hastanededir şimdi. Tabii, eğer kaza sonuncunda hayatını kaybetmediyse…
-Kötü olan şu ki gördüğüm kadarıyla hiç kimse plakayı alamadı. En yakındaki kişi bendim ama benim bile aklıma gelmedi o anda. Ancak muskayı alınca akıl edebildim plakaya bakmayı. Ama çok geçti.
Gözleri, âdeta olay mahallindeymişçesine dalıp gitmişti. Bir an silkelenip yeniden sofraya döndü: -
-Tunç, böyle olayların mutlaka resmî kaydı tutuluyordur, değil mi? Bugün hastaneye ya da ne bileyim, polise başvurarak adamın kimliğini öğrenmeme yardım edebilir misin? Yaşıyorsa kendisine, ölmüşse de yakınlarına teslim ederiz o muskayı. Bende kalmasından rahatsız olacağım kesin. Nasıl olsa senin şu sıralarda pek işin yok; boş vaktin de benden daha fazla… El atar mısın bugün bu olaya?
Tunç, başını önüne eğdi ve iki yana sallayarak üzüntüsünü ifade etti. Janet’in son cümlelerinde özel bir kasıt ya da kötü niyet yoktu ama genç adam sabaha damgasını vuran “işsizlik” tartışmasından dolayı alınganlık sergilemeye son derece uygun bir ruh hâli içindeydi:
- Haklısın… Nasıl olsa benim bir işim yok!
Tunç’un kırıldığını fark eden Janet, pot kırdığını anlamıştı. Teselli cümleleriyle yarayı kangrenleştirme yerine, susarak muhabbeti akışına bırakmayı tercih etti. Çünkü özür dilese de Tunç, kırılganlık kostümünü giymişti bir kez. Onu bu psikoloji içinde daha önce de birkaç kez görmüştü ve böyle zamanlarda sevgilisini toparlamak oldukça zordu. İşsizliğin bunaltıcı baskısını yaşayan pek çok erkek gibi dokunsan ağlayacak kadar hassaslaşmıştı.
Tunç bir süre başı önünde düşündükten sonra, aklına parlak bir fikir gelmişçesine “Hah!” deyip Janet’e döndü:
- Kaza nerede olmuştu?
- Baltalimanı’nda, sahil yolunda…
- O civarda kuş uçsa haberi olan bir gazeteci arkadaşım var. Gazetesinin istihbarat servisinde çalışıyor; polis telsizi falan da dinleyebiliyor. O civardaki asayişi ilgilendiren bütün olaylardan mutlaka haberi oluyor. Bugün onu arayıp rica ederim, istediğin bütün bilgileri bize temin eder. Adama ne olmuş, hangi hastaneye kaldırılmış… Hepsini öğreniriz, merak etme. Hem zaten ben de başka bir mesele yüzünden bugünlerde onu aramayı düşünüyordum; bir taşla iki kuş vurmuş olurum. 
“Süpersin!” diyerek sevinçle iki elini birbirine vurdu Janet. “Kendi başımıza sağı solu arasak, bize hayatta doğru düzgün bilgi vermezler. Fakat polis muhabirliği yapan biri hemen sonuca ulaşır. İşte bu havadis çok güzel oldu. Sağol aşkım, sen bir tanesin!”
Tunç, iltifatın biraz önceki potu toparlama amaçlı gönderildiğinin fakındaydı. Sağ elini, “Bir şey değil.” anlamında göğsüne koyup başını hafifçe eğdi. Sonra da ansızın aklına gelen soruyu yöneltti Janet’e: 
-Baksana, sen hiç rüya görmezdin benim bildiğim… Böyle söylediğini hatırlıyorum bir kez. Bu senin en azından benimle tanışmandan sonra gördüğün ilk rüya. Bu da kazanın senin ruhunu derinden sarstığını gösteriyor!
- Benim uyanıkken bile gördüğüm tek rüyam var, sevgili erkeğim. Millî forma altında sayı kralı olmak! Bunun dışında, ömrüm boyunca hiç rüya gördüğümü hatırlamıyorum. 
-Bilirsin, “Rüyaların tersi çıkar.” derler. Belki de adam kazadan hafif yaralı olarak kurtulmuştur ve şu anda kendisi için önem arz eden o muskayı arıyordur harıl harıl. Kim bilir, bulana teşekkür etmek için ödül bile hazırlamıştır.
Janet; “Olumlu düşünmek her zaman için iyidir” diye karşıladı bu çocuksu yorumu. “Ben de öyle düşünmek için kendimi zorluyorum ama nedense, içimden bir ses, bunun pek de hayırlı bir rüya olmadığını söylüyor. Fena korktum gece boyunca…” 
Tunç, meseleyi yeniden ilişkileri ile bağdaştırarak genç kızın kafasını karıştıran rüyanın kötü izlerini silmeyi denedi:
-Belki de o alevler, Aslı’nın aşkıyla yanıp kavrulmuş Kerem’i küle döndüren ateşten bir parçadır. Kerem seni görme şansı olmadığı için, dünyanın en güzel âfeti sanmış Aslı’yı. Hâlbuki zavallı çocuk bilmiyor ki bu taht nicedir başka bir Ermeni kızına ait. Güzelliğinle beni Kerem’e çevirdiğini hatırlatmam için bir fırsat olabilir o rüya!
Janet, bu yorum üzerine kahkahayı koyuverdi. 
- Yani, bu rüyayı bile ne yapıp edip kendine yontmayı başardın ya, helâl olsun sana!
Tunç sinsi sinsi sırıttı: 
-Âşıksan, aşkını dillendirmek için her fırsatı kullanırsın. Seviyorum kızım, seviyorum işte! Sana öyle aşığım ki Kerem yaya kalır benim yanında. 
Janet, Tunç’a muzipçe baktı. Kadınlık gururunun okşandığı, yüzündeki ifadeden açıkça belliydi. Fakat iğneleyici kimliğini bütün bütün elden bırakmamak adına, bir kez daha lafı hassas meseleye getirmeyi seçti:
-Büyük Türk âşığı Tunç Bey, gönlünü bir Ermeni dilbere kaptırmış. Duymasın sakın milliyetçi arkadaşların bu sözlerini! Aheste git biraz ki “Tunç, ultra-light erkek oldu, Ermeni kızının karşısında yelkenleri suya indirdi.” demesinler!
Tunç, arsız ve umursamaz bir halet-i ruhiyeye geçmişti. Janet’in gerginliğini alıp onu antrenmanına gülen bir yüzle gönderebilmek için muhabbeti sulandırmaya kararlıydı. 
-Ah şu kadın milletinin balık hafızası, ah! Unutma ki yavrucuğum, senin hayatına girdiğim güne kadar, aşkınla yandığını söyleyen ama kalbinin surlarına bayrağını dikememiş bir sürü “çakma Kerem” vardı etrafında! Züppe, playboy tipler! Çiçekten çiçeğe atlayan varlıklı haz böcekleri! Sonunda ne oldu? Seni onların elinden kurtaran yine bu adam oldu işte! Aynen Kerem gibi aşkından divane olmuş gerçek bir Türk erkeği! Gurur duyacağım tabii kendimle; basketbol âleminin en güzel ve en başarılı kızı, dört bir tarafında pervane olan o kadar talip arasından beni seçmiş!”
Janet, kahvesinden bir yudum daha aldıktan sonra, gözlerini Tunç’un gözlerine çevirerek işveli bir bakış fırlattı: 
- Aşk söz konusu olduğunda, sergilediğin samimi tavrı seviyorum. Sevgini sunmakta cömertsin; bu da en güzel huyun. O yüzden seninle olmaktan mutluyum. Ama lütfen dünyaya ben merkezli bakmaktan vazgeç! Hoş davranışların var fakat çok da kibirlisin. “Sevgilimin bu kadar bencil ve kendi ekseninde yaşayan bir insan olduğunu ilişkimizin başlangıcında fark etseydim, acaba ne yapardım?” diye sormaktan kendimi alamıyorum bazen. 
Tunç, alabildiğine tatsız başlayıp sonradan kıvamını bulan sabah sohbetinde dizginleri böylesine ele geçirmişken, geri adım atmaya hiç mi hiç niyetli değildi:
- Belki de hayattaki çizgim bu kadar sert olduğu için seçtin beni. Etrafını kuşatan o yalancı, kendini beğenmiş, çıkarı olmadığında insana selam bile vermeyen mağrur tiplerin arasında bunalmış yılgın ruhun, normalleşebilmek için benim gibi cesur ve dürüst bir sevgiliye ihtiyaç duymuş olamaz mı? Benmerkezciliğim kibirden değil, düşündüklerim ve savunduklarımın doğru olduğuna gönülden inandığım için… Hayattaki yolumu seçene kadar az sancı çekmedim!
Janet, bu iddialı savunmaya hemen itiraz etmedi çünkü Tunç’un karakterinin güçlü yönlerinin o da farkındaydı. Sevgilisinin, gerek entelektüel kalibrelerinin düşüklüğü gerekse ikili ilişkilerdeki kaba-saba tavırlarıyla topluma itici bir görüntü sunan düşük bıyıklı, standart milliyetçi modelin çok ötesinde donanıma sahip olduğunu iyi biliyordu. O yüzden söylenenleri, kendine özgü nazlılığı içinde onaylama ihtiyacı hissedecekti:
- Hımmm… Farklı ve üzerinde düşünmeye değer bir bakış açısı… Belki de dediğin gibidir, kim bilir? Senin gibi ufacık bilgi kırıntılarından yola çıkıp bunlardan akla hayale gelmeyecek komplo teorileri üretebilen bir uzmanla, ucu bucağı belirsiz psikolojik tartışmalara girecek kadar saf değilim. Çene yarıştırmada beni her zaman yenersin, bunu kabul ediyorum.
Karşısındakinin ne dediğini bile dinlemeksizin, kafasında saniyelerce önce kurguladığı espriyi dilinin ucunda bekleten Tunç, genç kızın cümlesi biter bitmez sazı tekrar eline aldı: 
 -Demek ki ben huyuyla suyuyla bu gördüğün adam olmasam, bu şekilde ben merkezli düşünmesem, seni kaybetme riskim bile var, değil mi?
Yorumunun yeterince dikkate alınmayıp laf kalabalığına getirildiğini hisseden Janet:
-Beyimiz yine söz sanatının karmaşık dolambaçlarında gezinip beni tuş etmeye çalışıyor. Yemezler! O kadar kestirmeden onaylamıyorum her özelliğini, beyim! İyi huyların bir tarafa, son derece ters yönlerin de var! 
Ardından kolundaki saate göz atarak panik içinde yerinden kalktı: 
-Allah! Beni gerçekten dilim dilim doğrayacak hoca! Haydi, egoizmine kılıf biçmeyi bırak da biraz hızlı ol! Antrenmana geç kalıyorum! 
Tunç da ayağa kalktı ancak yüzü mahzunlaşmıştı: 
-Merak etme, hazırım zaten. Bir tek, ayakkabımı giyeceğim; hepsi o kadar… Hızlı olalım olmasına da nereye varmak için hızlı olmam gerektiğini bile bilmiyorum ben. Dışarı çıktıktan sonra, kütüphaneye gidip aylardır cevabını aradığım bilmeceye cevap aramak için çırpınmak dışında yapacak işim yok, anasını satayım! 
Janet, Tunç’un saçlarını okşadı ve onu kendi yöntemiyle ensesinden öperek teselli etti:
-Şimdilik yok ama pek yakında olacak. Sen kesinlikle boş adam değilsin, yalnızca biraz talihsizsin! Unutma, uğruna deli divane olduğumuz bu topraklarda işler liyakate göre değil, sahip olduğun torpile göre dağıtılır.
Fitilli kadife montunu üzerine giyen Tunç, bu sözler üzerine acı acı gülümsedi: 
-Ne yazık ki, “hayır” diyemeyeceğim bu tespite. Çok eski hastalığımız şu ‘torpil’ meselesi. Ama ben seni kaybetmemek için lağımcılık bile yapmaya razıyım, biliyor musun?
- Bana vicdan yapma giderayak! Benimle birlikte mi çıkıyorsun yoksa evde mi kalacaksın? Belki biraz daha takılıp, duş falan almak istersin. Hemen şimdi kararını ver ki ben de ona göre bir güzergâh belirleyeyim.
- Vallahi, antrenmanını izlemek için salona gelmeyi tercih ederdim ama boğuyor beni o ortam bu günlerde. Yaptığım araştırma için kütüphaneye gitmem en iyisi. Bir de şu gazeteci arkadaşı arayıp senin mesele için yardım isteyeceğim. Belli olmaz, kafama eserse belki onun yanına bile gidebilirim. Seni birkaç dakika daha fazla görebilmek için birlikte çıkacağım. 
- Mazeretin bile şiirsel! Her zaman söylüyorum; Allah sana para vermemiş ama hayatını her zaman kolaylıkla sürdürmeni sağlayacak müthiş bir çene vermiş. İyi o zaman benim eşsiz edibim, kahvaltımız sona erdi. Şimdi uçarcasına gidiyoruz! Ardında da çıkış kapısını açtı. 
Kapının ağzında spor ayakkabılarını seri hareketlerle ayağına geçiren Tunç, aynı ciddi ifadeyi sürdürerek devam etti: 
-Evet, romantik kahvaltımız sona erdi ve kurtlar sofrasında hayatta kalabilme kavgası, her sabah olduğu gibi yeniden başlıyor.
Janet, arabanın anahtarını ona uzatarak:
-Eve son kez göz atmadan çıkmayı sevmiyorum. Böyle aceleci çıkışlarda kafam sonradan mutlaka bir şeye takılıyor. Sen in, arabayı çalıştır, ben birazdan gelirim. Elektriği, suyu kontrol edeyim.
Tunç, isteği başıyla onaylayıp anahtarı aldı ve basamakları ikişer, üçer atlayarak apartmanın merdivenlerinden aşağıya indi. İnerken, kendi kendine mırıldanıyordu: “Umarım, bu gün o lanet bilmeceyi çözecek ipuçlarına ulaşabilirim kütüphanede. Güneş tutulmasına az bir süre kaldı çünkü.
α α α
Janet, önce mutfağı kolaçan etti. Düğmesi kapalı pozisyonda olmasına rağmen, takıntısı nedeniyle elektrikli su ısıtıcısının fişini çekerek işi iyice garantiye aldı. Kahvaltı sofrasını toparlamaya zaman yoktu, o yüzden yiyeceklerin üzerini mutfak dolabından çıkardığı ince masa örtüsüyle baştan başa örttü. Böylelikle, en azından sineklerin yiyeceklerin üzerinde cirit atmasına engel olmuştu. Sonra yatak odasına geçip yatağın üzerindeki yastıkları, yorganı ve çarşafı bohça hâline getirip olduğu gibi yere indirdi, odanın akşama kadar havalanması için pencereyi açtı. 
Tam, kapıyı çekip odadan çıkacaktı ki pencerenin hemen dışından kendisine bakan güvercini gördü. Bembeyaz ve parlak tüylerle kaplı, irice bir kuştu. Janet, kuşun göğsünü kabartarak kendisini süzdüğünü fark etti. Son derece sakindi hayvan. Güvercinlerin karakteristik tedirginliğinden eser yoktu davranışlarında. Birkaç saniye şaşkın şaşkın kuşa baktıktan sonra, “Gözlerin ne kadar da güzelmiş senin” diye fısıldadı. Sonra sesini biraz daha yükselterek, “Ama ne yazık ki evleri karıştırmışsın, yanlış adrestesin. Benim hemen çıkmam lazım. Haydi, hoşça kal tatlım!” diyerek güvercine el salladı ve odanın kapısını çekti. 
Ayakkabılarını ayağına takıp apartman koridoruna çıktı. Daire kapısını çekti. O ayakkabılarının bağlarını bağlarken, koridor otomatı sönmüştü. Merdivenin hemen başındaki fosforlu tuşa ulaşmaya çalışırken, ayaklarının arasında yumuşak bir şeyin dolaştığını fark ederek baştan aşağıya ürperdi. Tuşa saldırırcasına uzanıp bastı. Hemen ardından, korkuyla açılmış gözlerini ayaklarının hizasına çevirdiğinde, başını bacaklarına sürten simsiyah ve hayli iri bir kediyle karşılaştı. Yalnızca bir-iki saniye içinde kalbi yerinden çıkacak gibi olmuştu. Kediyi görünce heyecanı yatışmıştı. “Aman Tanrım! Sabah sabah ödümü kopardın be deli hayvan! Apartmanda davetsiz misafirler için parti veriliyor da benim mi haberim yok! Sen de nereden çıktın?” 
Kedi, kendisine söylenenleri anlıyormuşçasına gözlerini Janet’in gözlerine dikerek baktı. Mırıldanarak kafasını pantolonunun paçalarına sürdü. “Çok tatlısın, kara bebek! Ama kusura bakma, şu anda çok acelem var.” diyerek kedinin başını okşadı ve merdivenlere yöneldi. Ancak kedinin bacaklarının arasından ayrılmaya hiç niyeti yoktu. Merdivenlerden inmeye başlamadan hemen önce, “Çekil bakalım şekerim.” diyerek onu sağ ayağı ile yarım metre kadar geriye sürükledi ve basamağa adımını attı. Fakat Janet’in onu geriye iteklemesiyle birlikte, siyah kediden kulak tırmalayıcı bir çığlık yükseldi. Janet, kedinin itici sesi karşısında şaşırmıştı: “Ne de çirkin sesin varmış senin öyle!” Oysa hiç de canını yakacak şekilde itelememişti. O merdivenlerden inmeyi sürdürürken, hayvan da peşine takıldı ve şefkat talep ettiği muhatabının hemen arkasından, çevik hareketlerle inmeye başladı. Janet, dış kapıya geldiğinde kapının otomatına bastı ve kendini dışarı attı. Kedi kapanan sokak kapısının ardında kalmıştı. Arka ayakları üzerine oturdu ve Mısır sfenkslerini andıran bir duruşla, kendisine karşı ilgisiz kalmakta direnen genç kıza bakmayı sürdürdü. 
Dışarı çıktıktan sonra, merakını yenemeyerek sokak kapısının camına son bir kez dönüp bakan Janet, inatçı yaratığın mağrur duruşuyla karşılaştı: “İstersen gel, antrenmanı tribünden seyret ha!” diye yüksek sesle çıkıştı. Sonra, içinde Tunç’un beklediği arabasına doğru yöneldi. 
Tunç arabayı çalıştırmış, apartmanın hemen önündeki yolda onu bekliyordu. Kafasını ve sol kolunu camdan çıkarmıştı. “Ben süreyim ineceğim yere kadar” diye seslendi. “Olur!” diyerek omzunu silkti ve yan koltuğa geçti Janet. 
Tunç hareket ederken, o dikiz aynasını kendine doğru indirdi ve yüzüne baktı. Gözlerini ve dudaklarını kadınsı titizlikle inceledi. Dudaklarını birbirine birkaç kez yapıştırıp ayırırken, saçlarını da parmaklarıyla tarayarak geriye doğru itti. Araç yokuş aşağı inerken Tunç, “Güzelsin güzelsin… Ekstra çaba harcamana gerek yok, seni zaten beğenen beğenmiş yavrum!” diye laf attı. Bunun üzerine Janet’ten alaycı bir “Ha-haaayt!” sesi yükseldi. 
Janet, araba yokuşu bitirip düz yola çıktığında çantasını arka koltuğa bırakmak için geriye doğru bir hamle yaptı. Çantayı bırakacağı yere gayri ihtiyari baktığında, dünkü kaza sırasında eline geçen gümüş muska muhafazasına ve içinden çıkardığı deri parçasına takıldı gözleri. Her ikisi de geceyi araçta geçirmişti. Çantayı koltuğun boş kısmına bıraktıktan sonra muskayı aldı ve yolculuk sırasında bir kez daha dikkatlice incelemeye başladı.
Tunç’un “cin” olarak tanımladığı iki eciş bücüş yaratık, şimdi tekrar gözlerini ona dikmişti. Pençe gibi ellere sahip, koca ayaklı ve garip kafalı tiplerdi bunlar. Janet, her ikisinin elinin de zeminde olduğunu fark etti. Fakat ellerine dayanmıyorlardı. Dirseklerinin ve bileklerinin kıvrım yerleri bunu açıkça hissettiriyordu. 
“Etraf çok sisli ve çevresini göremez halde zeminde bir şey arıyor sanki bu yaratıklar.” diye mırıldandı. 
“Efendim canım, anlayamadım.” diyerek ona döndü Tunç. Bütünüyle sabah trafiğine konsantre olmuştu. 
Janet, “Yok bir şey.” demekle yetindi ve deri parçasını özenle katlayarak yeniden gümüş muhafazaya soktu: “Sadece yüksek sesle düşünüyordum!”

BİLMECE 
İstanbul - 30 Mayıs 2010

Janet, antrenmandan sonra her zaman olduğu gibi, takım arkadaşlarıyla birlikte spor salonunun kafeteryasına gitti. Ama tek başına oturmayı tercih etti. Aklı hâlâ dün gecedeydi. Tunç ile tanışalı tamı tamına bir yıl olmuştu. Onu, bu kadar kısa süre içinde, kendisiyle taban tabana zıt pek çok yönüne rağmen ne kadar çok sevdiğini düşündü. 
2000’lerin ilk yarısında Fenerbahçe takımında oynayan, üstelik millî forma da giyen çok başarılı bir basketbolcuydu Tunç. Kaderin kötü cilvesiyle, iki yıl kadar önce geçirdiği kaza sonucu sağ ayağından kalıcı yara almış ve sakat kaldığı için basketbol hayatını noktalamıştı. 
Oyunculuk kariyerini bu şekilde noktaladıktan sonra büyük bir ruhsal yıkım yaşayan genç adam, tanıştıklarından beri sürekli iş arıyordu. Ama o gün bugündür de bulamıyordu. Janet, onun yeteneklerine ve bilgi birikimine uygun iş bulabilmek için, ne denli canhıraş bir çaba sarf ettiğini görüyordu. Buna rağmen, her ne hikmetse her seferinde başarısız olmasına akıl sır erdiremiyordu. 
Tunç, işsiz kaldığı süre içinde, Türkiye’de o günlerde neredeyse moda olmuş gizli ilimler ve metafizik konularla ilgili çalışmalara yönelmişti. Zamanla o da netameli konularda her gün yeni teoriler üreten birine dönüşmüştü. Janet, onu aktif sporculuk döneminde de uzaktan şöyle böyle tanımaktaydı. Potaların altında rakipleriyle boğuşurken hayranlıkla takip ettiği dev adamın, söz konusu uçuk işlere bu denli meyilli olabileceğini tahmin edemezdi. Bu ilginç yönünü, ancak onunla duygusal olarak yakınlaştığı dönemde öğrenme fırsatı bulmuştu.
Zorunlu işsizlik döneminde, Tunç’un neredeyse bütün dünyasını gizli örgütler, uzaylılar ve metafizik varlıklar kaplamıştı. Son birkaç aydır ise öteden beri varlığına şiddetle inandığı bir yeraltı uygarlığıyla temas kurmaya iyiden iyiye takmıştı kafayı. Bütün arayışlarını, kendisini o yeraltı uygarlığına ulaştıracağını düşündüğü geçidi bulmak üzerine yoğunlaştırmıştı. 
Janet, zaman zaman onun aklî melekelerini kaybettiğini bile düşünüyordu. Yaşadığı büyük yıkımdan sonra rahatlıkla mazur görülebilecek bir durumdu bu. Ancak denetimsiz bırakılmaya da gelmezdi.  Hatta son birkaç aydır, cevabını bulabilmek için gecelerce uykusuz kaldığı bir bilmece vardı ki Tunç’un içinde bulunduğu psikolojik hâl açısından Janet’i endişeye itiyordu. Genç kız, neredeyse sevgilisinin iyiden iyiye psikolojik tedavi görmesi gerektiğine bile kanaat getirecekti. Kendisiyle aynı kafaya sahip arkadaşlarıyla günlerce süren toplantılar yaptığı yetmezmiş gibi, zamanının kalanını da internette ve kütüphanelerde araştırma yapmak için harcar hâle gelmişti. 
O kadar çok sık tekrarlıyordu ki Janet bile ezberlemişti artık bilmeceyi: Güneşi durduran elin tuttuğu asanın gölgesinin düştüğü yerde, kızıl itlerin ulumasına kulak ver. Kızıl Veli’yi posttan kaldır ve şanı üç kere yüce olanın ayaklarına kapandır. 
“Saçmalık bu” diyordu Janet. Ama Tunç bilmecenin bir anahtar olduğunda ısrarlıydı. “Şanı üç kere yüce olan Hermes, orası kesin” diyordu. Bilmecenin cevabının muhtemelen Hermes adına yapılan bir anıt ya da tapınak olabileceğine inanıyordu. Ama neredeydi o? Kızıl Veli kimdi? Güneşi durduran el kimindi? Bunlara ne arkadaşları ne de kendisi yanıt bulabilmişti.
Janet, metafizik konulara oldum olası kayıtsızdı. Hıristiyan bir aileden gelmesine karşın, dinle ilişkisi sınırlıydı. Ona göre, her şey görünenden ibaretti. Olağan dışı görünen olayların da mutlaka fizik, kimya ve matematiğin yasaları kapsamında bilimsel açıklaması vardı. Evrenin Tanrı’nın eseri olduğuna inanıyordu ama Tanrı’nın yarattığı sisteme düzenli müdahalesinin olup olmadığı sorunsalını çok da önemsemiyordu. O yüzden, başı sıkıştığında ya da almaları gereken önemli maçların öncesinde ettiği duaların dışında, Tanrı ve din konusuna hiç kafa yormazdı.
Ermeni babası ile bir yanıyla Rum kökenli annesinin yanı sıra, diğer Hıristiyan akrabalarının da Tanrı’nın nitelikleri ve din kurumu üzerine tartışırken birbirlerini acımasızca kırdıklarına pek çok kez şahit olmuştu. Hiçbir zaman uzlaştıklarını görmemişti. Hatta tartışırken birbirlerini aşağılayacak denli hırçınlaşmaları, onu artık kimin neye inandığının hiçbir önemi olmadığı noktasına sürüklemişti. Her iki tarafın da ne kadar sığ düşündüğünü fark ettiği an, çocukluğundan beri hayalinde yaşattığı Yaratıcı’nın kudret ve hoşgörüsünün ebeveynlerininkinden çok daha geniş olduğunu görmüş ve onu o hâliyle sevmeye karar vermişti. 
Öte yandan, Hıristiyan olduğu için Müslüman arkadaşlarının “din” söz konusu olduğunda, âdeta aşağılarcasına “kendi dinlerine inanmadığı takdirde mutlaka cehenneme gideceğini” savunmaları ve onu sürekli bu şekilde korkutmaları, Janet ile Müslümanların arasına da soğukluk sokmuştu. 
Bütün bu sevimsiz deneyimler ışığında, zamanla inanç meselesi üzerine şöyle düşünmeye başlamıştı: “Belki de din, benliklerini bir hiç olarak gören yeteneksiz ve başarısız insanların, kendilerini diğerleri karşısında üstün kılmak amacıyla kullandıkları bir tür kalkandır.” 
Huzurunu kaçıran tartışmalardan mümkün olduğunca uzak kalabilmek için, inanç ve siyaset kavgası yapan insanların kendisini rahat bıraktığı tek yer olarak gördüğü spor salonlarına sığınmıştı. Vaktinin çoğunu basketbol oynayarak geçirmeye başlamıştı. Daha okul takımında oynarken Darüşşafaka Spor Kulübü yöneticileri tarafından transfer edilerek, çok küçük yaşlarda resmî maçlara çıkma şansı yakalamıştı. 
Takım arkadaşları ve antrenörlerini hayrete düşüren sezgisel güçlere sahipti. Rakibinin ne yapacağını âdeta önceden hissediyordu. Aldığı pozisyonla rakibinin bütün hesaplarını altüst edebiliyordu. Çoğu zaman topa bile bakmadan arkadaşlarının nereye pas atacağını önceden fark edebiliyordu. Kimsenin beklemediği anlarda atağa başlıyor ve kimsenin beklemediği anlarda akıl almaz sayılar üretiyordu. Altıncı hissi o kadar güçlüydü ki önemli maçların sonuçlarını dahi büyük isabet oranıyla tahmin edebiliyordu. Bu yüzden de adı arkadaş çevresinde “kâhin”e çıkmıştı. Önsezilerinin gücü ve oyun oynarken vücudunun zaman zaman fizik sınırlarını zorlayan hareketlerinden dolayı ona, “cadı” diyen pek çok arkadaşı vardı.
Yıldız ve genç takımlardaki başarıları sayesinde, daha 17 yaşında iken “A Millî Takım”a çağrılması gündeme gelmişti. Ama her nedense, o gün bugündür millî formayı giyme şansı bulamamıştı. Adı Basketbol Federasyonu’nun kulislerinde sürekli yankılanıyor ancak bir türlü Millî Takıma çağrılmıyordu. Bu yüzden, Millî Takım aday kadrosunun her açıklanışında, büyük bir ümitle geçtiği ekran karşısında üzüntüden yıkılıyordu. 
23 yaşındaydı ve takımın en gözde oyuncuları arasındaydı. Geçen yıl “sayı kralı” olmuştu. Bu yıl da ligde, yine açık ara önde gidiyordu. Adı, pek çok kulübün transfer listesinde yer almaktaydı. Hatta artık yavaş yavaş yurt dışından da teklifler gelmeye başlamıştı. Ama “basketbolun kalesi” olarak gördüğü NBA’den teklif almadığı takdirde, yurt dışına çıkmaya pek niyetli değildi. 
Hayatının son yirmi yılı, bir çırpıda gözünün önünden geçip gidiyordu. Kantinde iyiden iyiye dalıp gitmişti ki sırtına yediği haşin şaplakla yerinden sıçradı. Yediği okkalı darbe, takım arkadaşı Çiğdem’den gelmişti. Çiğdem, oturacağı sandalyeyi ona doğru yaklaştırırken sessizliği de bozdu: 
- Ne o, dün gece pek iyi geçmedi galiba! Arpacı kumrusu gibi düşüncelisin ayol! 
- Yoo, gece harikaydı! Ama son 24 saat içinde birbiriyle alakasız o kadar çok olay yaşadım ki iyice dağıldım.
- Yardım edebileceğim bir konu varsa…
- Sağol, Çiğdem! Ama şu aşamada yok. Dediğim gibi kafam yoruldu biraz. Antrenmana da yeterince uyumadan çıktım, o da hırpaladı.
-Eyvallah o zaman, dedi Çiğdem. Basketbolcu kızlara özgü erkeksi tavırlarıyla… Oysa daha ziyade çıtkırıldım kız edasıyla dolaşırdı ortalıkta ve içinde “ayol” geçmeyen üçten fazla cümle kurmayı beceremezdi. 
Uzun süredir masada beklettiği çayını yudumlayan Janet, Çiğdem’e sevgiyle bakarak tamamladı cümlesini: 
- Yardıma ihtiyacım olursa biliyorum ki bir alo dememe bakar. Sen benim kankamsın, seni aramayacağım da kimi arayacağım ki!
- Sen de benim için aynısın ayol! 
Neşe içinde ellerini birbirlerine vurdular. Janet, dalgınlığından sıyrılmış gibiydi: 
- Hep de öyle kalacağız inşallah. Hatta evlenip kocaya varsak bile! Sahi kız, senin evlilik ne zaman?
- Böyle giderse, hiçbir zaman olmayacak, diye hayıflandı Çiğdem. Dangalak Oktay’ın artık beni oyaladığından adım gibi eminim. Sanki başka biriyle de ilişkisi var ayol. Bir emin olabilsem, yollarımız ayrılacak ama kesin ipucunu yakalayamıyorum. Aldatıyorsa da çok ustaca yapıyor bu işi. Ne de olsa erkek milleti! 
Janet, eliyle kulağını çekerek tahtaya vurdu: 
- Kanka, niye hep olumsuz tarafa yoruyorsun olayları. Biraz pozitif baksana hayata! Herif belki evlenmek için gerekli şartları bir araya getiremiyor. Eh, erkeklik gururuna yedirip bunu sana söyleyemiyorsa, yapacağı en tipik hareket düğün tarihini sürüncemede bırakmaktır. Bu, onun seni sevmediğini göstermez ki…
Çiğdem, burun kıvırarak karşılık verdi:
- E tabii, bu işlere senin tarafından bakınca öyle görünüyor ayol! Bulmuşsun gözü senden başkasını görmeyen topal aşığı… Çiğdem, bu sözleri söylerken sol eliyle de kaba bir hareket yaptı. Hareketi gören Janet, arkadaşının eline sertçe bir şaplak vurarak onu durdurdu.  
-Ama bir de gel, benim durduğum yerden bak bakalım olaya. Nişanlıyım kızım ben! Aha bu da nişan yüzüğüm! Soruyor herkes, “Ne zaman dünya evine gireceksin?” diye! Bizim taraflarda anlatması kolay mı böyle durumları ana-babaya, sülaleye? Biz Müslüman mahallesinde, senin gibi kendi başına buyruk, bekâr, evini erkenden kurmuş özgür kız triplerinde yaşayamıyoruz yavrum! Katı kurallarımız var ayol!
Janet, “Haklısın aslında” demekle yetindi bu açıklamaya. O zaman sıkıştıracaksın seninkini, bir an önce somut adımlar atması yönünde uyaracaksın. Başka yolu yok gibi görünüyor.
Çiğdem, “Aman, salla gitsin be kanka! İp inceldiği yerden kopar nasıl olsa…”, diyerek ayağa kalktı. Masanın üzerinden antrenman malzemeleriyle dolu çantasını aldı ve sordu: Akşama yeğenimin doğum günü partisi var. Ona hediye almam lazım. Benimle beraber alışveriş merkezine gelir misin?
- “Neden olmasın” diye cevap verdi Janet. “Zaten, Taksim’e gidip Atatürk Kitaplığı’ndan Tunç’u alacaktım. Alışverişten sonra onu alır, seni de evine bırakırım.” 
O da malzeme çantasını kaptı ve birlikte spor salonunun otoparkına indiler. Janet arabasının bagajını açtı. Çantalarını bagaja yerleştirdiler. Arabaya bindiklerinde Çiğdem’in ilk işi, dijital radyoyu açmak oldu. Kanal sektirme tuşuna basarak istasyonlar arasında uzun süre gezindikten sonra, enstrümantal müzikler çalan bir istasyonda karar kıldı. Ardından karşısındaki güneşliği aşağı indirerek, aynada kendisini süzdü.
Yol boyunca antrenmandan söz ettiler. Her ikisi için de çok verimli olmamıştı antrenman. Tam anlamıyla konsantre olamamışlardı oyuna. Muhabbet devam ederken, Çiğdem arka koltuktaki gümüş muska muhafazasını fark etti.
 “Bu da ne ayol?” diye sordu muhafazaya uzanırken. Beşiktaş’taki gümüşçü tezgâhlarına falan mı uğradın? 
- Sence ne olabilir? 
Çiğdem, “Ninemin göğsünde taşıdığı muskalara benziyor! Ama sen öyle şeylere hiç inanmazsın ki ayol! Nedir bu Allah aşkına?” diyerek sorusunu tekrarladı. 
- Vallahi tatlım, büyük ihtimalle muska da, tam olarak ne olduğunu ve ne amaçla yazıldığını hiç bilemiyorum. Dün tesadüfen geçti elime. İnan ben de en az senin kadar merak ediyorum içeriğini. İçindeki derinin üzerinde çok acayip resimler var. Belki Tunç anlayabilir dedim ama o da hiçbir şey anlamadı. 
Çiğdem, izin isteyerek muska kabının içindeki tabaklanmış deriyi dikkatlice çıkardı. Derinin üzerindeki resmi incelemeye başladı. Kafasını oradaki figürlere gitgide yaklaştırarak, dakikalar boyu her ayrıntıyı alıcı gözüyle inceledi. Sonra da Janet’e dönerek hayretle baktı ve “Sana bir şey diyeyim mi kanka?” diye yeniden konuşmaya başladı:
- Tırstırdı beni bu resim ayol! Sanki şu yaratıklar canlı ve her an üstüme atlayacakmış gibi bakıyorlar! Uyuz oldum vallahi! Nereden buldun bunu Allah aşkına, anlatsana!  
Janet, bu sözler üzerine gözünü kısa süreliğine yoldan ayırarak Çiğdem’e döndü:
- Biliyor musun, Tunç da o resme ilk baktığında aynı şeyi söylemişti. Dahası, ben de ilk baktığımda bir an canlı olduklarını düşünüp ürpermiştim! Çok alışılmadık bir havası var, değil mi? Sanki çizim değil de üç boyutlu fotoğrafmış gibi…
- Sen bunu kimden aldığını söyle önce! Acayip merak ettim. Seni kaç yıldır tanırım; senin böyle şeylerle hayatta işin olmazdı. 
Sonra da aklına gelen yeni bir düşünceyle, yüzü endişe dolu bir ifadeye büründü: 
-Bana bak kız, sakın büyülü falan olmasın bu şey! Resmen ayvayı yeriz o zaman ayol!
Janet sesini hafifçe yükselterek, “Saçmalama Çiğdem ya!” diye söylendi.
- Ne büyüsü Allah’ını seversen! Sen de mi takılıp kalıyorsun böyle boş inançlara? Hem zaten kimden aldığımı da bilmiyorum!
Çiğdem şaşkınlığı artmış şekilde Janet’e baktı. 
- Nasıl yani?
- Dün akşamüzeri Tunç’la buluşmaya giderken, Baltalimanı’ndaki yaya geçidinde bir kazaya tanık oldum. O kazada, henüz kim olduğunu bilemediğim biri yaralandı… Ya da öldü… Yaralıya ne olduğundan tam emin değilim. Bu nesne de o adama ait. Kazazedenin kimliğini öğrenemediğim için, sorduğun sorunun cevabını da veremiyorum. Her şey yarım dakikada oldu-bitti çünkü. Bir araba bir adama vurdu, arabanın içinden çıkanlar da adamı paketleyip alelacele götürdüler; bu şey de o sırada benim önüme yuvarlandı. 	 
- Bunun o adama ait bir eşya olduğunu nereden biliyorsun ki? Başkası yola düşürmüş olamaz mı?
- Adamın koltuğunun altında bir çanta vardı. Kaza sırasında çanta açıldı ve içindeki her şey sağa sola saçıldı. Bu da onun içinden fırlayıp bana doğru yuvarlanmış olmalı. Çantamın altında buldum onu kazadan sonra. O sırada yaralı adam hastaneye kaldırıldığı için, muskası ya da her neyse bu eşyası bende kaldı. Tamam mı? Yeterince açıklayıcı mı?
- Ay tamam be kızım! Sorduk da kabahat mi işledik ayol! Bu ne gerginlik yahu? 
Janet, başını “üzgünüm” dercesine sağa sola salladı ve sesinin tonunu düşürerek cevap verdi: 
-Kusura bakma, gerginliğimin seninle ilgisi yok. Burnumun dibinde kanlı bir kaza görünce sinirlerim bozuldu. Adamın kan damlayan ağzı dünden beri gözümün önünden gitmiyor. Tunç, bugün bir muhabir arkadaşının yardımıyla onun kimliğini araştıracaktı. Umarım bulmayı başarmıştır.
Araçta bir süre sessizlik yaşandı. O sırada gidecekleri alışveriş merkezine de ulaşmışlardı. 
α α α
Aracı bodrum kattaki otoparka bıraktıktan sonra, birlikte yukarı çıkarak hediyelik eşya satan mağazaları gezdiler. Spor malzemeleri satan bir mağazanın önünden geçerken, Janet’in sevinçten gözleri parladı: 
-Aaa bak, Aslı içerde! Gel, bir selam verelim. Ne de olsa Millî Takımımızın kaptanı.
- İyi olur, verelim, dedi Çiğdem ama sesini düşürerek şu son cümleyi eklemeyi de ihmal etmedi: Gerçi biraz havalıdır kendisi.
İçeri girdiler; Janet başını eğip gülümseyerek Aslı ve yanındaki arkadaşına selam verdi: 
-Merhaba Aslı, merhaba Büke!
Janet’in tokalaşmak için uzattığı el havada kalmıştı. Aslı, onunla tokalaşmaksızın geriye dönerek, elindeki tişörtü askıya astı. Sonra da “Merhaba Çiğdem” demekle yetindi. Çiğdem de Aslı’ya nispet olsun diye, onun yüzüne hiç bakmadan, “Merhaba Büke” diyerek karşıladı bu münasebetsiz selamı. Ardından, şoka girmiş hâldeki Janet’in koluna yapıştı ve onu mağazadan dışarı çıkarttı. 
Janet’in gözleri öfkeden çakmak çakmak olmuştu. Alışveriş merkezinin koridorlarında, “Bu ne terbiyesizlik yahu!” diye avaz avaz bağırmak geçiyordu içinden. Çiğdem, onun feci şekilde öfkelendiğinin farkındaydı. Bir yandan kolundan çekerek uzaklaştırıyor, bir yandan da “Boşver şekerim, Millî Takıma kaptan olunca kıçı kalktı zillinin.” diye söyleniyordu. Oldukça tatsız bir manzaraydı yaşanan.
Janet, öfkesini ancak dakikalar sonra yenebildi. Çiğdem, onu sürüklercesine yürüyen merdivenlere götürmüş ve bir üst kata çıkarmıştı. Yoksa Aslı’nın o küstah hareketinden sonra, saç saça baş başa kavga yaşanması işten bile değildi. 
Janet, güçlükle konuşarak:  
-Bana lütfen doğruyu söyle Çiğdem. Sence benim Millî Takıma seçilemeyişimde bu kadının parmağı var mı?
Arkadaşını gerilim mahallinden olabildiğince uzaklaştırmaya çalışan Çiğdem, kafasını kaşıdı:  
- Tam olarak emin değilim ama her şey mümkündür. Mafya babası Ferhat ile çıkmaya başlamadan önce, Tunç’a asılıyordu malûm… Senin herifi hâlâ kıskanıyor olabilir. Kıskanan kadından da her türlü pisliği bekleyebilirsin.
-Mafya babasıyla mı çıkıyor? Bunu şimdi ilk kez senden duydum.
-Ayol, sen de çok safsın be! Şekerim, karı mafya babasıyla çıkmaya başladıktan sonra Millî Takıma seçildi. Bir iki maç sonra da kaptanlık bandını koluna taktı. Sence tesadüf mü? Tabii sen salona gömülüp, kalan zamanını da entel sevgilinle birlikte sahillerde gezip, kitap okumakla geçirdiğin için ıskalıyorsun hayatın bu gibi acı yönlerini! Karı kıçını gayet sağlam limana dayadı. Artık ona potaların altında ölüm yok ayol. Ta ki Allah bir şekilde belasını verene kadar!
“Mafya ile Millî Takımın ne işi olur yahu?” diye kendi kendine hayıflandı Janet. 
-Oraya da mı sızdılar en sonunda? 
Ardından Çiğdem’e dönerek, “Bir gün mutlaka o formayı giyeceğim, buna inanıyorum” dedi ve adımlarını iyiden iyiye hızlandırarak alışveriş merkezinin koridorunda ilerlemeye başladı. 
Çiğdem, kafasını sağa sola sallayarak Janet için üzüldüğünü gösterdikten sonra, ona yetişebilmek için arkasından koşmaya başladı. Bir yandan da bağırıyordu: 
-Yavaş be kızım! Sen antrenman ayakkabısıyla gelmişsin; bende on santim topuk var ayol!
α α α
Bir saat kadar sonra, her ikisi de ellerinde paketlerle yeniden otopark katına inerek araca bindiler. Janet, Aslı’nın kaba davranışı karşısında yaşadığı şoku hemen hemen atlatmış görünüyordu. Yolculuk boyunca o tatsız olay üzerine muhabbet edip müzik dinleyerek Taksim’e kadar geldiler. 
Kentin eğlence ve sanat merkezine doğru yaklaşırken Tunç’a telefon eden Janet, ona ışıklarda kendisini beklemesini söyledi. İki genç kız ışıklara yaklaştıklarında, Tunç’un tam kararlaştırdıkları yerde saatine bakarak kendilerini beklediğini gördüler. Janet, sağa yanaştı. Tunç, ön koltuğun dolu olduğunu görünce hemen arkaya geçti. Arabadakilere selam verdikten sonra, arkada bulunan eşyaları sola doğru iterek, öndeki iki koltuğu ortalayabileceği bir noktaya oturdu. Kızlar da onun selamına karşılık verdiler. Anlık sessizliği takiben genç adam kendisini sempatik olmaya zorlayarak, “E kızlar, nasıl gitti bakalım bugünkü antrenmanınız?” diye sordu. Soruyu “Eh işte, her zamanki gibiydi” diye kestirip atarak cevaplayan Janet, sözü hiç zaman kaybetmeden gün boyunca kendisini meraktan çatlatan asıl konuya getirdi:
-Tatlım, benim kazazedeyle ilgili herhangi bir bilgiye ulaşabildin mi?
- Hem evet, hem hayır!
 -Ne demek bu şimdi? 
Janet, kaşlarını kaldırarak dikiz aynasından ona dik dik bakarken, merak duygusu her saniye kabaran Çiğdem de şaşkın bakışlarla kız arkadaşına eşlik etti.
Yüzüne kenetlenmiş iki çift gözden rahatsız olan Tunç, baskıcı soru stiline gayet resmi bir ifade ile cevap verdi: 
-Bu, şu demek: Kaza ile ilgili bilgi alınabilecek her yer arandı. Trafik polisi raporları, hastane kayıtları ve karakol zabıtları incelendi. Ama söz konusu kazaya ilişkin herhangi bir resmî kayda rastlanmadı!
Janet, bir saat arayla günün ikinci şok dalgasını yaşıyordu. 
- Nasıl rastlanmaz yahu? Ortada bir ölü ya da en azından komada olması gereken bir yaralı var!
-Sana sözünü ettiğim muhabir arkadaş, ilçeyi avucunun içi gibi bilir. Yıllardır o bölgede gazetecilik yaptığı için de hem çevresi geniş, hem istihbaratları sağlamdır. Bugün onu tam üç kez aradım. Olay mahalline yakın bütün hastaneleri ve hatta sağlık ocaklarını, sonra da civar karakolları kolaçan etti. Buralardan sonuç çıkmayınca, il ve ilçe trafik şube müdürlüklerinde soruşturdu konuyu. Son görüşmemizde de hiçbir resmî mercide böyle bir kaza kaydına rastlayamadığını söyledi. “Olsaydı, kesin öğrenirdim.” dedi. Dün akşamüstü itibarıyla, Baltalimanı civarında yaşanmış herhangi bir kazanın kaydı yokmuş. Garip, ancak durum aynen bu.
-Ama öyle bir kaza oldu ve ben onu gözlerimle gördüm. Sana bir şey diyeyim mi aşkım; ya gazeteci arkadaşın seni ayaküstü aldatıyor ya da muhakkak bir yerde hata yaptı! Belki de işi başından aşkındı; ilgileniyorum diyerek ekti seni. 
Tunç, bu yoruma kendi yorumunu ekledi: 
-Ya da kazazede ilçe dışında bir sağlık merkezine götürüldü. Bir ihtimal daha var ki o da herhangi bir sağlık merkezine götürülmeden, doğrudan doğruya bir evde tedavi edilmiş olması… O yüzden, hastane ve karakol kayıtları da yok. Arkadaşım polis muhabirliğinde çok eskidir. Yaş tahtaya basmaz, yeterince yol yordam bilir. Olay bölgesine yakın bütün özel hastaneleri, üstüne de Kâğıthane ve Şişli’de götürülebileceği bütün sağlık kuruluşlarını tek tek aradığını söyledi. Bu tür yerlerin hepsi telefonunda kayıtlı.
Janet’i, biraz daha ayrıntılı açıklama da pek tatmin etmemişti. 
-Hayatım, arkadaşın ilgileniyor görünmek için sakın sana yalan söylemiş olmasın! Kesin olarak güveniyor musun verdiği bilgilere? Malûm, senin arkadaşlarını da tanıyorum artık; pek çoğu hayalperest ve idare-i maslahatçı tipler!
Çiğdem, konuşmanın burasında gülümsemekten kendini alamadı. Ama böyle bir durumda gülümseyebildiği için de dostlarından utanarak başını cama çevirdi ve dışarıyı seyrederek durumu fark ettirmemeye çalıştı.
Tunç, Janet’in hırçın ve yargılayıcı tavrı karşısında ödün vermeye pek niyetli gözükmüyordu: 
- Bazı arkadaşlarım dediğin gibi olabilir! Gazeteci öyle biri değildir. Aslında böylesi hamaliye işlerden nefret eder ve kolay kolay da elini atmaz. Ama beni arkadaşlıkta çok ayrı yere koyar. Yüreği yufkadır. Kalp kırmamak için taş kırmaya bile razı edilebilir. Bir işe el atığı zaman da en iyi şekilde sonuçlandırmadan içi rahat etmez. O yüzden, ilk etapta gönülsüz olsa da ısrarım üzerine bir-iki yeri aradıktan sonra işe asıldı. Pek çok farklı adresi arama fikri de ondan çıktı zaten.
Janet, onay bekler bir ifadeyle kaşlarını kaldırıp konuştu: 
-Tam anlamıyla güvenilir biri diyorsun yani! 
-Aynen öyledir! Tanımanı çok isterim. Ama sorun şu ki kayıtlarda senin kazadan eser yok. Hatta benim adam ne olur ne olmaz diye, şu ana kadar o bölgedeki herhangi bir noktaya atılmış bir ceset olup olmadığını bile araştırdı. Kayıtlara geçen tek ceset, kazadan bir gün önce bulunmuş. O da Rumeli Hisarüstü’ndeki “Meşatlık” denilen yerde... Bıçaklanarak öldürülmüş bir kilise görevlisiymiş adam. Onun senin gördüğün kazazede olma ihtimali yok. Velhasıl, elimizdeki bütün bilgi bundan ibaret maalesef…”
“Meşatlık” sözünü duyunca sarsıldı Janet. Hiç beklenmedik bir refleksle geriye dönerek heyecanla sordu:
-Meşatlık mı dedin sen? 
Gitgide yoğunlaşan trafikte bir kaza yapmamak için başını tekrar öne çevirdi ancak konuşmasını da sürdürüyordu:
-Meşatlık ha… Allah Allah! Bizimkilerin beni çocukken götürdükleri bir kilise vardı o civarda. Aziz Bakire Santuht adına yapılmış. Dedelerimin de o mezarlıkta yattığı söylenirdi hep.
Şaşırma sırası Tunç’a gelmişti, 
-Meşatlık bir Ermeni Mezarlığı mı?
- Evet, ama şimdi boşver bunu... Gördüğüm kazayla ilgili bilgi alabileceğimiz daha başka bir adres olmalı! 
- “İnşallah vardır” dedi Tunç umutsuz bir tavırla ve ekledi: Muhabir arkadaşa göre, bu durumda geriye tek seçenek kalıyor: O da aracın plakasını kaydedebilmiş ya da kazazedeyi tanıyan birini bulmak.
Janet, “ İyi de” diye sürdürdü konuşmasını. “O civarda kazayı görebilecek ve arandığında tekrar bulunabilecek tek kişi büfeci olabilir. Büfenin konumu da kazaya benden çok daha uzaktı. Ama en azından bu da bir çıkış yolu sayılabilir. Adama gidip, dün ne gördüğünü soralım derim. Zaten eve giderken yolumuzun üstünde, ne dersin?”
-Peki, sen bilirsin…
Tam bu sırada, dakikalardır sesi soluğu çıkmayan Çiğdem de araya girerek, “Bu arada, beni uygun bir yerde bırakmayı unutmazsanız çok memnun olurum zehir hafiyeler!” diye seslendi. Tunç, Çiğdem’e döndü ve “Aaa, sen buradaydın değil mi?” diyerek gülümsedi. Janet ise onun görüşünü almak için sabırsızlanıyordu:
-Çiğdemciğim, sen ne diyorsun bu işe?
-Vallahi, gördüğün kaza seni çok etkilemiş Janet. Aslına bakarsan, seni tanıdığım kadarıyla, sen böyle şeyleri o kadar da uzun boylu kafaya takmazdın. Benim fikrimi soruyorsan, “akışına bırak ayol” derim. Kocaman şehirde, gün ışığında, bir sürü insanın gözünün önünde kaza yaşanıyor. Adamı götürüp çöp konteynerine atacak hâlleri yok herhalde. O kadar tanığın önünde biraz sıkar bunu yapmak. O yüzden, bence şu ya da bu şekilde adam tedavi görmüştür. Belki basit bir kayıt hatası yüzünden ulaşamadınız onun bilgilerine. Kafana bu kadar takmasan iyi edersin.
- Takmamam gerektiğini biliyorum Çiğdem. Ancak… Yine de nedense, beni en başından itibaren huzursuz eden bir yön var bu kazada. Sonra, o muskanın fırlayıp çantamın altında kalmış olması da biraz garip geliyor. Çünkü şu an kazayı yeniden gözümün önüne getiriyorum da… Muska hariç adamın diğer bütün eşyaları ters tarafa fırlamıştı. Arabadan çıkan adam hepsini iki-üç metrekarelik bir alandan kolayca topladı. Bir tek, muska benim tarafımda olduğu için onu göremedi. Bu pek de fizik kurallarına uygun değil!
 - “Aha!” diye bağırarak araya girdi Tunç. 
- Emin ol, bir yaşıma daha girmek üzereyim. Benim pozitivist sevgilim, hayatında ilk kez, tanık olduğu bir olayda fizik kurallarına aykırılık iddiasında bulunuyor!
- Allah aşkına meseleyi saptırma Tunç! Bu senin o saçma sapan metafizik teorilerine benzeyen bir aykırılık değil! Belki adam o muskayı can havliyle bana doğru fırlatmış da olabilir. Belki de bir haberdar etme çabası… Kastettiğim şey bu, senin düşündüğün gibi uçtu-kaçtı bir olay değil!
Tunç, sırtını arka koltuğa yaslayarak, “Tabii tabii, aynen öyledir!” diyerek mırıldandı: 
- Bir gün sana, fizik ötesi öyle bir olay göstereceğim ki o çok güvendiğin fizik kurallarının ne kadar değişken olabildiğini anlayacaksın!
Janet, tehdit yüklü cümle karşısında Tunç’a dikiz aynasından aşağılayıcı bir tebessüm fırlattı ve arabayı sağa yanaştırarak durdu. Tunç, aracın durmasının kendisiyle ilgili olduğunu sandı. Şaşkın gözlerle Janet’e baktı ve “Ne bu, şaka mı? Arabadan mı atacaksın beni?” diyerek hışımla kapının koluna yöneldi.
Janet, umursamaz bir eda ile, “Aslında bunu hak ettiğin anlar olmuyor değil! Fakat şu anda sadece geleceğimiz yere gelmiş olduğumuz için durduk. Yani seninle bu duruşun ilgisi yok benim sinirli erkeğim; hemen gurur yapma lütfen!” dedi.
Sonra da Çiğdem’e dönerek gülümsedi ve “Canım istersen partiyi boşverip bizimle gel, ha! Hediyelerini yarın iletirsin yeğenine” diye seslendi. 
Çiğdem şaşkınlıkla dışarı bakınca, “Aaa, gelmişiz ayol!” diye çığlık attı. “Muhabbet o kadar koyuydu ki anlayamadım bile geldiğimizi! Yeğeni ihmal etmek olmaz, gücenir bana sonra. Hem o kadar aranıp durduk güzel bir hediye almak için.” diyerek telaşla kapıyı açtı. İndikten sonra da tekrar içeri doğru dönüp her ikisine veda etti: 
-Çok güzel bir gündü Janet. Bana eşlik ettiğin için teşekkür ederim. Alışveriş merkezindeki meseleyi de hiç kafana takma. O şıllığın tarzını iyi bilirim. Aslında dükkâna girmene en başta engel olacaktım ama beni yanlış anlarsın diye vazgeçtim… Bir de, malzeme çantamı alabilmem için bagajı açarsan sevinirim. 
Tam aracın arka tarafına doğru hamle yapacakken, Janet’in erkek arkadaşını pas geçtiğini fark edip ona da kısa bir veda cümlesi gönderdi: 
-Sana da teşekkür ederim Tunç. Bizi iyice Sherlock Holmes romanlarının havasına soktun akşam akşam! Size iyi eğlenceler!
Araçtaki iki kişi birden “Sana da!” diye cevap verdi bu temenniye. Janet mülayim mülayim bakarak bir ilave yaptı: “Seni eğlendirebildiysek, ne mutlu bize!”
Aceleci adımlarla bagaja yönelen Çiğdem, çantasını ve paketlerini aldıktan sonra kapağı tekrar kapatıp, aracın ardından içeridekilere el salladı. Janet de dikiz aynasından buna karşılık verip, motoru yeniden çalıştırdı. Bu sırada, Tunç da seri bir hareketle ön tarafa geçti. Caddede akan trafiğe karışırlarken, direksiyonun üzerine -âdet olduğu üzere- avuç içiyle vurup, takım arkadaşına bir de veda kornası çaldı. 

ÖLÜMÜN KIYISI

Janet, Çiğdem’i bıraktıktan sonra, her zamanki alışkanlığıyla yolu ortaladı ve 65-70 kilometrelik hız ortalamasıyla Maslak yönünde seyrini sürdürdü. O sırada Tunç, radyo kanallarını gezerek ikisinin de müzik zevkine uyabilecek güzel bir melodi bulmanın peşindeydi. Ya da sadece öyle görünmeye çalışıyordu. Çünkü Janet, Tunç’un hiçbir parçayı melodik yapısını tam anlayacak kadar uzun süre dinlememesinden, bunu aslında can sıkıntısından yaptığını sezmişti. Birkaç saniye takılıp hemen değiştiriyordu kanalları. Genç kız, kaşlarını kaldırıp kafasını bükerek, böyle durumlarda yapacak bir şeyi olmadığına dair çaresizliğini ifade etti kendi kendine.
Maslak’taki kavşağı geçip İstinye Bayırı’na yöneldiklerinde, arabanın hızı giderek artmaya başladı. Tunç, her zaman ortalama hızda giden Janet’in hızını bu denli artırmasına hiç anlam verememişti. Şaşkınlık içinde sevgilisinin yüzüne baktı.
-Allah aşkına! Neler oluyor! diye bağırdı Janet.
Neler olup bittiğini anlamak için kafasını yola doğru çevirip baktığında, kırmızı ışığa yaklaştıklarını ama Janet’in hiç hız kesmediğini fark etti Tunç. Başını yeniden soluna çevirdiğinde de Janet’in direksiyona sımsıkı sarılmış olduğunu, yüzünün kireç gibi bembeyaz kesildiğini gördü. Janet başını çevirip, kocaman olmuş göz bebekleriyle şaşkın şaşkın Tunç’a baktı: 
-Arabayı yavaşlatamıyorum Tunç! 
Bu sırada, az ilerideki yaya geçidinde de yayalar için yeşil ışık yanmıştı. Karşıya geçmek için hareketlenip yola ilk adımlarını atan yaya topluluğu, üzerlerine doğru hızla gelen aracı görünce ani bir dalgalanma yaşadı. İnsanlar korkuyla tekrar kaldırımın üzerine çıktı. 
Arabanın, trafik lambasının tam hizasındaki çizgilerin üzerinden hızla geçtikten sonra arkasından yapılan el-kol hareketleri ve envai çeşit küfürle bezenmiş bağırtılar, geçittekilerin bu tehlikeli manevraya yönelik düşüncelerini yeterince açıklıyordu. Ancak, aracın içindeki iki genç yaşadıkları korku ve panikten dolayı onları umursayacak durumda değildi. 
-Araba kontrolden çıktı Tunç! Fren ve gaz pedalları çalışmıyor! Lütfen, bir şeyler yap!
Ardından direksiyonla sınırlı bir sağ-sol hareketi yapıp, en azından onu kontrol edebildiğinden emin olmaya çalıştı:
-Sadece direksiyon çalışıyor; duramazsak mutlaka bir yerlere çarpacağız! Bir şeyler yap! 
Hız kadranına panikle bakan Tunç 180’i görünce, 
- Ne yapacağız şimdi yahu? diye bağırdı. Belli ki Janet’ten daha fazla paniklemişti. 
- Atlamak zorunda kalabiliriz! dedi Janet. Onun da sesi titriyordu. Frene art arda birkaç kez dibine kadar bastı, fakat nafileydi.
-Bu bizim tek şansımız! Hız gitgide artıyor, dışarı atlamamız lazım Tunç!
Tunç, pencereden uzanıp dışarı baktı ve yüzüne vuran sert rüzgârda kafasını sağa sola sallayarak haykırdı: 
- İmkânsız! Bu hızla paramparça oluruz!
Janet, son hızla ilerlerken, yolun yaklaşık iki yüz metre ilerisinde oluşan araç birikintisini dehşet içinde fark etti. 
-Trafiğe giriyoruz, araçta kalırsak mahvoluruz! diye cevap verdi ona.
Görünen o ki ecel onları hiç ummadıkları bir yaşta, yerde ve zamanda yakalayacaktı. O anda pencerenin hemen yanında uçan beyaz güvercini fark etti genç kız. Güvercinin hızı, aracın hızıyla bire bir aynıydı ve uçarken aracın içine doğru bakıyordu. 
Birdenbire aracın tekerleklerinin yerden kesildiğini hissettiler. Havalanan araç, saatte 180 kilometreyi bulan hızından hiç beklenmedik bir yumuşaklıkla havada tek bir takla attı. Âdeta Amerikan serüven filmlerindeki gibi “ağır çekim” bir taklaydı bu.Tunç, aracın havadaki dönüşü başlarken can havliyle kendi tarafındaki kapıyı açmaya çalıştı ama başaramadı. O anda ağzından, “Eşhedü en la ilahe illallah…” cümlesi çıkıverdi. Janet ise ölmeden önce sevgilisinin elini son bir kez tutabilmek için sağ kolunu ondan yana uzatmıştı. 
O saniyeden sonra olup bitenler ise bütünüyle mantığın ve fizik yasalarının sınırları dışında kalacaktı. Kendi çevresinde dikine bir tur atan araç, havadaki turunu inanılmaz bir yavaşlıkla, asfalta hiç dokunmadan tamamladı ve emniyet şeridi olarak bırakılan alana âdeta bir iş makinesi tarafından indiriliyormuşçasına yumuşak bir biçimde konuverdi. Dört tekerleğinin üzerine ve son derece sessizce… 
Yolun uzak noktalarındaki araçlar, yirmi-otuz metre ötelerinde yaşanan mucizeyi fark etmemişlerdi bile… Yolda hayat, alışıldığı gibi akıp gitmekteydi. Aracın içinde ise koyu bir sessizlik hüküm sürüyordu. Janet ve Tunç, ilk şaşkınlığı atlattıktan sonra birbirlerine korkuyla baktılar. İkisi de ne olduğunu anlayamamışlardı. 
Yaşanan mucizeyi ilk fark eden Janet oldu. Hıçkırıklar arasında, gözlerinden sel gibi yaşlar boşanarak Tunç’un boynuna sarıldı: 
-Çok korktum Tunç, çok korktum! Ölüyorduk biz! Mucize gibi bir şey bu! Tanrı korudu bizi Tunç! Araba tamamen kilitlenmişti! Ve biz hâlâ yaşıyoruz!
Tir tir titreyen Tunç, Janet’in saçlarını okşayarak hem onu hem de kendini teskin etmeye çalışıyordu: 
- Sakin ol hayatım, lütfen sakin ol! Her ne olduysa, artık geçti gitti. Verilmiş sadakamız varmış!
Bir-iki dakika kadar, başını Tunç’un göğsüne bastırıp hıçkıra hıçkıra ağladı Janet. Sakinleşmeye çalışıyor ama bunu bir türlü başaramıyordu. Neden sonra, boynundaki haç aklına geldi genç kızın ve onu çıkartarak üst üste birkaç kez öptü. Onun biraz olsun gevşediğini gören Tunç, dışarı çıkıp temiz hava almak için kapının koluna asıldı. Birkaç dakika önce açamadığı kol, bu kez umduğundan da kolayca dönüp kapıyı açıvermişti! İkisi de aracın dışına çıktılar. O sırada, kazayı çok uzaktan hayal meyal görebilen birkaç araba da arkalarına gelip dizilmişti. Akşamın karanlığında önlerinde ilerleyen bir aracın takla atıp şarampole yuvarlandığını sanan sürücüler, çok daha feci bir manzara görecek olmanın tedirginliği içinde arabalarından indiler. Ama karşılarında, yolun kenarına nizami bir biçimde çekilmiş gibi duran bir araç ve görünür herhangi bir yara beresi olmayan iki genç bulunca onlar da gözlerine inanamadılar. Biraz önceki ambale oluştan geriye kalan tek hasar, korkmuş iki insandı. 
Kendilerine doğru gelen sürücülere cevap vermeye hazırlanırlarken, yolun hemen yanındaki parkın duvar hizasında kaçmakta olan kara kedi dikkatini çekti Janet’in. “Bizden korku içinde kaçtığına bakılırsa, az daha o da arabanın altında kalacaktı herhalde.” diye düşündü. O sırada yanlarına gelen sürücülerden ilki, elini Tunç’un omzuna koydu. 
-Geçmiş olsun arkadaşlar! Arkanızdan gelirken gördüm kazayı. Nedir durumunuz, ciddi bir şey var mı?
-Yolun kenarına savrulduk, diyerek yaşananları bir parça çarpıtıp aktarmayı uygun gördü Tunç. Ama şükürler olsun ki şimdi iyiyiz. Yalnızca biraz korktuk, hepsi o kadar! Durduğunuz için çok sağolun!
Bir başka sürücü söze girdi: 
-Bana yüz metre kadar uzaktaydınız. İlk anda arabanız takla attı zannettim, “Eyvah, gittiler!” dedim kendi kendime. Akşam karanlığı gözümü yanıltmış olmalı. Niye o kadar hızlıydınız ki gençler? Bu yolun aşırı hızda çok tehlikeli olduğunu bilmeniz lazım. Hakikaten de o hızla paramparça olmamanız bir mucize!
Tunç, başlattığı beyaz yalanı aynı şekilde sürdürmek zorundaydı: 
-Hız falan yapmıyorduk be ağabey… Sanırım hidrolik boşaldı; bir anda arabanın kontrolünü kaybetti nişanlım. Ne gaz pedalı ne de fren çalışıyordu. Yoksa akşamın bu saatinde deli miyiz biz, niye hız yapalım böyle tehlikeli bir yolda? 
Araçlarını durdurarak yardıma gelen sürücüler, iki gencin gerçekten de iyi durumda olup olmadığını anlayabilmek için onları baştan aşağıya süzdüler. Bir tanesi, “Kırığın acısı hemen belli olmaz, var mı sağınızda solunuzda bir ağrı?” diye sorarak işi iyice sağlama almak istedi. Diğer ikisi de Janet’in, üzerinde tek bir çizik bile oluşmamış olan aracını inceliyordu. Biraz önce yolda gördükleriyle şimdi araçta gördükleri birbirini hiç tutmuyordu fakat kendilerini bekleyen birer evleri olduğundan, bu esrarengiz duruma daha fazla kafa yoracak durumda değillerdi. 
-Teşekkür ederiz, biz gerçekten iyiyiz! Biraz soluklanırsak daha da iyi olacağız. Sizi yolunuzdan hiç alıkoymayalım, diyerek onları tamamen rahatlattı Tunç. 
Adamlar “geçmiş olsun” temennileri eşliğinde araçlarına dönerken, kırmızı mavi ışıklar saçarak yaklaşan polis arabasını fark etti Tunç. “Bunlara durumu açıklamak çok daha zor olacak” diye söylendi kendi kendine. Muhtemelen, kırmızı ışığı ihlal ettikleri yaya geçidinin orada duran bir ekip aracıydı bu ve yaptıkları o pervasız geçişten sonra da arkalarına takılmış olmalıydı. Arabadan inen iki trafik polisinden yaşlı olanı, “İyi akşamlar” deyip çifte önce sağlık durumlarını sordu:
- Hayırdır gençler? Arayalım mı 112’yi, nedir durumunuz? 
Janet ve Tunç ambulansa gerek olmadığını söyleyince: 
-O halde, anlatın bize olup biteni bakalım… Nedir o yaya geçidinden buraya kadarki jet hızınız? Birilerinden mi kaçıyorsunuz yoksa alkol falan mı aldınız? Bu arada, şöyle bana doğru bir gelin de endamınızı göreyim!
Yaşlı polis bunları söylerken, genç olan ise daha geride, loş bölgede durmayı tercih ediyordu ve eli de belindeki silahtaydı. Tunç, kısa sürede olayı mantıklı bir çerçeve içinde çabucak kurgulamaya çalıştı. Yardıma gelen sürücülere anlattığından daha fazlasını anlatmasına da gerek yoktu aslında. Nitekim o da öyle yapıp, “fren patlaması” senaryosunu tekrarladı. 
-Normal hızımızda gidiyorduk Memur Bey. Aracı nişanlım kullanıyordu. Birkaç yüz metre geride yaya geçidine yaklaşırken, aniden arabanın freni boşaldı ve hızımız artmaya başladı. Mecburen yaya geçidinden kırmızı ışıkta geçtik. Buraya kadarki yolda da kademeli vites düşürüp, freni sürekli pompalayarak aracı yavaşlattık. Yolun sakin olduğu bir noktada da durmayı başardık. Nişanlım iyi sürücüdür, başkası olsaydı belki toparlayamazdı. Ama o soğukkanlı bir biçimde aracı yavaşlattı. Meydana gelen kargaşa için özür dileriz. Ancak gerçekten de herhangi bir kasıt yoktu.
Yaşlı trafik polisi, ayaküstü verilen bu ifadeyi gözünü bile kırpmadan dinledi. Bir yandan konuşmakta olan Tunç’u, diğer yandan da üşüdüğünden dolayı kollarını göğsüne kavuşturmuş durumdaki Janet’i ve hemen ardındaki kazaya karışan aracı süzüyordu. Belli ki her ikisinin de doğruyu söyleyip söylemediğini tartmakla meşguldü. 
-Eyvallah, dedi babacan bir sesle. O zaman, büyük geçmiş olsun diyelim. Bu arada hanımefendi bana ehliyetini, ruhsatını ve kimliğini bir versin bakayım. Aynı şekilde sen de delikanlı!
Janet, “Tamam, Memur Bey” diyerek aracın yanına gitti. Sürücü koltuğundaki güneşliğin oradan ruhsatı, ayak hizasına savrulmuş el çantasından da ehliyetini ve kimliğini aldı. Tunç da bu sırada pantolonunun arka cebinden kimliğini çıkartıp memura uzatmıştı. Memur, harekete geçmek için Janet’in de belgelerini getirmesini bekledi. Hepsi elinde toplanınca, dört belgeyi birden ardındaki genç meslektaşına uzattı: 
-Şunları bir sordur hele! 
Genç memur, polis aracının içine girip şoför koltuğunun yanındaki koltuğa oturdu ve uzaktan içeriği belli olmayan bazı telsiz konuşmaları yapmaya başladı. Ancak Tunç, onun her ikisinin adlarını “Genel Bilgi Toplama” servisine ilettiğini ve “arananlar” listesinde olup olmadıklarını soruşturduğunu anladı. Aynı şekilde, aracın da sabıkası olup olmadığına bakılıyordu. 
Yaşlı memur, Janet ve Tunç’un genç meslektaşının üzerine yoğunlaşmış dikkatini ondan koparıp kendisine çekebilmek için yeniden soru sormaya başladı:
-Ne işle uğraşıyoruz gençler, öğrenci miyiz? 
Yaşadığı büyük korku ve şoktan dolayı son birkaç dakikadır suskunluğa gömülmüş olan Janet, göz pınarlarında biriken yaşları silerek, 
- Ben basketbolcuyum, dedi. Darüşşafaka takımında oynuyorum.
- Ne güzel, dedi yaşlı polis. Ama çok zayıf değil miyiz bayan basketbolunda? Ne diyorsunuz, kupa falan alma umudumuz var mı dışarılardaki turnuvalarda?
- O kadar zayıf değiliz aslında. Millî Takım, her geçen gün daha da iyiye gidiyor, diye cevap verdi Janet bu soruya. Aslında sorunun, kendisinin gerçekten basketbolcu olup olmadığını yoklamayı amaçladığının da farkına varmıştı. 
- Peki, Millî oldunuz mu hiç?
Son soru Janet’i, en az kaza anı kadar huzursuz etmişti. Biraz durakladıktan sonra,
- Yok, Memur Bey!  Aday kadroda sık sık adım geçiyor fakat henüz olamadım. Yakında olacağım inşallah!
“İnşallah” diye tekrarladı yaşlı memur. “İnşallah beynelmilel başarılar elde edersiniz de biz de o zaman ekran başında sizlerle gururlanırız” 
Gözlerini bu kez Tunç’a çevirdi. 
- Ya sen delikanlı, sen de sporcu musun?
- “Sporcuydum” diye cevap verdi Tunç. “Ama dizimden ciddi bir sakatlık geçirdim ve basketbolu bırakmak zorunda kaldım. İki yıl öncesine kadar Fenerbahçe’de oynuyordum”
- Çok yazık olmuş! Kader! Bizim meslekte de oluyor benzer durumlar… E, şimdi ne yapıyorsun peki? 
Tunç, hayatının en sıkıcı ve bunaltıcı sorusuna cevap vermeye hazırlanırken, telsizle konuşan genç polis araçtan çıkıp belgeleri yeniden kıdemli meslektaşına uzattı. Bunu yaparken de ağzından tek bir cümle çıktı: “İkisi de temiz!”
Yaşlı polis, Tunç’un ve Janet’in kimliklerini polis arabasının far ışığında son bir kez kontrol edip, kendilerine geri uzattı ancak ehliyet ve ruhsat hâlâ elinde duruyordu. 
- Gençler, size itimat etmek istiyorum. Olayda alkol falan yok değil mi? Ne diyorsunuz, yapalım mı alkol muayenesi? Yanlış bilgi veriyorsanız beni üzersiniz, ona göre!
Tunç: 
- İtimat edin bize lütfen. Gram alkol almadık. Olay tamamen araçtaki arızadan kaynaklanıyor ki zaten biraz sonra servis çağıracağız. Sigortalı bu araba. Nasıl oldu, anlamadık. Yakın zamanda bakıma da girmişti.
- Tamam, o zaman. Alkol muayenesiyle uğraşmayalım. Ama geçitteki insanların hayatlarını tehlikeye attınız, aynı şekilde yoldaki diğer araçları da… Bu olayı hiç unutmamanız ve gelecekte daha tedbirli olmanız için canınızın az da olsa yanması gerekiyor. O yüzden size makul bir miktar para cezası keseceğim. Kızmaca yok, değil mi?
Tunç da Janet de son cümle üzerine güldüler. Kaza anından bu yana ilk kez, gerçek anlamda gevşemişlerdi. 
“Kanunun kestiği parmak acımaz; ceza makbuzu karşısında boynumuz kıldan ince” diye cevap verdi Tunç. 
Onun cevabına da polisler gülümsemeyle karşılık verdi. Yaşlı polis, elindeki koçana, Janet’in ehliyet ve ruhsatına da ara ara göz atıp, “tedbirsiz araç kullanmak”tan orta halli bir ceza yazdı. Sonra da bu sayfayı koçandan kopartıp Tunç’a uzattı:
- Al bakalım delikanlı, ödemek için bir haftanız var. Zamanında ödemezseniz katlanır gider, ona göre!
Tunç, makbuzu alıp arka cebine koyarken her iki polis de araçlarına gitmek üzere arkalarını döndü. Yaşlı olanı tam şoför koltuğuna oturmaya hazırlanırken, son bir kez daha dönüp ikiliye sordu: 
- Var mı bizden bir isteğiniz? Servis çağırmak için falan cep telefonunuz çalışıyor mu? Çalışmıyorsa arayalım bizim telefondan.
- Yok, sağolun. İkimizin de telefonu var, dedi Tunç. İlginize çok teşekkür ederiz. Biz başımızın çaresine bakarız.
“Eyvallah, tekrar geçmiş olsun o zaman!” dedi yaşlı memur. Sonra polisler sireni kapalı durumda kırmızı-mavi ışıklar saçıp duran araçlarına binip, yol boyunca hızla uzaklaştılar. 
Şimdi, yeniden baş başa kalmışlardı. Kısa bir bakışmadan sonra Tunç, aklına ilginç bir şey gelmişçesine arabanın şoför koltuğuna doğru yöneldi. Arabaya binmeye çalıştığını gören Janet ise, “Aman Tunç, Allah aşkına!” diyerek onu engellemeye çalıştı. Şoför koltuğuna oturan Tunç, dışarıdan uzanıp kolunu tutan sevgilisine, “Korkma” dedi. “Sadece bir tek şeye bakıp, sonrasında hemen ineceğim.” 
Bunu demesiyle birlikte de kontak anahtarını çevirdi. Araç gayet normal bir biçimde çalışıyordu. Motorun çalıştığını görünce, güvenlik şeridinde kısa bir ilerlemeyle önce debriyajı, ardından da gaz pedalını kontrol etti. O bunları yaparken, Janet de büyük bir tedirginlik içinde onu izlemekteydi. İki-üç metre kadar dur kalk yaptıktan sonra, motoru yeniden susturdu. Araçtan inip Janet’in karşısına geldi. 
- Buna ne diyorsun? Gaz pedalı da debriyaj da son derece normal görünüyor. Hiçbir arıza belirtisi yok.
Akşam rüzgârında tir tir titreyen Janet, “Ne olursa olsun, ben artık o araca binemem Tunç” diye mırıldandı. 
- Biraz önce hayatımızı kaydıracaktı. Ne kadar düzelirse düzelsin, bu saatten sonra onunla eve kadar gidemem. 
- Haklısın! O halde çantanı alalım, kapıları da güzelce kilitleyelim; araba da kalsın burada. Eve varınca servisi ararız, gelir bakarlar. Ne de olsa saat daha erken…
Ardından da caddeden geçen en yakın taksiye el salladı.

KÂBUS

Rüya gördüğünün farkındaydı ya da öyle sanıyordu. Yatağa yattığını ve gözlerini kapattığını çok iyi hatırlıyordu çünkü. Ama her nasılsa,  âdeta yatağından ışınlanmış ve daha önce hiç görmediği bir mekânın ortasında buluvermişti kendini. 
İlk anda bir sanat galerisinde olduğunu sandı. Geleneksel İslâm sanatlarından hat ve tezhibin ağırlıkta olduğu eserlerle, tablolar ve minyatürlerle doluydu her yan. Masaların üzerinde de resim malzemeleriyle boyalar göze çarpmaktaydı. 
Tam önündeki masa ve masanın üstüne kapanmış durumda olan genç adam dikkatini çekti. Son derece telaşlı görünen adamın korkunun pençesinde kıvrandığı aşikârdı. Bütünüyle yazmakta olduğu metne yoğunlaşmıştı. Orta yaşlıydı. Hafiften kamburu çıkmıştı. Saçları simsiyahtı. Esmerdi. Yüzünde derin çizgiler vardı. Gözleri boşluğa asılmış gibi duruyordu. Janet, onun tam olarak nereye baktığını anlayamıyordu. Kendisine baktığını sanmıştı bir an ancak yana çekilince de gözleri aynı noktada kalınca bakmadığına emin olmuştu. Adam, Janet’in oradaki varlığının farkında bile değildi. Janet, adamın kıyafetinin çağlar öncesine ait olduğunu fark etti. Üzerinde uzun bir cepken, cepkenin altında bolca bir pantolon ve üzerinde ibrişim bezeli, beyaz dokumadan yakasız bir gömlek vardı. 
Adam, Janet’in rahatlıkla duyabileceği bir ses tonuyla tane tane konuşmakta ve aynı anda da önündeki kâğıda şunları yazmaktaydı:
“12 Rabiulevvel 886 tarihinde, mübarek günün gecesinde gözüme uyku girmedi. Seher vakti ahvalimiz bilinsin diye bu yazıyı kaleme aldım.   
Fethin Babası’nın dar-ı bekâya intikalinden sonra, karanlıktan beslenen ifritler tamamen murakabe dışına çıktı. Muhteris asker ve ulema tayfasının edep ve ar damarları çatladı. Sultanın emriyle makam, mevki ve mülkleri elinden alınan fitne fesat ehli ulema ve saraydan uzak tutulan zalim askerler birlik olup yeniçeri ağalarını ayarttılar. Cem’in ne merdane bir dilâver olduğunu bilmelerine ve gönüllerinde tahtı ona lâyık görmelerine rağmen, katmerli ulufe vaadine yenik düşen yeniçeri taifesi, ‘Tahtta Bayezid’i görmek isterük’ diye yollara döküldü.
Şehzade Cem’in İstanbul’a gelmesi için yollanan ulaklar avlandı ve cesetleri kurda kuşa yem edildi. Şehzade Bayezid’e haberin tez elden ulaşması içinse ardı ardına ulaklar yollandı. ‘Cengâver, ilim ve gönül ehli şehzade varken, ehli keyif ve afyonkeş şehzadeyi tahta geçirmek akıl kârı mıdır, bre nadanlar?’ diyerek Bayezid yandaşlarına kafa tutan Karamanlı Mehmet Paşa linç edildi. Kafasıyla şehrin sokaklarında tepik oynandı. Karamanlı Paşa’nın öldürülmesi, Cem’e gönül verenlerin mukavemetini tamamen kırdı. 
Tahtın varisinin Ulemanın reyi ile belirlenmesini isteyenler de oldu lakin Bayezid’i ne pahasına olursa olsun tahta çıkarıp, kaybettikleri servet ve makamları geri almaya kati karar vermiş haris-i cahlar, onların dil ve kafalarını kopartmaktan çekinmediler.  
11 yaşındaki Korkut, babası gelene dek vekilharç olarak tahta çıkartıldı ve Şehzade Bayezid İstanbul’a ulaştığında, emanetini görkemli bir törenle oğlundan alarak tahta cülus etti.  
Cengâver şehzade Cem, iş işten geçtikten sonra aldığı haber üzerine, kuvvetleriyle bulunduğu sancaktan hareket etti ve hakkı olanı cenk meydanında almayı denedi. İlk karşılaşmada galip gelen ve Bayezid güçlerini mağlup eden Şehzade, Konyalıların kendisine ihanet edip arkadan vurmasıyla ilk darbeyi yedi. O günlerde İstanbul’a dönen Otranto Fatihi Gedik Ahmet Paşa, ona ikinci darbeyi vuran isim oldu. Bayezid’in çevresini kuşatan isimlerin kaybettiklerine kavuşmuşken bir daha elden kaçırmamak için her türlü melaneti sergileyeceğini fark eden Paşa, lalalığını yaptığı Cem’in çağrısına kulak asmayıp, ‘Olan olmuş, gayri devlete asi olunmaz’ diyerek aslında hiç sevmediği Bayezid’in yanına gitmeyi tercih etti. İşbu gelişmeler karşısında, yenilgisi mukadder olan Cem için Memlûklara sığınmaktan başka çıkar yol kalmadı.
Sırra vakıf erenler, bunca olumsuz gelişme esnasında ifritlerin isyanını bastırmak için mücadele verdi. Ancak hadiseler beklenildiği gibi tecelli etmeyince, bütün nakkaşlardan ‘kaçmaları ve izlerini kaybettirmeleri’ istendi. Kaçan kaçtı; kalanlar da bugün payitahtı terk edecek. Ben de bugün huzura çağrılacağım ve kuvvetle muhtemel görevden azlolunacağım. Sultan Bayezid’in Amasya’daki hocası Hattat Şeyh Hamdullah Efendi’ye, yerimize geçmesi için ferman çıkarıldığını haber aldım. Nakkaş Baba’nın tımar alıp Çatalca’ya avdetinden bu yana şahsıma emanet olunan Nakkaşhane’yi payitahttan kazımaya kararlı fitne ehli, amacına adım adım ulaşıyor. Kelleyi kurtarabileceğimden ümidim yok. Sabah ezanı biraz önce okundu ve ben bu satırların ardından mescide giderek henüz burada olan kalem arkadaşlarımla vedalaşacağım.” 
Adam son cümleye noktayı koymuştu ki kapı hiddetle vurulmaya başladı. Kuş tüyü kalemini hokkasına soktu, yazdıklarını pencere dibindeki çizim tomarlarından en arkadakinin içine sokuşturdu ve “hayırdır inşallah!” diyerek kapıya yöneldi. Ama açmasına gerek kalmadı. Kapı, dışarıdan aldığı darbelerin etkisiyle menteşeleriyle birlikte yere indi. Kapının ardından da ellerinde tomruk bulunan yarım düzine kadar asker yere kapaklandı. Kapıdan geriye kalan boşlukta, eli palalı solak yeniçeriler duruyordu. Biraz önceki yazıyı kaleme alan adam, teslim olduğunu belirtir şekilde ellerini havaya kaldırdı. 
Janet, yeni gelenlerin de kendisini görmediğini fark etti. O görünmez bir seyirci gibi, üç boyutlu bir rüyanın tam ortasında geziniyordu sanki. Manzaraya ve adamların aralarındaki konuşmalara baktığında, olayı ve mekânı anlamakta gecikmedi. Fatih Sultan Mehmet’in azlettiği ama Bayezid’in tahta çıkışı ile kendisine yeniden rütbe verilen vezirlerden biri, sabah ezanı okunurken hassa askerleriyle Nakkaşhane’yi basmıştı.
O saatlerde Nakkaşhane’de bulunan bütün nakkaşlar yakalanarak vezirin huzuruna dizilmiş, başka mekânlarda gecelediği belirtilen nakkaşların da derhal izinin sürülerek yakalanmaları emrolunmuştu. Yakalanan herkes o anda Nakkaşhane’nin ortasındaydı. Vezir onları dizginlenemez bir hiddetle azarlıyordu:
- Sizi gidi dinsiz, imansızlar! Çizilen şu suretlere bak! Neymiş, cennet mekân Fatih Sultan Mehmet Han’ın izniyle çizilmişmiş! Siz burayı Vatikan mı sandınız, nakkaş efendiler? Padişah size istavroz çıkartma izni verse çıkartacak mıydınız? Özellikle şu meşhur rulolarda yer alan maskaralıklar kimin elinden çıktı ise onu tiz huzuruma getirin!
Nakkaşhane’de gördüğü resimleri yerlere savuran vezirin hiddeti, özellikle rulolar hâlinde çizilmiş resimler ve yağlı boya tablolar karşısında iyice artmıştı. Ruloların çoğunu elleriyle parçalayarak imha eden sadrazam, yağlıboya tabloları da tekmeliyordu. Burnundan soluyan vezir, hakaretleri ardı ardına sıralarken, hattat ve nakkaşlar da el pençe divan vaziyetinde, korku içinde titreyerek susuyor, akıbetlerini merak ediyorlardı. 
- Cevap versene, Nakkaşbaşı! Dilini mi yuttun?
-Efendim, elinizle parçalamakta olduğunuz rulolardaki suretler, malumunuz olduğu üzere Siyah Kalem üstadımıza aittir. Allah aşkına hiddet buyurmayınız. Lakin kendisini huzurunuza çıkartmamız mümkün değildir devletlûm.
-Huzuruma getiremezsiniz de ne demek? Benden önce Azrail mi aldı onu pençesine?
-Bilmiyoruz devletlûm! Af buyurun ama onun kim olduğunu da ölü mü diri mi olduğunu da hiçbirimiz bilemiyoruz!
-Ne demek bilemiyoruz be adam! Gökten zembille mi indi bu suretler buraya?
- Devletlûm, cennet mekân Fatih Sultan Mehmet Han ve Üstad ül Muazzam merhum Baba Nakkaş dışında, bizim aramızda onun kim olduğunu bilen ve tanıyan kimse yoktur. Üstadın eserlerini buraya Baba Nakkaş getirir, biz sadece boyar ve renklendirirdik. Bütün bildiğimiz bundan ibarettir!
Gözleri öfkeden çakmak çakmak yanan vezir, hışımla elindeki ruloyu parçalamayı sürdürürken, başını kaldırıp Nakkaşbaşı’na doğru iki adım attı: 
-Bak sen! Demek cihanın dört bucağından insan ve cin suretleri çizen, hiç hayâ etmeden “Üstad” dediğin meşhur Mehmet Siyah Kalem kimdir, bileniniz yok! Onu tanıdığını söylediğiniz iki kişi de rahmetli oldu ha!
- Vallahi de billahi de tallahi de bildiğimiz bundan ibarettir efendim.
Bu cevap üzerine vezirin öfkesi daha da artmıştı. Elindeki ruloyu hışımla yere atarak nakkaşların üzerine yürüdü ve Nakkaşbaşı’nın suratına kuvvetli bir sille indirip onu yere yıktı. Sonra da diğer nakkaş ve hattatlara yumruklar savurup bağırmayı sürdürdü: 
- Kalk ayağa, bre melun! Devlet hazinesinden yığınla akça alan, bunun karşılığında Allah’ın dini yerine küfre hizmet eden, maaşları birer servet seviyesindeki bütün nakkaşlar bugün ektiklerini biçecekler! Allah rızası için kılıç sallayan, serhatta can veren yeniçerilerimizin, Allah korkusundan inleyen memurların maaşları bile sizinkinin yarısı değilken, sizler bunca akçayı Allah indinde küfür sayılan işler için almaya utanmaz mısınız, bre melunlar?
Vezirin öfkesi yatışmak bilmiyordu. Odanın içinde birkaç tur attı ve önüne çıkan bütün tabloları birer birer tekmeledikten sonra, ellerini arkasına kavuşturarak durduğu yerde iyice dikildi. Nakkaşlar korku içinde titreşiyordu. Askerlerin kimisi şaşkın, kimisi de bıyık altından gülerek, sinsi bakışlarla onun dudakları arasından çıkacak nihai emri bekliyorlardı. Vezir, kısa bir süre söyleyeceklerini tasarladıktan sonra konuşmaya başladı:
-İmdi, sizleri o dünyaya onlarla buluşmaya göndereyim de verin yaptıklarınızın hesabını bakalım! 
Bu cümlenin ardından da elleriyle sakallarını sıvazlayıp, kollarını göğüs hizasında çapraz biçimde kenetlemiş olarak emir bekleyen Bostancıbaşı’na döndü: 
- Yiğidim, bu melunları alın, zindana götürün. Hepsine tövbe istiğfar ettirip abdest aldırın, sonra da boyunlarını vurun. Diğer kaçak nakkaşları da yakalayıp bunlarla beraber halledin. Bu arada, Mehmet Siyah Kalem denen o melun yakalanırsa mutlaka bana getirin. Eğer bunlardan biri onun kim olduğunu açıklar ve yakalanmasına yardım ederse serbest bırakın ayrıca kendisine bir kese akça vermem için huzuruma getirin.
Hemen ardından, askerlerin başında görev yapan subaya dönerek emirlerinin devamını getirecekti  vezir:
-Kumandan, bu lanet mekânda benim parçaladıklarım hariç her ne var ne yoksa derleyip saraya götürün. Hattat Şeyh Hamdullah Efendi, bunlardan Şer’an uygun olanları ayıklar. Nakkaşhane defteri tez elden bana getirilsin. Bir de burada olanların padişahımız efendimizin kulağına gitmemesine imtina edilsin. Veli padişahımızın başını kardeşi şu anda zaten yeterince ağrıtıyor, bir de bu kefere işleri için üzülmesin!
Yargılama bitmişti. Vezir, hiddeti zerrece geçmemiş hâlde mekânı terk etti. Onun ayrılışından kısa bir  süre sonra, Fatih döneminin önemli merkezlerinden Nakkaşhane hassa askerleri tarafından ateşe verilerek yakıldı. Cayır cayır yanan pek çok sanat eserinden yükselen alevlerin şuası gündüz vakti gökyüzünü kızıllaştırırken, yükselen dumanlar da kara bulutlar hâlinde rüzgârla Haliç üzerine sürüklendi. 
Janet, alevlerin arasında kalakalmıştı. Bir an vücudunun her karışı ürperdi. “Ama… Bu kesinlikle gerçek olamaz… Biliyorum, ben şu anda bir rüyadayım.” diyerek titredi. Buna rağmen, merakını yenemeyerek yanmakta olan resimlerden birini eline aldı. Elindeki ruloda, muska parçasında gördüğü yaratıkları andıran dev bir yaratık kucakladığı bir ölüyü taşıyordu. Janet, resmi yanmayacağı bir yere koymaya çalışırken, geceliğinin kolunun tutuştuğunu fark etti, korku içinde canhıraş bir çığlık attı. Alevler gitgide geceliğini sarıyordu. 
Gözlerini açtığında evinde ve yatağındaydı. Terden sırılsıklam olmuştu. Korku ve endişe dolu bakışlarla etrafına göz gezdirdi. “Keşke Tunç burada olsaydı da ona sarılıp korkumu dindirseydim.” diye geçirdi içinden. Ama yalnızdı ne yazık ki… 
Kendisini toparlayıp yataktan kalktı ve korkunun doğurduğu telaşla odanın ışığını yaktı. Lavaboya doğru giderken kendi kendine mırıldanıyordu: “Hayatım boyunca, doğru dürüst tek bir rüya gördüğümü bile hatırlamam. Ama bugünlerde, sonradan her anını, her kelimesini hatırladığım korkunç rüyalar görüyorum. Rüya gibi bile değiller, sanki hepsi gerçek gibi… Garip şeyler oluyor bana!” 
Musluğu açtı. Akan soğuk suyla şakaklarını ovuşturmaya başladı. 

MEŞATLIK

O berbat gecenin sabahında, erkenden kalktı Janet. Gece boyunca sıçrayarak, kan ter içinde uyanmasına neden olan rüyalar yüzünden başı çatlayacakmış gibi ağrıyordu. Eliyle alnını tutarak mutfağa gitti ve kendisine hızlıca bir kahve hazırladı. Ardından, büyük boy fincanını da alarak balkon kapısına yöneldi. Balkona çıkarak denizi seyretmek istiyordu. Kendisini yorgun ve güçsüz hissettiği zamanlarda, balkondan İstanbul’un manzarasını seyretmek onun için en güzel şifa kaynağıydı. 
Balkona çıkar çıkmaz, demirlerin üstünde tünemiş kendisine bakan beyaz güvercini fark edip şaşırdı. Dün sabah yatak odasının penceresinde gördüğünde gözüne çok sevimli gelen hayvanı, bir gün sonra yeniden âdeta kendisini bekler durumda görünce ürkmüştü. Ne yapacağını bilemeden bir müddet ayakta durarak, kuşu gözledi. Güvercinde hiçbir anormallik yoktu. Aksine, oldukça tatlı sesler çıkartarak, genç kızın rahatlamasına neden oldu. 
Janet, bunun üzerine, çekinerek de olsa balkondaki bambu sandalyeye oturdu. Kuşa, “Sen yine evini mi karıştırdın, şaşkın?” diye seslendi. Güvercin anlıyormuş gibi bakıyor ve boğazından çıkan fokurdama benzeri seslerle sanki cevap veriyordu. Güvercinle göz göze geldiğinde, bakışlarını ondan ayıramadığını fark etti. Sır, o bakışlarda gizli gibiydi. Dün akşam arabası onu ve Tunç’u ölüme götürürken, dışarıda uçmakta olan güvercinin de camdan kendisine aynen bu şekilde baktığını hatırlayıverdi. 
-Doğruyu söyle bana; akşamki kaza sırasında arabamın yanı başında uçan yine sendin, değil mi? 
Güvercin soruya herhangi bir tepki vermedi. Çok ucuz atlattıkları o korkunç kazayı düşündü. 
Eve taksiyle gelmiş, aracı da tamir edilmesi için acilen seyyar bir servis minibüsüne yönlendirmişlerdi. Eve gelip anahtarı teslim alan yanı sıra da arabanın bulunduğu açık adresi öğrenen elemanlar, Janet’i yaklaşık bir buçuk saat sonra olay mahallinden arayıp, “Aracınızda tespit edebildiğimiz herhangi bir arıza yok, muhtemelen anlık bir sorun yaşadınız. Sizin adınıza istasyona çekiyoruz, oradan gelip teslim alabilirsiniz.” demişlerdi. Janet’in, “Fakat, nasıl olur? Ben dün akşam az daha o aracın içinde ölüyordum!” diye tepki göstermesi üzerine, tamirci ustası aracı en az 12-13 kilometre kullandığını ama herhangi bir olumsuzluk görmediğini söylemişti. Müşterisinin endişelerinin izale olmadığını fark eden servis görevlisi bunun üzerine, aracın garantisinin devam ettiğini hatırlatıp, isterse onu istasyon şartlarında daha derinlemesine inceleyip arıza tespiti yapmayı deneyebileceğini belirtti. Janet, dün akşam saatlerine kadar çok sevdiği o arabaya bir daha binmemeye kesin kararlıydı. İçini rahatlatacak bakımın ardından, onu tez elden satışa çıkarmayı kafasına koymuştu. “Tamamdır” dedi, “İstasyonda her köşesine iyice bir bakın, sonra da beni durumdan haberdar edin. Kimsenin canını yakmak istemem!”  Janet, telefonu kapattığında, zihni hâlâ arabanın nasıl kontrolden çıktığı ile meşguldü. Telefonunu kapatmasıyla güvercinin bakışlarını üzerinde hissetmesi bir oldu. Güvercinin bakışlarıyla onu takip ettiğini hisseden genç kadın, büsbütün tedirgin oldu. Fakat gözleri o kadar güzeldi ki sevimli konuğuna bakmaktan uzun süre kendini alamadı.
Sonra, dün sabah onunla vedalaştıktan sonra apartmanın koridorlarında gördüğü kara kedi geldi aklına. O çirkin sesli ve yapışkan kedi, dün akşam eve dönüşünde de kendilerine askıntı olmuştu. Yaşadığı onca üzüntüden sonra kediyi tekrar kapıda görünce o kadar korkmuştu ki bir ara evde tek başına kalmakta ciddi ciddi tereddüt geçirmişti. Ama Tunç da çok önemli bir randevusu olduğunu söyleyip kapıdan içeri adımını bile atmamıştı. Akşam onu eve bıraktıktan hemen sonra gizemci bir arkadaşına gidecekti. Bugün için de kazayla ilgili araştırma sonuçlarını konuşmak üzere diğer gazeteci arkadaşıyla sözleşmişti. “Birazdan görüşeceğim kişi, muskadaki resmi yorumlamakta yardımcı olabilecek biridir. Şimdi erkenden yatıp güzelce dinlen ki yarın sen, ben ve muhabir arkadaş bir araya gelip sakin kafayla kaza olayını değerlendirelim.” dedikten sonra gitmişti. Janet, muhabirle bugünkü görüşmede yer alabilmek için önce Tunç’la buluşacak, sonra da her ikisi başka bir adrese gideceklerdi. 
“Kedi ve güvercinin aynı anda ortaya çıkması bir tesadüf mü?” diye düşündü. Güvercin, ilginç bir biçimde, o kediyi düşünmeye başladığı andan itibaren suskunlaşmıştı. “Tanık olduğum kaza… Ne anlattığı belirsiz çizimlerle dolu bir muska… Gördüğüm rüyalar… Balkonumdaki güvercin… Kapımdaki kedi… Yok yere ölümün eşiğine geldiğimiz saçma sapan bir başka kaza… Ve hayvanlarla konuşmaya başlayan zavallı Janet!” diye mırıldandı kendi kendine. Ardından, sabahın ayazında buz gibi olmuş kahvesinden bir yudum aldı. Soğuk kahvenin o keyif vermeyen ekşi tadını ağzında hissederken, aslında hiç söylemek istemediği bir cümle yuvarlandı dudaklarından:
- Sıyırmaya başlıyorum galiba…
Son iki gün içinde üst üste yaşadıkları, ruhsal dengesini tahmininden de fazla sarsmıştı. Yerinden kalkıp içeri girdi, güvercin de onun arkasından sessizce baktı. O kapıyı kapattıktan sonra da kanatlarını açıp kendini boşluğa bırakarak binadan hızla uzaklaşacaktı.
Janet, soğuyan kahvesini lavaboya döktükten sonra fincanını yeniden sıcak kahveyle doldurdu. Sonra çalışma masasına yöneldi. Bilgisayarını açıp internetin en popüler arama motoruna girdi, ardından da arama çubuğuna “Baltalimanı trafik kazası” yazdı. Çıkan sonuçların tamamı konuyla ilgisizdi. Aradığı olay bir yana, Baltalimanı’nda geçmiş döneme ait herhangi bir trafik kazası kaydı bile yoktu. Yalnızca çok eski tarihlerde yaşanmış bir deniz kazasının bilgilerine ulaştı ancak sonuç listesinde karayolu bağlantılı herhangi bir trafik kazası haberi bulunmuyordu. 
Kahvesinden bir yudum daha içti. Derin bir soluk alıp kafasını kaşıdı. Sonra aynı çubuğa, “Siyah Kalem” yazdı. Google, 302 bin dolayında sonuç sıralayacaktı. Ancak bunların tamamı, onu aradığı meçhul insanla ilgili bilgilere götürmüyordu. Veriler arasında kırtasiye firmalarının ürün isimleri de dâhil olmak üzere, konuyla ilgisiz pek çok başlık vardı. İki kelime arasındaki boşluğu kaldırdı ve bu kez de “siyahkalem” kelimesini arattı. Toplam 32 bin 100 sonuç çıkmıştı. 
Çıkan sonuçlar arasında bir ansiklopediye ait sitedeki “Mehmet Siyah Kalem” başlığını tıkladı: “Mehmet Siyah Kalem, çağı ve coğrafyası, tarih içinde silinmiş bir ustadır. Zamanın yırtıcı pençesinden kurtulabilmiş bir dizi kaotik figürün yaratıcısı olan bu çizgi dışı nakkaşın hayatına ilişkin olarak, günümüze ne yazık ki yok denecek kadar az bilgi ulaşmıştır. Ayrıca eserlerini belirgin bir kültürel akım ya da geleneğe bağlı görmek de hemen hemen imkânsızdır.” spotu ile karşılaştı. Tunç’un kendisine aktardığı bütün bilgiler, nerede ise aynen bu sayfada da tekrarlanmıştı. 
Derken, Yapı Kredi Yayınları tarafından basıldığı belirtilen, Ben Mehmet Siyah Kalem: İnsanlar ve Cinlerin Ustası adlı eserden alıntılanmış bir bölüm çarptı gözüne. Ekrem Işın’ın bu kitapta yer alan bir makalesi, meçhul sanatçı hakkında biraz daha ayrıntılı bilgiler içermekteydi. Janet, maddenin tamamını bir çırpıda okudu: “Üstad Mehmet Siyah Kalem’in hayatı ve kimliği bilinmiyor. Tarih kaynaklarından hiçbiri ondan söz etmemektedir. Öyle ki gerçek adı bile belli değildir. Elimizdeki bütün bilgi, kimi resimlerinin üstüne yazılmış olan ‘Kâr-ı Üstad Muhammed Siyah Kalem’ (Üstad Mehmet Siyah Kalem’in işi) ibaresidir.
Oysa Doğu dünyasında bir sanatçının kendisini ‘Üstad’ diye tanımlaması olağan bir durum sayılmaz. Ayrıca bu adın, sanatçının eserlerinin belli bir köşesine kendi eliyle attığı gerçek bir imzadan çok, gelişi güzel, şuraya buraya, hatta kimi zaman da resimlerin genel kompozisyonuna ters düşecek yerlere çiziktirilmiş olması, uzmanlarda söz konusu imzaların sonradan -resimlerin envanter kaydı yapılırken- eklenmiş olduğu düşüncesini doğuruyor. Nitekim ismin başındaki ‘kâr’ sözcüğü de bunu kanıtlamaktadır. 
Mehmet Siyah Kalem’in gerçekten yaşamış olduğunu kanıtlayan tek belge, günümüzde elde bulunan yapıtlarıdır. Onlar da elimize bölük pörçük ulaşmış durumdalar. Bu resimlerin rulo olarak yapıldıkları ve sonradan parçalanarak albümlere yapıştırıldığı bilinmektedir. Bunlar bir araya getirildiklerinde ise aralarında büyük boşluklar ortaya çıkmaktadır. Parçaların çoğu zaman içinde kaybolmuş, pek azı elimizde kalmıştır. Bu yüzden rulolar, eldeki parçalarla yeniden düzenlenerek eski hâline getirilememektedir. Siyah Kalem’in sanatını incelemeyi hedefleyen bir sanat tarihçisi, bağlamından tamamen koparılmış bir resim yığını üzerinde çalışmak zorunda kalacaktır.” 
Mehmet Siyah Kalem’in eserlerinin ilk kez 1910 yılında Münih’te, Max Von Berchem’in girişimiyle sergilendiğini öğrendi Janet okuduğu metinden. Ama İkinci Dünya Savaşı’nın hengâmesinde, bu serginin yankıları boğulup gitmişti. İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra tekrar gündeme gelen Siyah Kalem resimlerini, dönemin Topkapı Sarayı Müzesi Müdürü Tahsin Öz’ün, iki adet Fatih Sultan Mehmet minyatürüne atfen “Fatih Albümü” olarak adlandıran albümde sınıflandırdığını not aldı. Zeki Velidi Togan’ın araştırmaları sonucunda, ressamın eserlerinin Yavuz Sultan Selim zamanında Topkapı Sarayı’na getirildiği ihtimalinin ağır bastığına dair tartışmaları inceledi. Mazhar Şevket İpşiroğlu ile Sabahattin Eyüboğlu’nun 1954 yılında, Fatih Albümü’ne Bir Bakış adlı eseri yayınlaması ile Siyah Kalem’in iyiden iyiye tartışmaya açıldığına dair satırları tek tek not aldı. Öte yandan, Siyah Kalem ile ilgilenen araştırmacılar, elbette ki sadece Türkler değildi. Dünyaca ünlü pek çok Sanat Tarihi araştırmacısı da onun eserleri üzerinde çalışma yapmıştı. 
Somut olan şuydu ki yerli olsun yabancı olsun konu hakkında kafa yoran herkesin varsayımları kesin bilgi ve kanıt içermiyordu. Janet, bu noktada okumaya kısa süreliğine ara verdi: “Benim gibi yığınla ressam tanıdığı olan, sanat tarihine düşkün birinin bu adı şimdiye kadar hiç duymaması, öte yandan Tunç gibi güzel sanatlar ve estetikle en ufak bir bağlantısı bulunmayan bir adamın onu biliyor olması ne tuhaf!” diye düşündü. “Bu öykünün kıssadan hissesi neymiş? Demek ki sevgilimi çok da fazla hafife almamam gerekiyormuş. Kim bilir, onda daha benim bilmediğim ne cevherler var.”
Gülümseyerek yerinden kalktı ve kahvesini üçüncü kez tazeledi. O sırada midesinin açlıktan kazınmakta olduğunu fark edecekti, muhtemelen kahveyi de bu yüzden keyifle içemiyordu. Bilgisayarın başına tekrar dönerken buzdolabını açıp yanına bir miktar çerez aldı. Sandalyesine oturduktan sonra kahvesini yudumlayıp, çerezlerini atıştırarak okumasını sürdürdü: 
Resim sanatının, anlaşılabilir nedenlerle, İslâm dünyasında ancak minyatür formunda var olabildiğini zaten biliyordu Janet. Osmanlı döneminde, tarzı ve içeriği dinî gerekçelerle yadırganan resim rulolarının parçalara ayrılmış olduğunu ise yeni öğreniyordu. Parçalanan resimlerin kitap süsü olarak kullanılıp, albümlere yerleştirilmiş olmasına şaşırmıştı. Siyah Kalem resimlerinin yer aldığı albümün de akıbeti buydu belli ki. Albümde yalnız Siyah Kalem’e ait çalışmalar yer almıyordu, başka sanatçılar ve türlerin temsilcisi durumundaki resimler de yer alıyordu. “Murakkaa” denilen bu albümler yapılırken belli bir düzen göz önüne alınmaması da garipti. Albümler, içindekilerin inceleyenlere bir şeyler anlatmasından çok, korunması için hazırlanmış olduğu izlenimini veriyordu.
 “Bu nasıl bir muammadır böyle!” diye mırıldandı kendi kendine Janet. “Bir tarafta resim düşmanları, öte tarafta onları bir biçimde yok olmaktan kurtarıp korumaya çabalayanlar… Tam anlamıyla sanatsal savaş bu. Hem din ve ahlâk adına yapılıyor, hem de siyasî ve estetik boyuta sahip. Her iki taraf da kendince önemli değerleri korumaya çalışıyor.” 
Yazıları bilgisayar monitöründen okumaktan gözleri iyice yorulmuştu. Yerinden kalkıp tekrar balkona çıktı ve on beş dakika kadar denizi seyretti. İstanbul’da hayat bir kez daha bütün hengâmesiyle başlamıştı. Balkonun esintisine dayanabildiği kadar dayanıp, yüzüne vuran esintiyle iyice açıldığına kanaat getirdikten sonra bir kez daha bilgisayarının başına döndü ve okumasına kaldığı yerden devam etti: “Siyah Kalem’in üslûbunda büyük ölçüde Çin etkisi görenler de vardı, İran ertkisi görenler de. Kimilerine göre ise Maveraünnehr etkisi baskındı.”
Janet, resim sanatı konusunda derinlikli bilgiye sahip değildi. Ama küçükken gördüğü kilise resimlerini inceleyip araştırırken, hatırı sayılır derecede temel bilgi edinmişti. Siyah Kalem resimlerindeki akışkan çizim tekniği, Doğu’dan çok Batı’yı çağrıştırmıştı ona. Hatta Da Vinci çizimlerine daha yakın durduğunu düşünüyordu. 
Sabah sabah kafasında çarpışan bilgiler, onu esaslı biçimde silkelemişti. Sandalyesine yaslanarak okuduklarını hazmetmeye çalıştı bir süre. Öte yandan, dünden beri kafasında dolanan bir başka soruya daha cevap araması gerekiyordu. Kazayla ilgili olarak topladığı bilgileri aktaran Tunç’un, arabada sarf ettiği sözler bir kez daha yankılandı kulaklarında: “O civarda bulunan tek cesede, kazadan bir gün önce Rumeli Hisarı’ndaki Meşatlık denilen arazide ulaşılmış. Bıçaklanarak öldürüldüğü anlaşılan bir kilise görevlisi… Onun da kazada yaralanan adam olma ihtimali sıfır.”
Çocukken birkaç kez görmüş olduğu “Meşatlık” denilen o yeri, hayallerinde yeniden canlandırmaya çalıştı. Hafızasından gelip geçen imgeler de onu çok eskilere, bundan yirmi yıl öncesine kadar sürükleyecekti. Meşatlık, anne ve babasının onu çocukluğunda ayin için götürdüğü Surp Santuht Kilisesi’nin hemen yanı başıydı. Oradayken ne yapıp edip ayinden sıvışır, bazılarının aile büyüklerine ait olduğu söylenen mezar taşlarının arasına oturarak İstanbul Boğazı’nı seyrederdi.
Aile içi bir söylence olarak dilden dile dolaşan “mezarlıktaki dedeler” hikâyesi ise tam bir sis perdesinin ardındaydı. Burada hangi aile büyüklerinin yattığını aslında kimse bilmiyordu. Üstelik kim oldukları bilinmediği gibi, ne zaman gömülmüş olduklarına dair bir bilgi de yoktu Ermeni cemaatinin üyelerinde. Sadece babası bir kez, “Eski, çok çok eski tarihlerdeki atalarımız onlar kızım.” demişti. O cevap, soruyu sorduğu gün için yeterli gelmişti küçük Janet’e ama şimdi çözmeye çalıştığı sırrın karşısında hiçbir tutarlı anlam ifade etmiyordu. “İstanbul’da Ermenilerin tarihi ne kadar eski olabilirdi?” Fincanından bir yudum daha kahve aldı; yine buz gibi olmuştu kahvesi. Ama dördüncü kez mutfağa gidip bardağını doldurmaya üşendi. 
Bilgisayarda aranacak yeni konu başlığı “Meşatlık”tı. Bu kelimeyi çubuğa yazıp, hızlı bir göz taramasıyla sonuçlara baktı. Meşatlık diye anılan bir sürü yerle karşılaştı ama kelimenin anlamını etraflıca açıklayan herhangi bir kaynak yoktu. Google’ın arama sonuçlarını inatla taramayı sürdürdü. Aradığı cevaba ilerleyen sayfalardan birinde tek cümlelik bir tanımla da olsa ulaşacaktı: “Meşatlık: Müslüman olmayanların mezarlığına verilen ad.” 
Kelimenin kökü Arapça’ydı ve “meşhed”den geliyordu. Zamanla Türkçe “lık” eki alarak “Meşatlık”a dönüşmüştü. Türk Dil Kurumu ise aynı kelimeyi, “Maşatlık” olarak almıştı dijital sözlüğüne. Janet, “Pekâlâ, meşhed ne ola ki?” diye merak etti bu kez ve sanal âlemdeki bilgi arayışını onun üzerine yoğunlaştırdı. Biraz sonra da cevaba ulaşacaktı. “Meşhed: Şehit düşülen yer.” Şaşkınlık içinde, “İstanbul’da ‘Ermeni Şehitliği’ olması çok tuhaf!” diye mırıldandı.
İnternette “Rumeli Hisarı + Meşatlık” diye bir arama daha yaptı ama çok da aydınlatıcı bir bilgi çıkmadı aramasından. “İnternetin verebileceği buraya kadar kızım.” diye söylendi. “Sanırım, biricik aşkım Tunç gibi kendimi kadim bilgi kaynaklarına vurup kütüphaneye gitmem gerekecek. Bizimkini onca zamandır tefe koyarken, bu gidişle ben de kütüphane kuşu olacağım herhalde.” 
Çocukluğunda her pazar sabahı ayine götürüldüğü Surp Santuht Kilisesi’ni araştırmak, iyi bir başlangıç noktası olabilirdi. “Kütüphaneye yine gideyim gitmesine de internette bu ibadethaneyle ilgili az ya da çok bir şeyler bulunabilir. Ne de olsa, tarihi bir yapı…” diyerek bir kez de onun adını yazdığı Google çubuğuna. Kısa da olsa Surp Santuht Kilisesi’ne ilişkin bilgi düşmüştü ekrana: “İstanbul’un Beşiktaş ilçesi, Rumelihisarı Mahallesi, Durmuş Dede Sokak 8 numarada bulunan tarihî bir Ermeni ibadethanesi. Tateosyan Okulu, mezarlığı ve kütüphanesiyle geniş bir kompleks oluşturan kilisenin tarihi, 18’inci yüzyıla kadar uzanır. Daha eski kayıtlarda adı ‘Aziz Bakire Santukhd’ diye geçer. Ahşap olarak inşâ edilen Surp Santuht Kilisesi ilk kez 1816’da onarım görmüş, onarımlar ve genişletme çalışmaları değişik dönemlerde tekrarlanmıştır. Tam olarak 29 Temmuz 1856’da ibadete açılan bina, tarihçesi boyunca birkaç kez de önemli yangınlar atlatmıştır. Son olarak, Temmuz 1972’de yanarak büyük ölçüde harap olan kilise, geçici bir onarımdan sonra 5 Ocak 1973’te yeniden ibadete açıldı, tam onarımı ise ancak 1978’de bitirilebildi.”
Evet, çocukluğunda müdavimi olduğu kiliseye ilişkin olarak internetin sunduğu bilgi bu kadardı. 
Gerçi bilgileri aldığı sitede kilisenin telefonu da vardı ama böyle bir soru için papaza telefon açmak pek de şık bir hareket olmazdı doğrusu. “En iyisi doğrudan gidip sormak… Hem yirmi yıl sonra çocukluk anılarımı da tazelemiş olurum.” diye düşündü. 
Kiliseyle ilgili iki paragraflık bilginin yer aldığı internet sayfasını kâğıda döken Janet, yazıcıdan çıkan kâğıdı alıp özenle katladıktan sonra hızla giyinmeye başladı. Olabildiğince çabuk giyineceği kıyafetlerini seçmişti. Bir blue jean ve bir tişört… Yanından hiç ayırmadığı çantasını -çıkış aldığı kâğıdı da içine atıp- omzuna astı. Camdan kendisini seyreden güvercinle vedalaştı ve spor ayakkabılarını giydi. Kapıyı açar açmaz karşısına çıkacak kara kediye hazırlıksız yakalanmamak için de dışarıya ilk adımını ihtiyatla attı. Ama düşündüğü gibi olmamıştı. Kedi ortalıkta yoktu. Bu duruma çok sevindi. Çünkü o hayvana kanı hiç ısınmamıştı ve onu bir daha evinin kapısında görmek istemiyordu. 
Dairenin kapısını çekerken, nutuk atar edada ses tonuyla, “Hadi bakalım, Janet! Hep kaçıp durduğun o çocukluğunla, çocukluğunun geçtiği mekânlarla yüzleşme zamanın artık gelmiştir. Görelim bakalım, oralarda bizi ilgilendiren neler var!” diye söylendi. Sonra da apartmanı terk edip hızlı adımlarla sahile doğru yürüdü. 

KİLİSE

Janet, evinin bulunduğu Emirgan’dan Rumelihisarı’na yürümeye karar vermişti. Sıradan biri için hayli uzun yoldu. Oysa onun için hem antrenman, hem de keyif vesilesiydi böylesi uzun yürüyüşler. Akşam altı sularında Tunç ve muhabir arkadaşıyla buluşacaktı ve nasıl olsa o saate kadar da yapacak hiçbir işi yoktu. Şehirde hayatın yeni yeni kıvamını bulduğu saatlerde, çocukluğunun geçtiği Rumelihisarı civarını adım adım gezerek hasret gidermek son derece güzel bir fikir gibi gelmişti ona. 
İlk olarak, sahildeki satıcıdan kendine kâğıt helvası aldı. Helvayı ısıra ısıra sahilde yürümeye başladı. Boyacıköy’e ulaştığında, orada kısa süreliğine oturup karşı sahili seyretti. Anadolu yakasına alıcı gözüyle baktığında, Boğaz’ın bu tarafının diğer taraftan çok daha hızlı betonlaştığını ve Avrupa kıyısındaki yeşil alanların her geçen gün hızla azaldığını fark etti. 
Neden sonra, Baltalimanı’nda kazanın olduğu yere ulaşmıştı. Oraya gelince durdu ve çevreyi uzun uzun incelemeye başladı. İlk durağı, hemen yakındaki büfe oldu. Dün akşamüzeri ziyaret etmeyi planladığı ama yaşadığı sürpriz kaza nedeniyle aklından tamamen çıkıp giden büfeciye olayı hatırlattı.  Orta yaşlı büfeci, önceki günkü kazayı hayal meyal hatırlıyordu. Fakat büfenin içinden görebildikleri, Janet’in gördüklerinin yanında son derece önemsizdi. Bütün hatırladığı, ileride bir çarpma sesinin duyulup insanların oraya doğru koştuğuydu. Kazada kimin ya da kimlerin yaralandığını görmemişti bile. Hâliyle plakayı falan not etmiş olması da söz konusu değildi. 
Janet, ümidini kaybetmeden, bu kez az ilerideki seyyar köfteciye başvurdu. Onun da durumu büfeciden farksızdı; bütün bildiği, caddede yaşanan bir-iki dakikalık bir koşuşturma ve ardından ortama yeniden sükûnetin egemen olmasıydı. 
“En azından, şansımı denemiş oldum.” dedi Janet ve Baltalimanı Kemik Hastanesi’ne doğru yürümeye başladı. Hastaneyi geçtikten sonra, asırlık ağaçların gölgesi altında süren yürüyüşün bir sonraki durağı Rumelihisarı iskelesi idi. Genç kız iskeleye ulaştığında, yukarıya Aşiyan’dan mı, yoksa Hisar’ın diğer tarafındaki caddeden mi çıkmasının daha iyi olacağı konusunda biraz düşündü. Sonra dik de olsa yakındaki caddeyi tercih etti. Yokuşu tempolu şekilde tırmandıktan sonra ara sokaklardan geçip Surp Santuhk Kilisesi’nin önüne geldi. Kilise için pek acelesi yoktu. Önce “Meşatlık” denilen mezarlığı dolaşmak -çocukluk anıları açısından- ona daha cazip geldi.  
Mezarlıkta adımladığı hemen her köşe, beyninin derinliklerine gömülmüş küçük anıları canlandırıyordu. Bu durum, ona hafıza hakkındaki ünlü teoriyi anımsatmıştı: “Hiçbir anı silinmez, en eskiler bile… Beynin kıvrımlarında saklanır ve en eskiler en ulaşılmaz yerlere itelenir. Kişi eğer isterse çocukluğuna, hatta doğum anına bile dönebilir.”  “Doğru bir teori bu.” diye düşündü mezar taşları arasında dolanıp dururken, çünkü topu topu 15-20 dakika içinde çocukluğuna dair âdeta film sahnelerini andıran bir sürü kesit gelmişti gözlerinin önüne. Hatta kilisedeki ayinden kaçtığı zamanlarda, üstüne oturup Boğaz’ı seyrettiği mezarın yerini bile üstünkörü tespit edebilmişti. 
Meşatlık’taki hafıza tazeleme seansından sonra, kilise binasına yöneldi. Bahçede, ayinden henüz çıkmış, banklarda oturup sohbet eden birkaç cemaat mensubu vardı. Janet, bu yaşlı insanları hayal meyal hatırladığını düşündü. Aslında hatırladığı kişilerin onlar olup olmadığına tam olarak emin değildi. Çünkü tıpkı camilerdeki gibi, kiliselerin bahçelerindeki yaşlılar da birbirine çok benziyordu. Ömrünün son demlerinde kendilerini bütünüyle ibadete vermiş yorgun bedenler… 
Ermeni cemaatinin yaşlı üyelerine yaklaşıp kendisini saygıyla tanıtan Janet, üniversitede öğrenci olduğunu ve Ermeni atalarıyla ilgili bir araştırma yaptığını söyleyerek onlara mezarlığın hikâyesini sordu. Bu girişim, her iki taraf için de çok rahatlatıcıydı. Çünkü gelen ziyaretçiler Hıristiyan bile olsa, tanımadıkları kişilerin kilisenin bahçesine dalıp kendilerine sorular sorması, yaşlı insanları ürkütüyordu. Aralarından, cemaate ilişkin sorular sorup duran davetsiz misafirin MİT mensubu olduğunu düşünenler bile çıkmaktaydı. Hiç kimsenin de durduk yerde devletle takışmak gibi bir amacı yoktu. 
Yaşlı bir Ermeni, oturduğu banktan Janet’e bildiklerini anlatmaya başladı. O tane tane konuşarak bildiklerini anlatırken, hemen yanındaki diğer bir tanesi de bazen gerekli bazen de gereksiz girişlerle hikâyeye destek vermeye çabalıyordu. Janet, onu da hiç bölmeden, alabileceği her türlü bilgiyi büyük iştahla almak üzere iki adama birden kulak kabartmıştı. Adamlar, bazen birbirleriyle ters düşüp didişecek gibi olsalar da genç kız böyle anlarda, kibarca araya girip konuşmanın kaldığı yerden devam etmesini sağlayacak yapıcı müdahalelerde bulunuyordu. 
Rivayetlere göre, Meşatlık ve Kilise’nin tarihi ile Rumeli Hisarı’nın tarihi neredeyse aynıydı. Yaşlıların dedelerinden duyarak anlattıklarına göre, mezarlığa ilk gömülenler, Fatih Sultan Mehmet’in Rumelihisarı’nın inşâsı için Anadolu’dan getirttiği Ermeni duvarcı ustalarıymış. Bu zanaatkâr insanlar Kale’nin yapımı bittikten sonra geriye dönmeyip, aileleriyle birlikte buraya yerleşmişler. Bazı Ermeni ustalar, daha Hisar yapılırken Bizans askerleri ile Osmanlılar arasında çıkan sürtüşmelerde ve özellikle de denizden yapılan saldırılar sırasında hayatlarını kaybetmişler. Cemaat de yakınlarının cenazelerini defnetmek için Subaşı’ndan uygun bir yer talebinde bulunmuş. Subaşı, onlara yer vermeye pek de gönüllü değilmiş. Ama padişahın kendisine kızacağını bildiğinden, harman yeri olarak kullandıkları alanın kuzey batısındaki bu noktaya gelmiş ve en az yüz-yüz elli kiloluk bir taşı göstererek, “Eğer içinizden biri, şu taşı kaldırıp ne kadar taşıyabilirse, işte o kadar alanı size mezarlık olarak verebilirim.” demiş. İri yarı bir Ermeni ustası, Subaşı’nın “Nasıl olsa, kaldıramazlar.” diye düşündüğü taşı sırtına yükletmiş ve onunla birlikte bugün sınırları iyice belirgin durumdaki alanı dolaşmayı başarmış. 
Janet, hayretle dinliyordu anlatılanları. Sabah saatlerinde, internette yaptığı araştırma sırasında günümüzde hâlâ ibadete açık olan bu kilisenin tarihçesinin 18’inci yüzyılda başladığı bilgisini edinmişti ama ihtiyarların anlattığına göre yapının temellerinin atılışı, gerçekte Rumelihisarı’nın inşaatına kadar uzanmaktaydı. 
Acaba burada yattığına inanılan “dedeleri” ile de bölgenin -o yıllarda ölen- ilk Ermeni cemaati mensupları mı kastedilmekteydi? Keşke ailesi onların tam olarak ne zaman yaşadığını ve öldüğünü bilebilseydi… “Bu kadar eski İstanbullu olup, doğru düzgün bir soyacağımızın bile bulunmaması ne kadar kötü.” diye hayıflandı içinden. 
Janet, daha sonra ihtiyarlara, Meşatlık’ta geçen gün bulunan cesedi sordu. Surp Santuhk Kilisesi’nde uzun yıllar boyunca görev yapan bir din adamıymış öldürülen. Lakin neden öldürüldüğünü ve olay günü neler yaşandığını hiç kimse bilmiyordu. Polis, adamın bütün ceplerinin boşaltılmış olmasından dolayı, olayı adi bir hırsızlık vakıası olarak değerlendirmiş, din adamının muhtemelen evsiz barksız bir tinercinin saldırısına kurban gitmiş olduğunu varsaymıştı. 
Öte yandan, son günlerde cemaatin dikkatini en fazla çeken şey ziyaretçi sayısındaki fazlalaşmaydı. Normal turistlerin ve böyle tarihî yapılara merak duyan gençlerle öğrencilerin dışında, büyük bölümü Uzak Doğulu, bir kısmı da Avrupalı olmak üzere pek çok ziyaretçi gelmişti semte. Ya tek tek ya da iki-üç kişilik gruplar halinde gelip, kimseye soru sormadan ellerindeki haritalara ve kitaplara bakarak geziniyorlarmış ziyaretçiler. Özellikle, semtte simasına yeni yeni aşina olmaya başladıkları, yaklaşık iki düzine kadar araştırmacının buralara değişik zamanlarda üst üste birkaç kez geldiğini ve hep aynı mekânlarda dolaşıp durduğunu vurguladı ihtiyarlardan biri.
Janet için topladığı bilgiler şimdilik yeterliydi. Cemaat mensuplarına teşekkür ederek Kilise’den ayrıldı. Sebepleri ne kadar can sıkıcı olursa olsun, yine de aklına esip böylesine eğitici-öğretici bir sabah gezisine çıkmaktan dolayı mutluydu. Bir süredir kendini basketbola fazlasıyla adadığını ve hayatın diğer cephelerini iyiden iyiye ihmal ettiğini düşündü. Arnavut kaldırımlı sokaklarda aylak aylak yürürken, “İyi oluyormuş bu tür turistik açılımlar yapmak… Daha yaşadığımız şehri doğru düzgün tanımıyoruz. Arada sırada tekrarlamalıyım böylesi gezileri.” şeklinde bir karar aldı içinden. 
Tarihî semte gelmişken, bulunduğu yerin zirve noktasında, biraz önce altından geçtiği Boğaziçi’nin ikinci köprüsü Fatih Sultan Mehmet’i yukardan gören çay bahçesinde, lezzetli bir kahve içmeden de ayrılmak istemedi. Telaşsız adımlarla, yıllar önceki ziyaretlerinden dolayı orada bulunduğunu bildiği açık hava çay bahçesine doğru tırmanmaya başladı. Birkaç dakika sonra, çay bahçesinin alt kısmında restoranla parkın kesiştiği noktaya gelmişti ki taşların üstünde oturan pejmürde kılıklı, kukuletalı, esmer, uzunca boylu, kamburu çıkmış bir adam önüne dikildi. Adam, gözlerini delici bakışlarla Janet’in gözlerine dikmişti. Gür bir sesle ve emir veren bir tonda seslendi:
-Beni iyi dinle, genç bayan! 
Adamdan çıkan davudî sese şaşıran genç kız, dilencilere alışkın bir İstanbullu olarak bu tür konuşmaların sonunun nereye uzanacağını üç aşağı beş yukarı tahmin edebiliyordu. “Muhtemelen, bozukluk isteyecek benden.” diye düşündü ve elini daha o konuşmasına devam etmeden pantolonunun sağ ön cebine attı. Adam ise gözlerini, kendisine kulak kesilmiş Janet’in gözlerinden hiç ayırmaksızın konuşmasını şöyle sürdürdü: 
İnsanlar yoksullaştırılıyor  Kutsal sesler tek tek susturuluyor  Aydınlığın üstüne karanlık çökertiliyor
Ve İsa’ya adanmış kent bekliyor kaderini…

Saf olanlar aklını kaçırdı sanıyorlar Aklını kaçırmışlar bilge sayılıyor Kötülere cesur gözüyle bakılıyor  Ve iyilere yapılıyor kötü muamelesi…

İnsan, “gerçek” sandığıyla amel ediyor
Ve kendini “cennet” hayaliyle ateşe atıyor
Cevapsız kalıyor diye soru da sorulmuyor
Herkes artık kendi yolunun bilgesi…

Oysa sorusuz büyüyen insanın 
Yaşlandıkça cehaleti artıyor
Sorulardan korkmayan insanın 
Yaşlandıkça zihni gençleşiyor…

Janet, pejmürde kılıklı adamın küçükken kilisede dinlediği ilahileri andıran mırıltılı tonda dillendirdiği dizeleri merakla dinledi. Bu arada, bozuk para çıkarmaya hazırlanan sağ eli de durumu tam olarak kestiremediği için pantolonunun cebinde öylece kalakalmıştı. İlk anda dilenci olduğunu düşündüğü muhatabında, pek de öyle bir hâl ve tavır yoktu. Adamın konuşması biter bitmez sözü o devraldı:
- Teşekkür ederim, beyefendi. Gerçi şu anda dinî ve felsefî öğütler dinleyecek durumda değilim ama yine de bilgece sözleriniz ruhumu okşamayı başardı. Sorması ayıp olmazsa kimsiniz, nereden icap etti bu vaaz?
- İnsanın sormayı düşünebilmesi bile akıllı olduğunu gösterir. Öğrenmek için her zaman sormalısın. 
Janet son sözler üzerine keyifle gülümseyip kafasını geri attı. 
-Benim ömrüm hep soru sormakla geçti. Ama şiirinizde de dediğiniz gibi cevapsız kalıyor artık sorular. Ve ben şimdiye kadar bilim dışında hiç kimseden doğru düzgün cevap alamadım sorularıma. Diğerleri bana bol bol masal anlattı.
Adam, bu sözler üzerine başını öne doğru salladı. 
-Bilim seni korur, sen ise gerçeği korursun. Bilim, aklı aydınlatır, cehaleti yok eder, cana can katar. Ama sadece gerçeği görebilen huzura erer. İnsanların pek çoğu sadece bilim ve akılla üstünlük elde edilebildiğini idrak edemediği için tatminsizdir. Keşke, kendilerini bilginlere yönettirecek kadar akıllı olabilselerdi. Keşke bilim varken, hurafelerden ve büyüden medet ummasalardı!
Duyduğu her cümlenin altına imza atabileceğini düşündü Janet. Ancak ne kadar zararsız görünürse görünsün, hiç tanımadığı biriyle tenha bir mekânda bu gizemli konuşmayı daha fazla sürdürmeye gönüllü değildi. Her gün gazetelerin üçüncü sayfalarında kadınlara yönelik taciz ve saldırı olaylarını okumaktan yorgun düştüğünü unutmuş değildi. Sportmen fiziğine ve orta halli tekvando bilgisine güveniyordu güvenmesine ama tabanca ya da bıçak gibi bir saldırı aracı karşısında yapabileceği pek fazla bir şey olmadığını biliyordu. 
-Söylediğiz sözler çok güzel sevgili amcacığım ama kabul edin ki pek normal görünmüyorsunuz. Bu hâlinizle de ikna etmekten ziyade korkutursunuz yoldan gelip geçenleri!
Adam, Janet’in sözleri karşısında başını kaldırarak gülümsedi. 
- Bu yoldan her geçenin görme şansı yok beni. Sadece kalbindeki şüphe ateşi sönmeyenler fark edebilir varlığımı.
Sonra da genç kızın yolundan kenara doğru çekilip, yakınındaki iri taşın üstüne oturdu. Taşın üzerine oturan adam, konuşmasını oradan aynı sakin ses tonuyla sürdürdü: 
-Endişe etme! Korkacak bir durum yok. Altı üstü yol üstünde karşına çıkmış, nasihat veren bir dervişim. Sen derviş kimdir, bilir misin? Keşiş diye tanıtmışlardır onları sana. Derviş, gerçeği arayarak bulandır. Ama yanılmayasın ha! Başkasında kendisini arayan değildir! Kendisinde başkasını bulandır! Derviş, “nasihat veren” değil, “nasihat alan”dır. Adaletsizliğe, zulme, sömürüye, küfre ve bunları meşrulaştıranlara karşı durandır.
Janet, hâlâ ön cebine sokulu duran sağ eliyle bir avuç bozuk para çıkarttı. Sol eliyle bunlardan bir miktarını avucunun içinden seçerek adama uzattı. 
“Allah kabul etsin kızım” diyerek kendisine uzatılan bozuklukları aldı adam, “Tanrı ne muradın varsa versin. Allah saflığını kalıcı kılsın, bahtını açık etsin!”
Janet, “Amen. Hadi bakalım, sağlıcakla kal Derviş Efendi!” diye cevap vererek, yüzünde huzurlu bir ifadeyle ayrıldı adamın yanından. Yaptığı küçük iyilikten sonra, tepede güzel bir kahve içmeyi iyice hak ettiğini düşündü. 
O ceylan gibi sekerek açık hava kahvesine doğru tırmanırken, pejmürde kılıklı adamın kamburunun yavaş yavaş doğrulduğunu, yüz hatlarının dinçleştiğini ve arkasından bilgece baktığını fark edemedi. Janet iyice gözden kaybolduğunda adam kukuletasını çıkarttı. Uzun kızıl saçları omuzlarına döküldü.

TEHDİT  

Janet, Tunç ile onun son iki gündür öve öve bitiremediği muhabir arkadaşıyla buluşmaya gitmek üzere, saat dört buçuk sularında Sarıyer’de randevulaşmıştı. Sevgilisi, Deniz Otobüsleri iskelesinin önünden onu alacak, sonra da birlikte muhabirin bulunduğu adrese gideceklerdi. 
Randevu noktasına belirledikleri saatten yaklaşık 20 dakika önce gelen Janet, iskelenin çay bahçesindeki masalardan birine oturdu. Çevreyi, daha önce hiç bakmadığı kadar alıcı gözlerle incelemeye başladı. Zaten seçici algı sergilemek için en uygun zamanlar, insanın vaktinin bol olduğu böylesi anlardı. Karşıdaki binaların ardındaki tepelerde hâlâ ağaçlar olduğunu fark etti. Yeşilliklerin arasında parlayan bir erguvan ağacı dikkatini çekti. Binalar yeşilliklerin içine sızan plazmalar gibi göründü gözüne. Yavaş yavaş yayılan ve ulaşabildiği her santimetrekarede bir daha yeşillik yeşermesine imkân tanımayan eritici unsurlar gibiydiler.
Eskiden, buradan denize bir derenin karıştığını hayal meyal hatırlıyordu. Hatta bir de tahta köprü anımsıyordu üzerinden geçilen. Çok silikti hatırına gelen görüntüler. Şimdi o silikleşmiş hatıralarındaki köprünün yerinde de binalar vardı. Dere yatağının üstünü örten upuzun cadde yatağında şimdi araçlar akıyordu. Hatta akamıyordu. Sık sık durarak âdeta santim santim ilerleyebiliyorlardı. Dere ıslah çalışması deniliyordu resmi evraklarda adına ama dereler resmen bir bir yok ediliyordu. “Islah mı yoksa imha mı?” demek gerekir diye düşündü.
Küçükken, dedesinin elinden tutup getirdiği dondurmacının yerinde durduğunu görünce çok sevindi. Ama çocukluğundaki renkli yüzler, saygıyla birbirine yer veren ve gülüşen, pamuk yüzlü, parlak gözlü tipler yoktu sırada. İtişen kakışan ve birbirine benzeyen, çatık kaşlı, soluk benizli insanlar birbirini iterek külah kapma yarışı yapıyorlardı.  
Sonra, çay bahçesinde oturanlara kaydı gözleri. Bu tür tesislerde, masalara servis yapan garsonların yüzlerinin güldüğüne pek şahit olmamıştı. Müşteriyle dostane ilişkiye geçtiklerinde de alabildiğine yapmacık kalıyordu jest ve mimikleri. Gözlerindeki o hiç silinmeyen donukluk nedeniyle, gülüşlerinde de içtenlik olmadığını düşündü Janet. “Garip bir gözlem bu ama aynı zamanda da doğru bir gözlem.” diye mırıldandı kendi kendine.
Denize kaydı gözleri ardından. Limanda demirli irili ufaklı tekneleri ve Büyük Liman’a yolcu getirip götüren dolmuş motorlarını süzdü uzun uzun. Arkada tepede belki de çocukluğunun Sarıyer’inden değişmeyen tek objeye takıldı gözleri. Deniz Feneri’nin altında Telli Baba türbesi vardı. Uzun zamandır gitmemişti ama ne zaman Rumelikavağı’na giderken önünden geçse, ziyaretçi akınına uğradığına şahit olmuştu. Her gidişinde de birkaç gelin arabası mutlaka görürdü. Nikâh öncesi buraya gelip dua eden çiftlerin daha sonra bir kır lokantasında yemek yemeleri, şehrin yazılı olmayan geleneklerindendi. 
Denizin öte yanında, tam karşıdaki sırtlarda ise ünlü Yuşa Baba denilen yatır vardı. Bu iki yatır, yüzyıllardır birbirine bakarak yatıyordu okuduğu kitaplardan edindiği bilgilere göre. 
Ve iki kıyı arasında karşılıklı gidip gelen, her iki kıyıya uğramadan Boğaz’a paralel geçip giden teknelerin eski ve bugünkü halleri arasındaki farkları düşündü. O sırada, yolun karşı kısmında otobüsler ve minibüsler için ayrılan cebe, bir otomobilin girdiğini fark etti. Otomobil tam da onun masasının hizasında durdu.
İlk olarak, ön tarafta oturan adama yöneltti bakışlarını. Siyah güneş gözlüğü takmıştı. Böylesine sıcak havada bile ceket giymiş olması dikkat çekiciydi ki hafiften öne doğru eğildiğinde, hemen yanındaki şoförün de aynen onun gibi giyindiğini fark etti. Aracın arka koltuğunda oturanları ilk anda seçememişti. Biraz daha dikkatle bakınca, arka koltukta kendisinden taraftaki adamın sırtının dönük olduğunu fark etti. Âdeta birinin üzerine çullanmış bir hâli vardı. Ani bir hareketle sağ kolunu arkaya attı ve kemerine bir şey soktu. Ceketini kemerinin üstüne çekerken, koltuktaki oturuşunu düzeltti. Ardından da aracın kapısını açıp çıktı. Mafya mensubu görünümlü adam, araçtan indikten hemen sonra yanında oturan diğer kişiyi de yakasından kavrayıp sürüklercesine dışarı çıkardı. Palas pandıras dışarı atılan diğer adam, Janet’in gözlerinin bir anda fal taşı gibi açılmasına neden olacaktı. 
“Tunç!” 
Saçı başı karışmış, yakası paçası dağılmış haldeydi Tunç’un. Araçtan çıkan ilk adam, onu gayet kaba hareketlerle dışarı çektikten sonra işaret parmağını gözlerine sokarcasına sallayarak bir şeyler söyledi. Beş-on saniye sonra da Tunç’un yakasını bırakarak yeniden araca bindi ve araba hızla uzaklaşıp gözden kayboldu. Araba gittikten sonra yolun kenarında tek başına kalan Tunç, başını ellerinin arasına alarak sessizce kaldırıma çöktü. Belli ki yaşadıklarından dolayı bayağı korkmuştu. 
Janet, olup bitenleri çay bahçesindeki masasında panik içinde ayağa kalkarak izlemişti. Ne yapacağını bilemez hâlde Tunç’a baktı. Tunç’a bağırmak ve ona doğru koşmak istiyordu. Şaşkınlıktan donup kaldığı için başaramamıştı.
Tunç, kısa süre kaldırımda oturduktan sonra ayağa kalktı. Dağılmış saçlarını parmaklarıyla elinden geldiğince biçimlendirmeye çalıştı. Ardından gömleğinin yakalarını düzeltti ve düğmelerini kapattı. Gömleğinin eteklerini pantolonuna sokarak otobüs durağına yöneldi. Otobüs durağına ulaştığında, çevresine dikkatlice göz gezdirerek Janet’i aradı. Önce Deniz Otobüsü iskelesine doğru baktı. Saatine baktıktan sonra çay bahçesindeki masalara göz gezdirdi. Tam o esnada kendisini son birkaç dakikadır izlemekte olan Janet’i fark etti. Seken ayağının çıkardığı zorluğa aldırmaksızın, gülümseyerek yanına koştu ve ona sıkı sıkı sarılarak alnından öptü.
-Merhaba canım, umarım çok bekletmemişimdir!
-Yok, ben de yeni gelmiştim zaten.
Masadaki diğer boş sandalyeyi çekerek Janet’in tam karşısına oturdu. Genç kızın önce ellerini, sonra kollarını, sonra da yüzünü okşadı. Biraz önce yaşadığı gerilimi yansıtmamak için, olabildiğince rahat tavırlar sergilemeye çalışıyordu. 
Janet, uzun süre hiç konuşmadı. Tunç’un hareketlerini izlemekle yetindi. Sonra ellerini iki eliyle dudaklarına götürüp öptü. Ellerini sımsıkı tutmayı sürdürerek yeniden kucağına indirdi ve gözlerini gözlerine dikerek sordu: 
- Kimdi o adamlar Tunç?
Janet’in kendisini buraya getiren kişileri görmüş olabileceğini hiç tahmin etmeyen Tunç, bu beklenmedik soru karşısında afalladı. Ancak, çabucak toparlanarak rahat tavırlarını sürdürdü:
-Ha, birlikte geldiğim arkadaşları mı soruyorsun? Eskilerden iki ahbaptı onlar.
 -Ne ahbabı yahu! Gördüm ben buradan her şeyi! Adamlar resmen seni itip kaktılar, tehdit ettiler Tunç! Bana neler olduğunu dürüstçe anlatacak mısın? Nasıl tiplerdi onlar öyle; mafya tetikçileri gibi! Senin arkadaş çevren hep böyle arızalı tiplerden mi oluşuyor?
-Yok canım! Yalnızca küçük bir yanlış anlaşılma oldu aramızda. Sen uzaktan tamamen başka yorumlamışsın olayı. Hem arkadaşlar kavga etmez diye bir kural mı var? Küçücük bir meseleydi, o da halloldu. Konu biraz uzun! Sana daha uygun bir zamanda anlatırım, merak etme. Ama inan ki öyle aman aman bir olay değil!
Janet pek ikna olmamıştı ama Tunç’un gururunu da daha fazla rencide etmek istemiyordu. Çünkü biraz önce tanık olduğu manzara aslında hiç de bu sallapati cümlelerle açıklanacak cinsten değildi. 
-İnşallah öyledir. Korktum ama olup biteni görünce… Biraz daha devam etseydi, cep telefonumdan polisi arayacaktım.
-İnan ki önemsiz bir tartışmaydı canım. Hatta tartışma bile sayılmaz, basit bir fikir ayrılığı, hepsi o kadar… Lütfen güven bana. Haydi, bir taksi tutalım da muhabir arkadaşla randevumuza geç kalmayalım.
-Tamamdır. Ama 15 dakikamız kaldı, yetişebilecek miyiz?
- Seri olursak yetişiriz, diyerek ayağa kalktı Tunç. Yetişemezsek de beş-on dakika beklesin artık. Burası İstanbul! Bu şehirde randevular hep sarkar.
Garsona Janet’in içtiği çayın parasını ödedi. Sonra da sevgilisinin elinden tuttu, birlikte yüz metre kadar ötedeki taksi durağına hızlı adımlarla yürümeye başladılar.

AGÂH 

Gazeteci Agâh, buluşulacak mekâna Janet ve Tunç’tan önce gelmişti. Sükûnet içinde beklemekteydi. Belgrad Ormanı’nın sınırında konumlanmış, Rumelikavağı ve Rumelifeneri’nin tamamını, yanı sıra da Karadeniz’i ve Boğaz’ın karşı yakasındaki Beykoz sahilini görebilen büyük bir çay bahçesindeydiler. İyi ışıklandırılmış tesis fazla kalabalık değildi. Hava hayli sıcaktı ama bunun müşteri sayısına katkısı yoktu. Masalarda tek tük müşteriler göze çarpıyordu. 
Janet, kendine yol gösteren Tunç’un ardından içeriye ilk adımlarını attığında, Sarıyer’de doğup büyümüş olmasına rağmen böylesine güzel ve sakin bir mekânı nasıl olup da keşfedememiş olduğuna şaşırdı. 
Agâh, beklediği misafirlerin geldiğini görünce ayağa kalktı. Önce Tunç ile tokalaşıp kucaklaştı. Ardından genç adam, muhatabına Janet’i tanıştırdı: “Biricik aşkım! Kısmet olursa, aynı zamanda da müstakbel eşim! Janetçiğim, bu görmüş olduğun zat da polis muhabirlerinin taçsız kralı Agâh!” Gazeteci gülümseyerek Janet’e elini uzattı, tokalaştılar. 
Tunç, arkadaşıyla bir süre eski günleri yâd ederek şakalaştı. Bu esnada garson siparişleri almak üzere yanlarına uğramıştı. Genç âşıklar birer çay istediler, gazeteci ise sade kahve… Garson notunu alıp uzaklaştıktan hemen sonra, konu ikilinin son günlerde yaşadıkları olaylara geldi. Tunç, sözü önce kız arkadaşına vermeyi yeğledi. Janet başından geçenleri tek tek bütün ayrıntılarıyla anlattı. Hikâyesi bittiğinde, Tunç onun eksik bıraktığını düşündüğü yerleri tamamladı. Sözlerine son noktayı koyan cümleleri, “Velhasıl, olay budur dostum! Merakla yardımınızı bekliyoruz!” oldu.
Agâh, anlatılanları başından sonuna kadar dikkatle dinlemişti. “Demek, Tunç’u kandırdığımı ve olayı araştırmadığımı düşündünüz ha!” diyerek söze girdi. “Ama size, olayı ne kadar derinlemesine araştırdığımı ispatlayacak bir gelişmeden söz ederek sizi haksız çıkartacağım şimdi. Umarım bu kez konuyu ne kadar kapsamlı araştırdığıma ikna olursunuz.” Bu açıklama Tunç’u çok sevindirmişti: “Haydi dostum, kurtar beni Janet’in pençelerinden!” diyerek avuç içlerini keyifle birbirine sürttü. Hareketi hem Janet’i hem de gazeteciyi güldürmüştü.
- Kazanın gerçekleştiğini söylediğiniz yerde uzun uzadıya inceleme yaptım. Büfeci ve seyyar satıcı dışında, orada kaza olduğunu hatırlayan kimseyi bulamadım. Onlar da “Burada sık sık kaza olur.” diyerek beni tatmin etmeyen cevaplar verdiler. Kaza hakkında sizden daha az şey biliyorlardı.
Janet, suratını ekşiterek, 
- Doğru… Bu sabah ben de gittim oraya. Aynı adamlarla ben de görüştüm. Fakat kaza hakkında diş kovuğunu dolduracak kadar bile ayrıntı hatırlamıyorlar, diyerek onun söylediklerini onayladı.
Agâh, sözlerini oldukça sakin tonda sürdürdü:
-Normaldir, insanlar o denli anlık gelişen olayları göremeyebilir ya da gördüklerini unutabilirler. Fakat kameralar kaçırmaz!
Son cümle üzerine Janet ve Tunç dönüp şaşkınlıkla birbirlerine baktı.
- Olay yerinde trafik kontrolü için kurulmuş ve sürekli kayıt yapan kameralar vardı. 
Janet’in gözleri Agâh’ın ansızın gündeme getirdiği teknik bilgi karşısında ümitle parladı ve genç kız oturduğu sandalyeden öne doğru eğildi: 
-Aman Tanrım, müthişsiniz! Bu da kazayı yapan aracın görüntülenmiş olması demek değil mi? 
Ancak, muhatabı onun sevinç gösterisine tepki vermedi.
- Kayıtlara ulaşmam zor olmadı. Kayıtların saklandığı merkezde yakın dostlarım vardı. Ama ilginçtir ki kazadan yarım saat önce tam oradaki kamerada sebebi belirlenemeyen garip parazitlenmeler söz konusu. Parazitlenme nedeniyle, kazadan yarım saat öncesinden on dakika sonrasına kadar hiçbir görüntü yok. Ekipler, “nedenini anlayamadığımız, garip bir teknik arıza oluşmuş” diyorlar. Ne yazık ki normal şartlar altında kaydedilmiş olması gereken kazanın tek karesi bile görüntülenememiş!
Janet yüzünü ekşitti ve hayalleri yıkılmış olarak sandalyesine gerisin geriye yaslandı. 
-Üzgünüm arkadaşlar! Fakat emin olun, en küçük bilgi kırıntısına ulaşabilmek için elimden gelen her şeyi yaptım. Hem Emniyette hem de Belediyede kolum bayağı uzundur”
Olaya ilişkin yepyeni ve taze bilgiler alacağına kendini şartlandıran Janet, yeniden depresif ruh hâline bürünmüştü.
 - İnanamıyorum ya! Bu kadar çok tesadüfün bir araya gelebilmiş olmasına gerçekten de inanamıyorum! 
- Sizi anlıyorum; gördükleriniz ve sonrasında yaşadıklarınız hayli ürkütücü olmalı… Ne yazık ki şu ana kadar yaptığım araştırmalarda, anlattıklarınıza eklenebilecek herhangi bir ciddi bulgu elde edemedim. Sizin ve kazayı hayal meyal hatırlayabilen iki önemsiz görgü şahidinin gördükleri dışında, hukuken ve teknik olarak sahil yolunda o kaza hiç yaşanmamış diyebiliriz. 
Tunç, gitgide ağırlaşan havayı yumuşatabilmek için yeniden araya girme ihtiyacı hissetti:
 - Sanırım, kaza dosyası sürpriz gelişmeler olana kadar burada kapanıyor! Gelelim şimdi kazadan geriye kalan o muskayı ne yapacağımıza!
Janet, 
-Bu durumda onu polise vermemiz gerekmiyor mu? diyerek sözlerini sürdürdü: Şu andan itibaren artık ‘kaza’dan değil, doğrudan doğruya ‘cinayet’ten söz etmemiz gerekiyor sanırım ve o çizim de bence en somut delil olabilir.
 Gazeteci, 
- Delil dediğiniz şey nedir, anlayamadım, diyerek söze müdahale etti.
Beklediği cevabı Tunç verdi:
-Tam da senin ilgi alanına giren eşsiz bir parça aziz dostum! Deri üzerine çizilmiş tarihî bir resim… Üstelik stiline bakarsak, belki de bir Siyah Kalem çizimi!
- Bir Siyah Kalem mi? Ne diyorsun sen?
-İnanılması güç, ama öyle! Elimizde ya bir Siyah Kalem çizimi ya da onu çok iyi taklit eden, onun kadar meçhul bir ressamın eseri var!
O ana kadar gayet sakin görünen Agâh, Tunç’un son açıklamaları karşısında hissedilir düzeyde heyecanlanmıştı. 
- Nerede o resim? Görebilme şansım var mı?
-Elbette, diye cevap verdi Janet. Sonra muskayı almak üzere çantasının fermuarını açtı. Gümüş muhafazayı çıkardı ve görmek için heyecanla bekleyen adama uzattı. 
-Katlanmış bir deri parçası var içinde, çizim onun üzerinde. Dikkatlice çıkartın.
Tunç, yaşananları keyifle izliyordu. İki sevdiği insanın birbirleri için oldukça özel anlamlar taşıyan tarihi bir eseri paylaşıyor olması onu keyiflendirmişti. “Hayatım” diyerek araya girdi ve Janet’e elindeki çizimin gazeteci Agâh için ne derece önemli olduğunu izah etmeye çalıştı: 
-Sen benim sevgili dostumun bu yönünü hiç bilmediğin için, şu anda içinde kopan fırtınayı da asla tahmin edemezsin. Şu kadarını söyleyeyim ki Siyah Kalem hakkında sana her ne anlattıysam, hepsini ondan öğrenmişimdir. Kendisi bu konunun uzmanıdır.
Ardından Agâh’a dönerek sürdürdü sözlerini:
- Tam emin değilim dostum ama yıllardır peşinden koştuğun, hayallerini süsleyen o çizimlerden biri belki de işte şu anda elinde duruyor. Bir bak bakalım, öngörümüzde haklı mıyız?
Agâh, titremesine engel olamadığı elleriyle muhafazanın kapağını açıp, özenli hareketlerle deri parçasını çıkardı. Daha önce hiç görmediği irilikte bir elması elinde tutan yaşlı bir sarraf kadar heyecanlı görünüyordu. Janet, onun bu denli heyecanlanmasının nedenini merak etmişti. Anlayabilmek ümidiyle, bütün dikkatiyle adamın yüz mimikleri dahil tüm hareketlerini incelemeye başladı. Deri parçasının üzerindeki çizimi, dakikalarca, âdeta okşar gibi uzun uzun inceledi gazeteci. Gördüğü resimden çok etkilendiği belliydi. Bu sırada Tunç ve Janet de garsonun getirdiği çayları yudumlamaya başlamışlardı. Ancak masanın diğer tarafındaki dostlarının kendisi için ısmarladığı kahveye şeker atmaya bile mecali kalmamıştı. Üçlüyü kuşatan sessizlik artık iyiden iyiye sıkıcı hale gelmişti ki Agâh, başını kaldırıp misafirlerine dönüverdi:
- Müthiş! Sanki gerçek Siyah Kalem eseri gibi… Ama onun çizimlerinde deri tuval ve yazı kullandığını hiç duymamıştım doğrusu. Bu yönüyle biraz tereddüt uyandırdı bende.
-Ne dersin?  Orijinal bir Siyah Kalem eseri olabilir mi?
- Yüzeysel bir bakışla incelediğimizde, çizgi stili aynı… Yaratıklar da onun geleneksel tiplemelerine çok uyuyor. Ancak dediğim gibi, Üstat Siyah Kalem bildiğimiz kadarıyla çizimlerini parşömen üzerine yapardı ve resimlerinde hiç yazı kullanmazdı. O yüzden, benden daha ileride bir uzmanın görmesi şart.
Sonra deriyi yeniden gümüş muhafazasına sokmaksızın, Janet’e döndü:
-Eğer gerçekse, sanat çevrelerini ayağa kaldıracak bir keşif! Size tavsiyem, onu bir kez daha katlamamanız. Bundan böyle muhafazanın dışında tutarak, daha da iyisi bir plastik föyün içine koyarak saklayın. Çünkü her katlamada resim biraz daha yıpranacaktır. Ayrıca, bunu bir an önce Müzeler Müdürlüğüne bildirmeniz gerekiyor. Eğer Siyah Kalem’e ait ise dünyanın en değerli antikalarından birini tutuyorsunuz şu an elinizde.
Janet, kendisine uzatılan muskayı dikkatlice alırken, dakikalardır sormak için sabırsızlandığı soruyu yöneltti:
-Benim en çok merak ettiğim şey, üzerindeki yazıları çözüp çözemediğiniz… Ne diyor orada?
Muhatabı, bunun üzerine yeniden deriye doğru eğildi ve Janet’in elinden geri almadan, parmağıyla ilgili yerleri göstererek anlatmaya başladı:
 -Yazıları okudum okumasına da anlamlarını tam olarak çözemedim. Açıktaki şu Arapça kelimeler, Allah’ın sıfatlarından Azîz, Rahîm, Muhyî, Kadîr ve Alîm! İlk kelime kudret ve onur sahibi, aynı zamanda çok güçlü anlamına geliyor. Rahîm, merhametli demek. Muhyî, yaratan ve dirilten anlamına geliyor. Kadîr, gücü her şeyde hissedilen, Alîm ise malum her şeyi bilen demek. Adamın elinde tuttuğu tablo gibi görünen şu taş levhadaki rakamlar, Latince 13’üncü demek. Çerçeve dışında yer alan üç harf ise Kuran’ı Kerim’deki surelerin başında bulunan ve tam olarak ne anlama geldiği bilinmeyen harflerden: Elif, Lam, Mim! Çizer bunları neden kullanmış anlayamadım. Belki zikir ehlidir, kim bilir? Bunların dizilimindeki mantık örgüsünü anlayamadım. Yaratık çizimlerine gelince, Mehmet Siyah Kalem’in cinlerine çok benziyorlar. Ama sanat tarihinde onun hayranı ve taklitçilerinin bol olduğunu düşünürsek, bir Siyah Kalem uzmanına inceletmek daha doğru olacaktır. Benim liyakatim kesin sonucu bildirmeye yetmez.
Janet, büyük bir ilgiyle dinliyordu. Agâh, sözlerini toparlarken parmağını bu kez de derinin üzerindeki gökyüzü tasvirlerine doğru yöneltti: 
 -Mezarın çevresinde yoğun bir sis var dikkat ederseniz. Bu çok sıra dışı ve garip bir imgelem! Bulutların arasındaki adamı soracak olursanız, klasik Mesih figürlerine benziyor. Ancak kucağındaki taş levha ile On Emir tabletini taşıyan Hz. Musa’yı da andırıyor denebilir zorlarsak! Mezar taşındaki haç işareti de Hıristiyanlık çağrışımı uyandırıyor ama Allah’ın Kuran’ı Kerim’de yer alan isimlerinin Arapça yazılmış olması, son tahlilde, bunu çizenin Müslüman kültürünü iyi bildiğini gösteriyor.
 -Anlıyorum. İlk baktığım haline göre, son derece aydınlatıcı bilgiler ama o kadar da kafa karıştırıcı oldu benim için, dedi Janet.
Sonra başını biraz daha yukarı kaldırarak, gazetecinin gözlerinin içine bakarak sordu: 
-Ama şu an anlayamadığım ve cevabını merak ettiğim daha önemli bir konu var. Siz Siyah Kalem konusunda neden bu kadar duyarlısınız? Sonuç olarak, Matrakçı Nasuh gibi, Levni gibi Osmanlı tarihi boyunca daha birçok büyük ressam gelip geçmiş dünyadan. Siyah Kalem’i bu kadar ayrıcalıklı kılan nedir? Sadece kimliğinin arkasındaki sır perdesi mi?
-Janet Hanım, Siyah Kalem’in sırrını çözebilmek için ömrümün on yılını harcadım ben. Dile kolay, tam on yıl! Hem ne Levni‘de ne Matrakçı Nasuh’da ne de herhangi bir minyatürcüde üç boyutlu çizim yok. Çağının Piccaso’su o; Da Vinci gibi akışkan, birbirini tekrarlıyor gibi görünen çizgiler ve dalgalı motiflerle harikalar yaratmış bu adam. Hem çizmekten öte bir şey onunki. Bir şeyler anlatıyor insanlara. Hiç görmedikleri, belki hiç göremeyecekleri ve anlayamayacakları şeyler… Ne anlatmak istediğini anlayacak kadar minyatürüne sahip değiliz maalesef!
Agâh, Siyah Kalem’i hafife alan yaklaşımdan dolayı hayâl kırıklığına uğramıştı. Janet bunu fark ederek durumu toparlamaya çalıştı:
-Lütfen, yanlış anlamayın! Olayın ilgi çekici gizeminin ve sanatseverleri büyüleyebilecek yönlerinin farkındayım elbette. Ancak sanatçı hakkındaki bilgiler, daha onun yaşadığı çağlarda öylesine kararlılıkla yok edilmiş ki bugün ne yapılırsa yapılsın hakkında çok da özgün bir bilgiye ulaşılabileceğini düşünmüyorum. Öte yandan, konuyla ilgili olarak internette de epeyce gezindim. Ama size ait olabilecek, “Agâh” imzalı tek bir makaleye bile rastladığımı hatırlamıyorum. Gerçi Siyah Kalem üzerine henüz çok kısa bir süredir taramalar yapmaya başladım ama sizin de ressam hakkında bu kadar uzun süreli bir emeğin ardından, elden ettiğiniz bilgileri sanat çevreleriyle paylaşmış olmanız gerekmez miydi? Bilemiyorum, belki de müstear isimle falan yazdınız. Eğer öyleyse, onu da bilmek isterim doğrusu.
Agâh, Janet’in söylediklerinden hiç de gücenmiş gözükmüyordu. “Aslında haklısınız!” diyerek girdi söze:
-Bu benim en büyük ihmallerimden biridir. On yıldır sürekli bilgi topluyorum fakat ulaştığım bilgileri sistematik şekilde düzenleyip hiç kimseyle paylaşma fırsatı bulamadım. Fırsat bulamamaktan ziyade, üşengeçlik demek daha doğru olur. Ama isteksizliğimin başka nedenleri de var, daha anlaşılabilir nedenler bunlar. 
Janet ve Tunç, anlaşılabilir nedenlerin neler olduğunu öğrenebilmek için bütün dikkatleriyle Agâh’a kulak kabartmış durumdaydılar. Agâh kısa süreli bir duraklamadan sonra, yüzüne yayılan müstehzi gülümseme eşliğinde sürdürdü açıklamasını: 
- En önemli neden, gerçeği bulma hırsı. Sanırım, balığın en büyüğünü yakalamadan küçükleriyle yetinmeye razı olamayacak kadar haris bir ruha sahibim. O yüzden, hep diğer araştırmacılara açık ara fark atabileceğim çok önemli bulguların peşinde koştum, heybemde biriken tali bulguları pek önemsemedim. Çünkü böyle küçük şeyleri manşet haberi gibi bağırarak sunmak, bizim meslekte daha ziyade yeni yetme gazetecilere yakışan çiğ tutumdur. Öte yandan, bu konudaki araştırmalarımın, bana göre, tam olarak nihayete ermeden sanat camiasında lüzumundan fazla yayılması da sakıncalı olabilirdi. Konunun cılkı çıkmasın diye çok yakın dostların meclisleri hariç, pek konuşmayı sevmem Siyah Kalem hakkında.
Janet, Agâh’ın konuşmasını dinlerken, ilk kez gördüğü bu adamın fizyonomisini dikkatle incelemekteydi. Kendisini yaşından çok daha geçkince gösteren yorgun bir yüzü ve kırışmış bir alnı vardı. Aynı şekilde saçları da büyük ölçüde kırlaşmıştı. Genç kız, onun biraz önce “büyük balık” deyimiyle ne kastettiğini merak etmişti ve bunu da doğrudan sordu. 
-Siyah Kalem gibi hakkında çağımıza ulaşabilen belge ve bilgilerin artık üç aşağı beş yukarı belli olduğu bu kısır konu başlığından, bu saatten sonra ne gibi bir ”büyük balık” çıkarmayı umuyorsunuz? Siyah Kalem’e ait olup bir bankanın kasasında saklı yepyeni resimler mi? Yoksa tarihî kitaplar arasında kalmış ayrıntılı hayat hikâyesi falan mı?
Agâh’ın yüzünde, tanıştıkları andan itibaren ilk kez gerçek anlamda bir tereddüt ifadesi belirdi. Elindeki kalemi tek eliyle çevirip dururken, sıkıntılı beden dili bu soruya cevap vermekte pek de istekli olmadığını gösteriyordu. Tunç durumu anlamıştı. Arkadaşına doğru eğilerek, güven vermeye çalıştı: 
-AğaBey, bilirsin ben seni rastgele insanlarla tanıştırmam. Janet, hem müstakbel hayat arkadaşım hem de çok güvenilir ve sadık bir sırdaştır. Yaşadığı onca olaydan sonra, başından geçenleri bilmeye de hakkı olduğunu düşünüyorum. Sence yok mu?
Agâh, birkaç saniye suskun kaldı, ardından çevresine alıcı gözlerle baktı. Hemen yan masada çay servisi yapan garsonu tekrar çağırdı ve misafirlerine dönerek sordu:
-Madem öyle, sohbeti koyulaştıralım. Benim midem yavaş yavaş kazınmaya başladı; yiyecek bir şeyler söyleyeceğim. Sizler ne arzu edersiniz?

SİYAH KALEM VE FATİH 

Agâh, aperitif mahiyetinde yiyecekler sipariş etmiş olmasına rağmen, gelen tabağın neredeyse yarısına hiç dokunmamıştı. İçecek olarak sıkma portakal suyu söylemiş ve daha yemeğin başlarında bardağı boşaldığı için hemen ikincisini sipariş etmişti garsona. 
Tunç, derin olacağını tahmin ettiği muhabbetin öncesinde yeterince iştahlıydı. O da yemeğine aperitif tabağıyla başlamış ve karışık bir buçuk ızgara kebapla sürdürdüğü siparişlerinin arasına, bir de gözleme sıkıştırıvermişti. 
Janet önce domates çorbası getirtti. Çorbayı içmeye başlarken de sonrası için levrek ve salata istedi. İki sevgilinin içecek tercihi ise aynıydı. Muteber markalardan bir şişe şarap, iki de boş kadeh rica ettiler garsondan. Gerçi şarabın Beyaz mı, kırmızı mı olması gerektiği konusunda fikir ayrılığı yaşandı ama Tunç tercihinden Janet lehine kısa sürede feragat ederek kırmızı olanda karar kıldı.
Agâh, Tunç’un şarap siparişine şaşırmıştı. 
- Alkol almadığını sanıyordum Tunç, diyerek girdi araya. Oğlum, sen basketbol sahalarında fırtına gibi estiğin günlerde bile sıkı içici takım arkadaşların seni bu merete alıştırmayı başaramamıştı. Hangi arada derede şarap uzmanı oluverdin? 
Tunç, 
-Yok, aslında yine Yeşilaycıyım! Sadece arada bir, o da Janet’e eşlik etmek için içiyorum, diyerek konuyu geçiştirmeye çalıştı.
Onun örtbas etme çabasını fark eden Agâh, basacak damar bulmanın keyfiyle olayı masaya biraz daha yaymıştı: 
- Sevgilinizin kıymetini bilmelisiniz, Janet Hanım. Şu anda sizinle şarap yudumluyor olması, bilin ki olağanüstü bir olay. Çünkü bundan en fazla bir buçuk, iki yıl önce içki içilen bir masada oturduğum için dahi bana kızardı. Alkol söz konusu olduğunda acayip tutucuydu. Şimdi görüyorum ki neredeyse şarap eksperine dönüşmüş. Aşktan gözü dönmek, böyle bir şey olsa gerek!
Janet, levreğinin kılçığını ayıklarken başını geriye doğru atarak, “güleyim bari” dercesine alaycı bir ifade takınarak, “Aman aman, siz bakmayın onun açıklamalarına giydirdiği romantik kılıflara” dedi. Sonra konuşmasını şöyle sürdürdü: 
- Beyimizin aslında çoktan beridir içeceği varmış ama aklanmak için her fırsatta beni bahane edip duruyor. Öte yandan, sevgisi konusunda haklısınız. O yönünü ben de hissediyorum. Kendisinin kıymetini bildiğimi iyi bildiğine de eminim. Yoksa erken emekli bir basketçiyi, bu kadar uzun tutmazdım yanımda! Bağlama büyüsü yaptırdı bana herhalde! 
Hep birlikte kahkahayı bastılar. Bu arada, “büyü” sözcüğü nicedir masadan uzaklaşmış olan asıl konuyu da ister istemez yeniden gündeme getirmişti. 
- Ben aslında meraktan çatlamak üzereyim fakat uslu durup sabırla sizin havaya girmenizi bekliyorum, dedi Janet, balığından irice bir parçayı ağzına atarken. Evet, Agâh Bey, ne zaman dinlemeye başlayacağız gizemli hikâyenizi ? 
“Şimdi!” dedi Agâh gülerek. Ardından son derece sakin ve kontrollü ses tonuyla başladı konuşmasına:
-Yıllar önce, bir dergide muhabirken, şefim hazırlamam için kallavi bir kapak konusu vermişti: ”İslâm dininde resmin yeri” idi konu başlığı. İşte, ilk kez o hafta, “İslâm’da resim yapmanın hükmü tam olarak nedir?” sorusuna cevap ararken tanıştım Mehmet Siyah Kalem ile. Haber dosyasını oluştururken görüşme yaptığım çok ünlü bir ressam, bana Siyah Kalem’in çizimleri ve uyguladığı teknikten heyecanla söz etmişti. Dahası, Berlin İslâm Müzesi’nin -ki o tarihte henüz açılmamıştı- deposundaki dört ayrı katalogda, bu sanatçının bilinmeyen çizimlerini gördüğüne dair yemin de etmişti. Lakin o iddiasını halen doğrulayabilmiş değilim. Yaptığım resmi yazışmalar olumsuz yanıtlandı. Sonra, Fatih Sultan Mehmet’in resim sanatına bakışı üzerine söyleşmiştik o ressamla. Fatih’in resme meraklı olduğunu ve ünlü ressamları sarayda ağırlayıp portresini yaptırdığını anlattı bana. Kendisinin de resim yapmış olabilme ihtimalinden şüphelendiğini söyledi, tabii yayınlanmaması kaydıyla. 
İşte daha o gün, “Neden Mehmet Siyah Kalem, bizzat Fatih Sultan Mehmet olmasın ki?” diye sormuştum. Görüştüğüm ressam da bana “Ben de şüphelenmiyor değilim ama kanıtlamak mümkün değil. Hem zaten resim yaptığım için benim büyük bir günahkâr olduğuma inanan bu kadar çok insan varken, kalkıp bir de ‘Fatih Sultan Mehmet, aslında tarihçilerin merak ettiği meçhul ressamın ta kendisi olabilir’ dersem, sanırım beni şair Nesimi’den beter ederler” demişti.
Ressamın ısrarlı talebi üzerine konuşmamızın bu kısmını yayımlayamadım. Muhatabım toplumun muhafazakâr kesimlerinden göreceği tepkiden çok korkuyordu. Gerçi o güne dek çizdiklerine gösterilen tepkiler de korkmasının haklı nedenlere dayandığının göstergesiydi. 
O dönemde, Fatih’in de resim yapmış olabileceğinden ciddi ciddi kuşkulanıyordum. Ancak insanları resmetmenin günah sayıldığı bir ortamda, peygamberimiz Hz. Muhammed’in dolaylı övgüsünü almış Müslüman devlet adamının resim yapmış olma ihtimalinin ortalığı birbirine katacağının da bilincindeydim. Bırakın padişahın o zamanda birilerine bunu anlatmaya kalkışmasını, benim haberi yaptığım tarihte, Türkiye’de böyle bir iddia ile ortaya çıkmak bile kâfir sayılmak, vatan haini ve kışkırtıcı ajan ilan edilmek demekti. 
Eğer Mehmet Siyah Kalem şüphelendiğim gibi Fatih’in ta kendisi ise kimliğinin gizlenmesi, yaşadığına dair hiçbir iz olmaması, daha sonra birilerinin adı kaybolmasın diye minyatürlerine “Üstat Mehmet Siyah Kalem işidir.” diye imza atmış olması son derece makuldü. Resimlerdeki hayal gücünün genişliği ve sürrealist çağrışımlar da Fatih’in zekâsı ile kolayca izah edilebilirdi. Ama öyle olsa da resimlerinin parçalanmış ve çoğunun yok edilmiş olmasının açıklaması yoktu. 
Sonrasında Mehmet Siyah Kalem konusu, bende iyiden iyiye tutkuya dönüştü. Onunla ilgili yerli-yabancı bütün kaynaklara ulaşmaya çalıştım. İmkânlarım çok kısıtlı olmasına rağmen, bunu büyük oranda da başardım. Bu süreçte, daha önce yapılmış bilimsel araştırmaların vardığı sonuçlar ışığında, Mehmet Siyah Kalem’in Fatih olma ihtimalini de giderek uçuk bir hayal olarak algılamaya başlamıştım. Çünkü çoğu ünlü sanat tarihçisinin yorumlarına göre, Siyah Kalem ile Fatih birbirlerinin çağdaşı olmadıkları gibi tamamen farklı coğrafyalarda yaşamış görünüyorlardı. 
Zaman, bu bakış açımı da değiştirdi. Çünkü hem o sanat uzmanları sadece genellemelerden hareketle yorum yapıyorlardı, hem de bizlere tarih diye okutulan metinlerle tarihî vesikalar birbirleriyle örtüşmüyordu. Aralarında pek çok çelişki ve tarihi olayların akışında büyük boşluklar olduğunu fark ettim. Özellikle de Fatih dönemine ait bilgi ve belge, diğer padişahlara nazaran çok azdı.
Yaptığım araştırmalar sonucunda gördüm ki Türk-İslâm tarihinin en büyük askerî başarısına imza atan Fatih’in dönemiyle ilgili belge sayısı, babası II. Murat’tan kalan belge sayısından daha az! Saraya giren sebze ve meyvelerin, çıkan reçel ve yemeklerin bile kayda geçirildiği bir dönemden geriye bu kadar az evrak kalması oldukça garip geliyordu bana.
Daha da garibi, Fatih’in fetihleri ve imza attığı önemli başarılar kısa kısa metinlerle geçiştirilmişti. Öyle ki bizler “İstanbul’un fethi” gibi muazzam bir askerî operasyonun nasıl gerçekleştirildiğinin ayrıntılarını ancak Batılı tarihçilerin eserlerinden ve o devirde yaşayanların hatırlarından öğrenebiliyorduk. Sanki birileri o dönemin ayrıntılarını örtbas edebilmek için özel çaba harcamıştı. 
Agâh, konuşmasına bu noktada ara vererek masadaki su dolu bardağa uzandı. Suyun tamamını aheste aheste içip bardağı tekrar yerine bıraktı. Ağzını peçeteyle kuruladı. 
- Osmanlı’da tarih yazımının Batı kadar gelişmemiş olduğu, bu yüzden fazla tarih kitabı yazılmadığı belirtiliyor. Diyelim ki doğru. Ama hiç değilse, elde var olanlar dururdu. 
Agâh, el ele tutuşmuş olarak kendisini dinleyen sevgililerin gözlerine bakarak kaldığı yerden devam etti:
- Velhasıl dostlarım, yaptığım onca araştırmadan sonra şu an, Fatih’in son nefesini verdiği günden itibaren birilerinin onu tarihten silmek için inatla ve azimle çalıştığına yemin edebilirim. Mehmet Siyah Kalem gibi onu tarihin sayfalarından bütünüyle silmeleri mümkün olmadı tabii. Ama çağını aşmış bir devlet yöneten bilim adamından geriye, sadece “gemileri karadan yürüten bir padişah” figürü bırakmayı başardılar. İyi eğitimli ve cesur bir şehzade… Genç yaşta İstanbul’u aldı, genç yaşta da öldü; hepsi bu kadar… Fatih’in hayatı ve yetenekleri üzerine bundan daha öteye geçebilen yerli kaynaklar, topu topu birkaç  sayfalık arşiv metnini aşamıyor. Çağın akışını değiştirmiş bir sultan hakkında, günümüze bu kadar az veri ulaşması size normal geliyor mu?
O yüzden çok önemsiyorum Siyah Kalem’i. O da Fatih de tarihlerden kazınmaya çalışılan iki portre olarak aynı kaderi paylaşıyorlar. Her ikisinin eserleri de parçalanmış ve geriye efsane parçaları bırakılmış. İkisi de çağlarına aykırı dehalar. İkisinin hayalleri de sınır tanımıyor ve her iki hayal de hüsranla bitmiş. 
Janet, son cümleleri dinlerken arada bir yudumladığı kadehi masaya bırakmış ve iki eliyle Tunç’un sol koluna yapışmıştı. Meraklı gözlerle gazetecinin mimiklerini takip ederken, anlattıklarını can kulağı ve şaşkınlıkla dinliyordu. Tunç ise bu meseleler üzerine daha önce uzun uzadıya kafa yorduğundan biraz daha kayıtsızdı. Serbest olan sağ eliyle kâh sol koluna sarılmış Janet’in ellerini okşuyor, kâh kadehindeki kırmızı şaraptan küçük küçük yudumlar alarak içinde bulunduğu ortamın keyfini çıkarıyordu. 
Agâh, konuyu daha da derinleştirerek anlatmayı sürdürdü: 
-Bir gün, gazetelerden birinde “Fatih’in Çocukluk Defteri” başlıklı yazıyı gördüm. Bu araştırmaya göre, Fatih Sultan Mehmet çocukluğunda gerçekten de birtakım resimler yapmıştı. Hemen o resimlerin peşine düştüm. Ancak, Süheyl Ünver’in bir kitabında yer alan parça parça motiflerden oluşma bazı çizimlerin dışında çok da büyük ilerleme kaydedemedim. Fatih’in çizimlerinin bulunduğu karalama defterinin orijinali Topkapı Sarayı Müzesi’ndeydi. Ancak onu ne zaman görmek istesem, “Bakım-onarım ve tasnif çalışmaları nedeniyle şu an araştırmacıların istifadesine sunamıyoruz” cevabıyla karşılaştım. Belki benim çapımı yetersiz görmüş olabilirler diye düşünerek, kamuoyu tarafından daha yakından tanınan bazı ünlü tarihçi dostlarımdan yardım istedim. Ama onlara verilen cevap da aynıydı. 
Yıllar içinde aralıklarla, birkaç  kez bu defteri görebilmek için çok yoğun çaba sarf ettim ama bir türlü görme imkânı bulamadım. Gerçi bir kez sergiye çıkartıldığını okuyup hemen oraya koşmuştum ama o sergide de kitap kalın camekânların ardına alınmıştı ve insanların sayfalarını incelemesine izin verilmiyordu. Böylelikle, yalnızca kapağını görmüş oldum! 
Aynı süreçte, Fatih Sultan Mehmet’in kurdurduğu Nakkaşhaneyi araştırdım. Burası, o dönemin en fazla sisler ardında kalmış mekânlarındandı. Tamamen Fatih’in hayata ve sanata bakışı doğrultusunda kurulmuş, yıllarca ona bağlı olarak hizmet vermişti. Ancak Sultan’ın ölümüyle birlikte Nakkaşhane âdeta kayıplara karışıyor ve yerine bambaşka bir Nakkaşhane kuruluyordu. 
Fatih devri Nakkaşhanesinin yöneticisi Nakkaş Baba’nın Çatalca civarında bir dirlik aldığı, hem kendisinin hem de evlatlarının yıllar yılı orada yaşadığı biliniyor. Ancak oraya tam olarak ne zaman gittiği de meçhul. O, Siyah Kalem’in gerçek kimliğini bilen birkaç kişiden biri benim tahminlerime göre. Ötesi tam anlamıyla belirsizlik! Diğer nakkaşların akıbeti tamamen meçhul… İşin daha da ilginci, o döneme ait çizimler, hat çalışmaları, şiirler ve diğer bazı edebî kayıtlar “Mecmua’ul Acaip” adıyla hiç alâkasız bir yerde bulunuyor, o da tesadüfen… Bu malzemeler şu anda İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi kitaplığında ki aslında orada değil yine Saray’ın arşivinde olmaları gerekirdi. Sanki onlar da birileri bulamasın diye derlenip toplanıp gözden kaçırılmış.
Tunç, tam da bu noktada anlatılanlara katkı yapma ihtiyacı hissetti:
-Üstadım, gerçekten de işaret ettiğiniz gibi, sanki birileri devlet düzeninden ve toplumsal dokudan Fatih’in sanat perspektifini o ölür ölmez kazımak istemiş, değil mi? Sanki lanetli bir dönemmiş de onun irili ufaklı bütün izleri ortadan kaldırılmaya çalışılmış gibi.
-Aynen öyle Tunç! Çok doğru bir benzetme bu. Resmen kazımaya çalışmışlar! Hem de akla gelebilecek her köşeden, diyerek onayladı katkıyı Agâh. 
-Öyle olmasa, dünün Osmanlı eyaleti Yunanistan’ın elinde Fatih ve onun yaşadığı döneme ilişkin olarak Topkapı Sarayı’ndan çok daha fazla belge ve bilgi olmasını nasıl açıklayabiliriz? Böyle saçma şey mi olur yahu? Bırak Yunanistan’ı, Amerikan üniversiteleri bile bizden daha zengin kaynaklar üzerinden araştırma yapıyorlar. Dünyanın Çin’den sonraki en zengin tarihi belge arşivi bizde ama iğne ile kuyu kazılarak ulaşılabiliyor bilgilere. Örtbas çabası akıl alır gibi değil ama gerçek! Herkes kendi siyasi görüşüne göre, kırparak veriyor tarihi bilgileri. Biz Fatih’i çok sevdik ama görünen o ki yaşadığı yıllarda ve sonrasında ondan nefret edenler hiç de az değilmiş.
Agâh, kurumuş boğazını rahatlatmak için önündeki bardağa şişeden tekrar su doldurdu ve seri bir hareketle içti. Sonra da hikâyesine kaldığı yerden devam etti:
-Neyse, konuyu dağıtmayayım. Saraya alınan günlük erzakın cinsi ve hatta gramajlarının bile kayıtlı olduğu bir düzenden söz ediyoruz. Fakat böylesine sıkı bir bürokratik disiplin içinde Nakkaşhanenin kayıt defteri ortalarda yok! Nakkaşhane neredeydi, saray ressamları hangi kurallar çerçevesinde çalışırlardı? Hepsi meçhul! Sonları ne oldu, onu da hiç kimse bilmiyor. Hâlbuki o Nakkaşhane, vaktiyle Gentile Bellini gibi müthiş ressamları ağırlamış.
Bellini’nin çalıştığı atölyesinin yeri belli bile olmadığı gibi yaptığı dünyaca ünlü Fatih Sultan Mehmet tablosu dahi günümüzde Londra’daki Ulusal Galeri’nin malı. Neden? Çünkü Fatih’in oğlu II. Bayezid, öylesine tutucuydu ki hem babasını tasvir eden o Bellini tablosunu hem de Bellini’nin İstanbul’da yaptığı diğer tabloları saraydan çıkarttı. Venedikli tüccarlar da bu hazineleri toparlayıp, Avrupa’ya kaçırdılar. Gerçekten tutuculuk muydu? 
Öte yandan, Fatih’in çocukluğunda çizim yaptığı defter de tıpkı Piri Reis’in dünya haritası gibi yıllar sonra tesadüfen keşfediliyor! Bir tek araştırmacı hariç, defteri hâlâ tamamıyla gören yok! Bana göre, 600 küsur yıl önceki o örtbas çabası bugün hâlâ devam ediyor çocuklar.
Janet ve Tunç, oldukça kararlı bir biçimde sarf edilen son cümle üzerine, dönüp birbirlerine baktılar. Gazeteci, onların -kendisini yadırgayan- ifadelerinin farkındaydı. Yine de istifini bozmadan sözlerine aynı kararlılıkta devam etti: 
-Birkaç  yıl önce, resmî bir kuruluş adına çıkartılan prestijli bir derginin genel yayın yönetmenliğine talip olmuştum. Derginin içerik hazırlığını ve baskısını üstlenen ajansa, “Böyle bir dergiyi Türkiye’de ya Enis Batur çıkarabilir ya da ben!” şeklinde iddialı bir söylemle gittim. “Sen de kimsin?” diyeceklerini biliyordum. Bu yüzden onlara işlemeyi düşündüğüm konular ve kafamdaki dergi tasarımından küçük bazı kesitler sundum. Zaten haber olması için önerdiğim dosyalarla, rakiplerimle aramdaki farkı çok net bir biçimde ortaya koyacağıma emindim. Tekrar tekrar aynı konuları eşeleyip duran rakip meslektaşlarıma hiç şans vermiyordum. Nitekim beklediğim gibi de oldu; işe kabul edildim.
- Bu kadar yüksek bir özgüven hem çok iyi bir şey hem de bazen başa bela olabiliyor, dedi Janet gülerek. Çünkü insanların sizden beklentilerini çok yükseltiyorsunuz ve bu kez de sürekli o yüksek beklentilere cevap vermek üzere aşırı efor sarf ediyorsunuz. Tıpkı benim basketbol hayatımda yaşadığım gibi…
Agâh, 
- Doğrudur, ancak bu özgüveni kesinlikle kibirle karıştırmamak gerekiyor, diyerek kendisini daha açık ifade edebileceği cümlelerin arayışına girdi. Sakın yanlış anlaşılmasın, meslektaşlarımdan daha zeki ya da daha bilgili olduğumu iddia etmiyorum. Yalnızca daha kuşkucu, daha araştırmacı ve taklitten ziyade özgünlük yanlısıyım ben. Üstün olmaya çalıştığım yönüm budur. Çıraklık ve kalfalık yıllarımda estetik algılarımı epeyce geliştirdim, bunun sonucunda da kimin ne üretebileceğini çok iyi analiz eder duruma geldim. Bunun üstüne çok çalışmayı da ekleyince zaten fark kendiliğinden ortaya çıkıyor. Çok yetenekli olan, bilgi birikimlerini kıskandığım onlarca meslektaşım, ne yazık ki tembellik edip hazır olanla yetindikleri için bugün bir devlet memuru verimsizliği içinde çalışıyor, bilgi birikimlerini heder ediyorlar. 
Neyse, yine ister istemez dağılıp gidiyor konu… İşte, o dergi için düşündüğüm ilk konu da Fatih’in çocukluk defterini yayınlamaktı. İşin garibi, defterin o güne kadar tek bir sayfası bile bütün olarak yayınlanmamıştı. Ama konuyla en yakından ilgili olduğunu düşündüğüm uzmanlar bile yayınlandığını sanıyorlardı. Her görüştüğüm yetkili, “Ne yapacaksın onu yahu? Daha önce kaç kez basıldı işte, bayat bir konu değil mi?” diyerek eleştiriyordu beni. “Hayır, böyle bir şey hiç olmadı. İlk kez biz basmış olacağız.” dediğimde, yüzüme bön bön bakıyorlardı. İzin verme noktasında olan hiç kimse, projemin değerinin farkında değildi. 
Resmî bir kuruma ait prestijli bir dergiye genel yayın yönetmeni olduktan sonra, deftere ulaşma yönündeki didinmelerimin biteceğini ve bürokrasinin kapılarının bana ardına kadar açılacağını varsaymıştım. Ancak hiç de öyle olmadı. Topkapı Sarayı’nda saklanan o gizemli emaneti ne yazık ki yine göremedim. 
Yine de yürüttüğüm çok sıkı -hatta bunaltıcı- diplomasi sayesinde, 6 adet slayt çekiminin dergimize verilmesini sağladım. Bir slayt çekiminde iki ayrı sayfa olduğu için de toplam 12 sayfa yayınlama şansımız oldu. 
Tabii benim asıl amacım, defteri yayınlamaktan da öte, çocukluk çağındaki Fatih’in eskizleriyle Siyah Kalem’in olgun çizimleri arasında bir bağ olup olmadığını araştırmaktı. Derginin ilerleyen sayılarında patlatacağım asıl bomba bu olacaktı.
Ama Türkiye burası!  Kaliteli işlerin arkasındaki birikimin önemini fark edemeyen ve “Nasıl olsa dergiye giriş yaptık, olayın en zor kısmı buydu. Bu saatten sonra Agâh değil, her kim olsa bu işi rahatça sürdürür.” diyen o ucuzcu bakış açısı yüzünden, ipleri koparmak zorunda kaldım.
Aslına bakarsanız, şimdi geriye dönüp yeniden düşünüyorum da sanki birileri benim o dergiyi yönetiyor olmamdan fena hâlde rahatsızdı ve beni ayrılmaya zorlamıştı. Çünkü maliyet açısından hiçbir aşırı isteğim olmamasına karşın, finansör taraf sürekli masrafların çok yüksek olduğundan dem vuruyordu. Şimdi değerlendirdiğimde, bu tutum bana “asıl meselenin önüne konulmuş bir paravan” gibi geliyor. Neden derseniz, ayrılmadan kısa bir süre önce dergide yaşadıklarımı, örtülü hoşnutsuzluğun en önemli kanıtı olarak görmekteyim. 
Eksperlerden ve Emniyet Müdürlüğü Kriminolojik Tahlil Laboratuvarındaki uzmanlardan, Fatih’in çizgileriyle Siyah Kalem’in çizgileri arasındaki benzerlikler konusunda rapor alınmasını istedim. Bugün en çok pişman olduğum konu, o araştırmayı bizzat takip etmeyip patronumun verdiği yüzeysel bilgilerle yetinmek zorunda kalışımdır.
Çünkü Emniyet’te yapılan ilk tahlillerden sonra olumlu mesajlar almıştık. Çalıştığım ajansın sahibinin bana aktardığı bilgilere göre, laboratuvardaki uzmanlar her iki resim grubundaki çizgilerin yüzde doksan oranında benzerlik içerdiği kanısına varmışlardı. Bu rapor bile benim için yeterliydi. Ama her nedense, o rapor bir türlü gelmedi. Ankara’daki polisler, “Bize göre bu çizimler, çok yüksek bir ihtimalle aynı kişiye ait fakat İçişleri Bakanlığının onayı olmadan yazılı rapor veremeyiz.” diyorlardı. 
Onları arayıp, “Peki, Bakanlık da onaylasın o zaman. Bunun ne sakıncası var ki?” dedim. Daha serinkanlı düşünüp, olaya “İyi de Bakanlık neden böyle bir şeyi onaylasın ki?” şeklinde bakabilecek kadar analitik ve kuşkucu olmam gerekirdi. Fakat yaşadığım heyecandan dolayı bu yönüm iyice körelmişti. Şimdi bunun doğrudan doğruya “devlet sırrı” olduğunun farkındayım. Devletler de bazı sırlarını ilelebet açıklamazlar. 
Daha sonra ajans başkanı “İçişleri Bakanlığının konuyla ilgili olumsuz görüş bildirdiğini ve yazılı rapor hazırlanmasına gerek duyulmadığını” söyledi. Bunun üzerine, Ankara’da görüştüğü konunun en yetkili ismi ile beni de görüştürmesini istedim. Bütün ısrarıma karşın bana numarasını vermedi. Ama kendi cep telefonundan aradı ve beni adının Metin olduğunu söylediği bir yetkiliyle görüştürdü. 
Metin Bey, telefonda yaptığı kısa ve oldukça mesafeli açıklamayla beni şoke edecekti: “Beyefendi, ne yazık ki bu iki çizim arasında dağlar kadar fark var.” diye konuştu. “Hem o defter de aslında Fatih’e ait değil!” Ben de kendisine, “Ama efendim, inceleme sonuçları size gelene kadar bize ulaşan bilgiler, her iki çizim grubu arasında büyük oranda benzerlik olduğu yönündeydi.” diye cevap verdim. “O arkadaşların hepsi yanıldı mı yani? Hem defterin Fatih’e ait olmadığı iddiası nereden çıktı? Biz sizden öyle bir tespit istemedik ki?” Metin Bey, tepkim üzerine biraz bozularak, ”Agâh Bey, hayal kırıklığınızı anlıyorum. Ancak sanat tarihi üzerine yapılan bilimsel araştırmalar, bizim hayallerimizi her zaman doğrulamak durumunda değildir. Ben aynı zamanda kâğıt eksperiyim. O dönemde bu tür kâğıtlar kullanılmıyordu.” diyerek tezinin ardında durmaya çalıştı. Ve böylelikle, ağzından çıkan son sözlerle açık vermiş oldu. Çünkü biz Ankara’daki laboratuvara orijinal kâğıt örnekleri değil, slaytlardan basılma alelâde kopyalar göndermiştik. “Uzmanlığınıza büyük saygı duyuyorum ancak aramızda çok ciddi bir yanlış anlaşılma yaşandığını da belirtmem gerekiyor” dedim bu kez. “Biz kurumunuzdan Topkapı Sarayı Müzesine ait slaytlar ve onlardan basılmış sıradan çıktılara bakılarak tahlil yapılmasını istedik diye hatırlıyorum. Bu konuyla yıllardır uğraşan biri olarak, orijinal defterin kâğıdını ben bile henüz göremedim. Siz slayt fotoğraflar üzerinden bu kararı nasıl verebiliyorsunuz?” Bu inatçı direnişim üzerine, telefonun diğer tarafında kısa süreli bir duraksama yaşadı muhatabım. “Hem rahmetli Süheyl Ünver Hoca, vaktiyle defterin kâğıdını da incelemiş, aynı kâğıdın II. Murat döneminde bazı tapu tahrir defterlerinde kullanıldığını kesin olarak tespit etmiş. Böyle bir araştırmadan haberiniz olmuş muydu?” 
Bunun üzerine Metin Bey’in o -başından beri güven vermeyen- sükûneti bir anda dağılıverdi. Sesinin tonunu yükselterek bana alenen fırça atmaya başladı: “Kardeşim, sen bana asıl şunu izah eder misin? Neden bu konunun üzerine bu kadar çok düşüyorsun? Resmî bir kurum adına yayınlanan bir kültür-sanat dergisinde böylesine netameli bir konuyu yayınlamaktaki amacın nedir? Neden 600 küsur yıllık bir masalı inatla kaşıyorsun? Derginin sahiplerinin bu iddialardan zarar göreceğini fark etmiyor musun?” Resmen köpürmüştü Ankara’daki adam. Ben daha “Ne zararı yahu Beyefendi? Neden bahsediyorsunuz siz? Bu, altı üstü bir sanat tarihi araştırmasıdır.” demeye fırsat bile bulamadan, o tartışmakta olduğumuz konuyu ansızın gereksiz bir kıyaslama noktasına doğru çekti.
 “Ne yani, sen bu işi İlber Ortaylı ya da Murat Bardakçı’dan daha mı iyi biliyorsun?” Bu kışkırtıcı ve hakir gören yaklaşım üzerine bu kez de ben çok kızmıştım: ”Metin Bey, kullandığınız üslûpla haddinizi aşıyorsunuz. Sözünü ettiğiniz araştırmacılar kadar derin tarih bilgim ve kariyerim olmayabilir ama ben de tarih eğitimi almış biriyim. Gazeteciliğin de desteklediği şüphecilikle, tarihî bir vakayı aydınlatmak istiyorum. Araştırmacılıkta başarı, kişinin şöhret olma derecesiyle doğru orantılı değildir. Benim bu ilginç bulguya onlardan önce ulaşmam sizi neden bu denli rahatsız ediyor, gerçekten anlayabilmiş değilim. Tamam, sözünü ettiğiniz kişiler Türkiye’nin çok değerli iki tarih uzmanı ama benim beynim de en az onlarınki kadar sağlıklı çalışıyor. O yüzden, bence konuşurken biraz daha ayarında gitmelisiniz; bir gazeteci olarak Ankara’da arayabileceğim daha bir sürü telefon var. Üstelik sizden daha yukarılarda telefonlar bunlar.” Metin Bey, sergilediğim kararlı duruş üzerine bu kez de vites düşürmek ihtiyacı hissetti ve ”Lütfen Beyefendi, beni anlamaya çalışın” diyerek ses tonunu yumuşattı. “Ülke olarak son derece hassas bir dönemdeyiz ve size şu kadarını söyleyeyim ki bu tür şaibeli konuların gündeme gelmesinden Millî İstihbarat Teşkilâtı olarak son derece rahatsızız. Mademki kendinizi yurtsever olarak tanımlıyorsanız, şunu da bilmenizi istiyorum: Bazı konuların tarihin sayfalarında kalması hepimiz için daha hayırlıdır.” Sonra da iyi günler dilekleri eşliğinde telefonu kapattı. 
Adamın kapanış cümleleri üzerine büyük şaşkınlık yaşamıştım. Patrona dönerek,“‘Sen beni gerçekten bir MİT mensubuyla mı görüştürdün?” diye sordum.  “Evet” dedi sıkıntılı bir yüz ifadesiyle. “Bu kişi istihbarat servisinin üst düzey bir yetkilisi. Nedenini bilemiyorum ama bizim başvuru oraya da yansıtılmış.” diye cevap verdi. 
Aklım karışmıştı. Üçer aylık periyotlarla yayımlanan, kendi hâlindeki bir kent kültürü dergisi için kaliteli bir sanat tarihi araştırmasına girişmiş, ancak kısa süre sonra da karşımızda MİT’in soğuk yüzünü bulmuştuk. Bunun üzerine patrona tekrar dönüp, “Peki, bu incelemeyi yurt dışındaki laboratuvarlarda yaptırma şansımız var mı?” diye sordum. ”Olabilir” dedi patron. En azından bu noktada, anlayışla ve hoşuma giden bir üslûpla yaklaşmıştı konuya. Analizi Almanya veya Fransa’daki yabancı eksperlere yaptırma imkânı olduğunu söyledi.
 Ne yazık ki çok kısa süre sonra, kendisiyle başka nedenlerle anlaşmazlığa düşerek, dergideki görevimden ayrılmak zorunda kaldım. O tarihten sonra da bu konuya bir daha bu derinlikte el atma şansı bulamadım. Şu günlerde ise zaten çok yoğun tempoda çalıştığım için aşırı zaman ve masraf gerektiren böylesi konulara pek fazla yoğunlaşamıyorum.
Tunç’un yüzündeki ifadeden, onun bile meseleyi bu boyutta bilmediği hissediliyordu. Merak içinde sordu:
-Peki, Ankara’daki laboratuvarda o ilk yorumu yapan polis eksperleriyle hiç görüştün mü? Onlar ne diyordu bu konuda?
- Vallahi, birkaçı görüşme talebime olumlu yaklaştı ama bu konudaki görüşlerinin orada burada basılı olarak yayınlanmaması konusunda epeyce ısrar ettiler. Gölgelerinden korkuyorlar. Ne de olsa hepsi devlet memuru. Rahatlarının bozulmasını istemiyorlar. Aralarından bir tanesi de “İki resim grubunun ana karakteri aynı gibi ama çizim stili arasında çok fark var.” demişti. Aynı kişinin çizgileri bile birkaç yıl içinde ciddi değişimlere uğrayabilirmiş. Kapsamlı bir laboratuvarda geniş çaplı, daha çok örnek üzerinde bilimsel analizler yapılmasının en doğrusu olacağını söyledi.
Uzun süredir suskun kalıp anlatılanları ilgiyle dinleyen Janet, konunun özünün tamamlandığını düşünerek muhabbete yeniden dâhil oldu: 
-Peki Agâh Bey, kurduğunuz bunca bağlantı, yaptığınız görüşmeler ve gelen bütün o gizemli yorumlardan sonra, siz bugünkü bilgilerinizle olayı nasıl değerlendiriyorsunuz?
- Doğrusu, yalnızca “Neden olmasın?” diyebiliyorum. Şimdiye kadar topladığım bilgiler ve bunlardan edindiğim genel izlenim ışığında, Fatih Sultan Mehmet’e ilişkin birtakım bilgilerin saklandığına ve özellikle de gözden uzak tutulduğuna eminim ki bence bu konu diğerinden bile daha önemli.
- Bilgilerin saklanması, onun Hıristiyanlık dinine geçtiği iddialarıyla bağlantılı olabilir mi? Fark ettiniz mi bilmem ama ben de bir Hıristiyan’ım ve bizim cemaatte Fatih’in aslında Hıristiyan olduğuna inananımız hiç de az değil.
Agâh, parmağıyla Janet’in boynundaki haç şeklindeki kolyeyi işaret ederek, konunun farkında olduğunu vurgulama ihtiyacı hissetti:
- Doğrusu, kolyenizi daha masaya oturduğunuz ilk anda gördüm ama süs eşyası olarak kullanan pek çok Müslüman genç kızımız olduğu için çok da kesin yargıya varamadım. 
Sonrasında da Janet’in kritik sorusuna cevap vermek için ufka doğru bir bakış atıp yutkundu ve sözlerini şöyle sürdürdü: 
- Bu sorunuzun cevabı kesin olarak “hayır”dır. Çünkü Fatih Sultan Mehmet Hıristiyan olamayacak kadar dinine bağlı, her iki dinin bilgilerine vâkıf, her açıdan âlim bir mümindi. Böyle insanların imanı, tıpkı Hz. İbrahim gibi kâinatı sorgulama üzerine inşa edildiği için, onlar neye ve neden inandığını çok iyi bilirler. Fatih’in kısa ömründe, din konusunda kaydettiği en küçük yalpalama yoktur. Onu din değiştirmeye ikna etmeye çalışanlar olmuştur olmasına ancak karşılığında Sultan’ın ürkütücü hiddetinden başka tepki görmemişlerdir. 
Sakın yanlış anlamayın; Hıristiyanlığa düşman ya da karşı biri değilim. Aksine inancı olmayan insanlara karşılık, her zaman ehl-i kitapla yol arkadaşlığı yapmayı tercih ederim. Ancak Hz. Muhammed’in bu dünyaya geleceğini yüzlerce yıl önce müjdelediği özel biri söz konusu olunca, sapla samanı da birbirine karıştırmamak gerekiyor doğrusu. O yüzden, cemaatinizin bu konudaki aşırı iddialı tezine ne yazık ki katılamayacağım. Bununla birlikte, Fatih’in bazı siyasi manevralarını yanlış algılayan, hatta bile bile çarpıtan bazı araştırmacıların kasten bu söylentilere prim verdiğini de biliyorum.
Janet, konuşmanın gereksiz şekilde dinler arası itiş kakışa dönüşmemesi için inanç konusunda kendi durduğu noktayı açıklığa kavuşturmak gerektiğini düşündü:
-Asıl, siz beni yanlış anlamayın. Ben bu ülkede doğup, büyümekten ve yaşamaktan gayet memnunum. Köşeli dinî yaklaşımlar da çocukluktan beri hiç ilgimi çekmemiştir. Ne Hıristiyan cemaatin ne de Müslüman çoğunluğun görüşleri… Yalnızca, yıllardır sürekli gündeme gelen bir geyik muhabbeti olduğu için sordum bunu.
Agâh da söylenenleri başıyla tasdik ederek, “Doğrudur.” dedi. 
- Bu cılız tez üzerinden ilerleyerek, aslında Osmanlı’nın da Hıristiyanlık temeli üzerine oturduğu görüşünü ifade eden bazı tarihçiler var. Fatih’in sanata, bilime ve mantığa düşkün olması, onun Hıristiyan olduğunun kanıtı değildir. O durumda, İslâm tarihindeki bütün matematikçileri de gizli Hıristiyan saymak gerekir!
Bugün Batı’nın “dinler arası diyalog” adıyla gerçekleştirmek istediği bütün girişimlerin ilkini başlatan, aslında Fatih’tir. Aynı Yaratıcı’ya inanan ilahî dinlerin ulularını asgari müştereklerde buluşturup, Müslümanların “kâfir”, Hıristiyanların da “pagan” olarak nitelendirdiği putperestlik ve inançsızlığa karşı güçlü bir ittifak sağlamak istiyordu. Amacı bu sayede pozitif bir sinerji oluşturmak, var olan negatif sinerjinin dünyayı ve insanlığı çürütmesine engel olmaktı. Tabii nihayetinde böyle bir ittifakın uzun vadede İslamiyet’in üstünlüğünü sağlayacağından kuşkusu yoktu.
Böylesine yüksek bir “barış ideali” ortaya attığı için çatışmalardan ve çelişkilerden beslenen, temel kaynaklardan uzaklaşmış geleneksel din taraftarları onu hiç sevemediler. Aynı şekilde, Fatih de onların çıkarcılıklarını, kavgaların sürüp gitmesinden yana tutumlarını sevmiyordu. Âlimleri ihsana ve hediyeye boğarken, din üzerinden siyaset yapanların ellerindeki mülkü ve onları besleyen faydasız kurumları da sürekli olarak devletleştiriyordu. Amacı onların da üretime yönelmesini sağlamaktı. Ama köylülük siyasetinin ne kadar hileci ve kindar olduğunu yeterince hesap edememişti. Bu da Osmanlı’ya pahalıya mal oldu. 
Soy-sop ve inanç ayrımı yapmaksızın yalnızca vasıflılık gözeterek devlet yönetiminde farklı etnik unsurlara stratejik görevler verdiği için kan ve din bağını öne çıkartarak siyaset sergileyen, cahil kalabalıkların sırtından geçinen kesimlerin içten içe öfkesini çekiyordu. Nitekim onlar da gidip dar görüşlü oğlu Bayezid’in etrafına çöreklenmiş ve her türlü hileyi sergileyerek Cem Sultan’ın yerine onu tahta çıkartmayı başarmışlardır.
Bir süre sessizlik oluştu. Agâh, 
- Sanırım, artık yavaş yavaş tarih dersine dönüşmeye başladı benim hatıralar, diyerek konuyu toparlayacağının sinyallerini verdi: Kusura bakmayın, Fatih dönemi ve sonrasında yaşananlar çok hassas konular olduğu için bazen böyle kendimi tutamayıp vaaz veriyorum işte. Böylesine eşsiz bir dâhinin temellerini attığı o yüksek medeniyetin bunca yıl sonra bile lâyıkıyla anlaşılamamış olması, bıraktığı kültürel mirasın çarpıtılıp göz göre göre heder edilmesi zoruma gidiyor.
- Yok, bizim keyfimiz gayet yerinde, dedi Tunç. 
Onay isteyen bir bakışla Janet’e dönünce, o da benzer bir tavır sergiledi. Agâh, masada duran deriyi yeniden ellerine alıp, değişik köşelerini son bir kez daha inceledi. Ardından da muhafazasına sokmaksızın, özenli bir tutuşla Tunç’a uzattı. 
- Dediğim gibi, muhafazaya sokmamaya çalışın. Çünkü her katlanışında yıpranacak ve zamanla pul pul dökülecektir. Kim bilir, cinayet olarak nitelendirdiğiniz kazanın sırrını aydınlatabilirsek, muskanın sırrı da açığa çıkabilir. En azından, sahibine ya da onun yakınlarına doğrudan sorma şansı buluruz.
-Ben günışığında, yaşlı bir adamı yerden 4-5 metre havalandırıp asfalta çarpan korkunç bir kazaya tanık oluyorum. Devletin kurumlarında ise bu konuda en küçük bir kayıt yok; güvenlik kameralarının olay yeri kayıtları silinmiş, hastanelerde olayın kurbanından en küçük bir iz yok. Herkes kapı duvar olmuş. İyi de sizin anlattığınız ve bizim tanık olduğumuz onca olumsuzluktan sonra, polise nasıl güvenebiliriz ki? Hele de karşımızdaki kişiler, otoyol kameralarının kasetlerine bile el koyabilecek kudrete sahiplerse.
- Benim size anlattığım olayları yaşadığım dönemde, devletin diğer bazı kurumlarıyla birlikte Emniyet Genel Müdürlüğü bünyesinde de çok vahim hesaplaşmalar yaşanıyordu. İşler çığırından tamamen çıkmıştı, ülkeyi devlet içinde yuvalanmış olan bir sürü küçük devletçik yönetmeye çalışıyordu. Ama biliyorsunuz, uzun süredir o çetelerle ilgili iddialar ve yargılamalarla yatıp kalkıyoruz. Şimdi koşullar hem büyük ölçüde değişti, hem de polis teşkilâtı, ne olursa olsun hâlâ başımız dara düştüğünde sığınabileceğimiz yegâne güvenli kapı olmak zorunda. O çatının altında binlerce namuslu ve dürüst memur var. Bir-iki olumsuz tip yüzünden, o yapıdan tamamen uzaklaşmak da yanlış bana göre. Meslek hayatım boyunca, aynı sistemin içinden çıkan ve en karmaşık meseleleri başarıyla çözen sayısız polis tanıdım. Konuşurken onların da hakkını yiyemem doğrusu.
- Bana göre, bu belgeyi Emniyete yalnızca çok ciddi gelişmeler olursa teslim edelim, dedi Tunç. Çünkü bu kadar çok yeri aradığımız halde, hiçbirinin Janet’i ifade vermeye çağırmaması, hele de kamera arızasını bu kadar önemsiz görmeleri olayla pek de ilgilenmediklerini gösteriyor. 
Agâh, 
-Belki de haklı olabilirsin. Sonuçta karar sizin, içinizden nasıl geliyorsa öyle yapın, diyerek sohbete son noktayı koymaya çalıştı. 
Bu arada, gece kıyafetine bürünen Boğaz kıyısı o her zamanki muhteşem manzarasına bürünmüştü. Yeryüzünden yayılan yapay ışıklarla ve gökyüzünden gelen doğal ışıkların arasında uzanıp giden deniz, insana huzur veren bir görüntü içindeydi. Bu büyüleyici atmosferde, özellikle Dolunay’ın Boğaz’ın sularında oluşturduğu yakamozları seyretmenin tadına doyum olmuyordu. 
Tunç, 
- Kalkmadan önce çok özel bir şey daha soracağım. İsterseniz bir çay daha içelim, dedi.
Agâh, “Olur.” anlamında kafasını öne eğerken, kalkmaya hazırlanan Janet, “Ne iş?” diyerek göz kırpmıştı. 
 - Çözmeye çalıştığım bilmeceyle ilgili, dedi Tunç güven veren bir ifadeyle.
Bunun üzerine, çaylar sipariş edildi. 

İNFAZ 

Uzun kızıl saçları omuzlarına dökülen, esmer tenli, siyah iri göz bebeklere sahip berrak gözlü, uzun boylu adam Maslak’taki en yüksek gökdelenin çatısından İstanbul Boğazı’na baktı. Gece çökmüş olmasına rağmen, İstanbul Boğazı’nda seyreden gemilerin ışıklarının çokluğu dikkat çekiyordu. Karada kimi caddelerde tek tük araç seyretse de ana arterlerdeki araç fazlalığı metropolün büyüklüğünü anlatmaya yetiyordu. 
Adamın üstünde uzunca turkuaz renkli cepken ve ayaklarında çarıkla mokasen karışımı deri ayakkabılar vardı. Cepkeninin içine kayık yaka beyaz gömlek giymişti. Gökdelenin tepesinde yanan ışıkların altında bir noktaya bağdaş kurarak oturdu ve cepkeninin iç cebinden büyük boy, kalın, deri ciltli bir kitap çıkardı. Kitabın kapağında Osmanlıca harflerle, Tarih-i Esrar yazıyordu. Kitap ciltlenirken üstten kapağına yapıştırılmış ve okuyanların aradığı ya da okurken kaldığı yeri göstermesini sağlayan kırmızı ve kalın ipin olduğu sayfayı açtı. Ve sesli olarak okumaya başladı:
Edirne Meydanı gündüz ortasında göğe yükselen kesif duman tabakasından dolayı gece gibi kararmış, meydanı sadece cayır cayır yanmakta olan ateşten yükselen devasa alevler aydınlatır hale gelmişti. Meydan yanık reçine ve et kokusuyla dolmuş, insanlar burunlarını tutarak yanan kütük ve insanların külleri ile kararmış parçacıklarına bakıyorlardı. 
Halk saatler önce, “müşriklere ölüm, mürtetlere ölüm” çığlıkları atarak genci ve yaşlısıyla meydanı doldurmuştu. İçlerinden bazıları ateş yakmak için odun ve ateşin canlı kalması için çalı çırpı yığan askerlere yardımcı bile olmuştu. Meydanda, direklere bağlanmış, kaderini bekleyen Hurufiler arasında tövbe ettiğini haykıranlar olsa da kimsenin onları dinlemeye niyeti yoktu. 
“Firavun imanı sizinki!” demişti odun yığınındaki çalı çırpıları ateşleyen vezir Mahmut Paşa. Mahmut Paşa öfke içinde çalı çırpının daha hızlı yanması için ateşi üflerken, birden parlayan alevler sakalını tutuşturduğunda, meydanda büyük panik yaşanmıştı. Tutuşan sakalını tutarak, yalvaran bakışlarla sağa sola koşan ve söndürmek için çare arayan Paşa, son çare yere kapaklanarak sakalını toprağa sürtüp söndürmeyi deniyordu ki imdadına başından aşağı boca edilen bir kova su yetişmişti.
Bağlı oldukları kütüklerde çırpınan Hurufiler, alevlerle ilk temas anında öyle korkunç naralar atmışlardı ki meydanda bulunanlardan bazıları çığlıklarla sarsılmış ve yananların da insan olduğunu hatırlamıştı. Kendilerini böyle korkunç bir sondan koruması için Allah’a dua ediyordu meydanda bulunan herkes.
Çoğunluk gözlerini kapatmıştı ama cesaret edip de alanı terk eden olmamıştı. Kalabalıktan çok az bir kısım, tüyler ürperten cezalandırma gösterisini kaçırmamak için gözlerini dört açmıştı. Ama içlerinde gözleri parlayan ve yüzünde gülümseme belirenler de yok değildi. Birkaç kişi olan biteni daha iyi görebilmek hevesiyle kalabalığı yararak, biraz daha öne geçebilmek için hayli yoğun çaba sarf etmişti. 
Meydana bakan yüksek arazide kurulmuş sundurmada padişah ve saray erkânı yer alıyordu. Sultan Murat ve oğlu Mehmet yan yanaydı. Her ikisinin yüzü de oldukça sakin ve mimiksiz olmasına rağmen, gözlerindeki öfke burada gönülsüz olarak bulunduklarını anlatmaya yetiyordu. Onların hemen arkasında Molla Gürani ve Akşemseddin yer alıyordu. Her ikisinin de yüzünden düşen bin parçaydı. Koca koca adamlar, dokunsan ağlayacakmış gibi mahzun bakışlarla seyrediyorlardı alevli gösteriyi. Padişah’ın bir adım solunda ve yarım adım kadar arkasında duran Sadrazam Çandarlı Halil Paşa, kollarını göğüs hizasında birleştirmişti. Büyük zafer kazanmış komutan edasıyla mağrur mağrur bakıyordu çevresine. 
Gözlerini yana kaydırarak manalı manalı Molla Gürani ve Akşemseddin’e baktı. Padişah ve Şehzade’nin de rahatlıkla duyabileceği şekilde, “Umarım, hadlerini aşan ve Şeriat’ı hiçe sayarak gaipten haber verdiğini iddia eden herkese bu anlamlı bir ders olmuştur. Allah’ın yasak kıldığını meşru sayanlar, bundan sonra kendilerini nasıl bir akıbetin beklediğini görerek, umarım iliklerine kadar titremişlerdir.“ dedi.
Akşemseddin, öfkesini Sadrazam’a kusmamak için dişlerini sıktı ve “La havle!” çekti. Gürani, Şemseddin’in elini tutarak, sakinleşmesini temin etti. 
Sultan Murat, Sadrazam’ın ses tonunda ve oldukça sert bir ifade ile, “Düşündüm de bir daha ulema böyle bir karar verirse, Mahmut Paşa’nın yerine ateşi sana üfletmek daha doğru olacak Çandarlı. Baksana, nefesi senin kadar güçlü olmadığı için sakalını tutuşturmadan üflemeyi bile beceremedi!” dedi. Sadrazam, beklediğinden daha hiddetli çıkış üzerine sessizce başını önüne eğdi.
Murat, kaftanının eteklerini savurarak geriye döndü. Çandarlı, bu ani dönüş üzerine bir adım geri çekilmek zorunda kaldı. Padişah, “Mehmet, sen hocalarınla git oğlum. Ben de birkaç saate kadar sarayda size katılırım. Önemli şeyler konuşmamız gerekiyor.” diyerek sundurmadan ayrıldı. Çandarlı Halil ve muhafızlar onu takip ettiler.
Akşemseddin, Mehmet’e gözleriyle “gel” işareti verip, Molla Gürani ile birlikte önden yürüyerek sundurmadan ayrıldı. Mehmet, son bir kez dönüp halkın da artık yavaş yavaş boşaltmaya başladığı meydana baktıktan sonra koşarak muallimlerine yetişti. Akşemseddin’in eline yapışarak, “Akça Hocam, Akça Hocam!” diye hafifçe çekiştirdi. Akşemseddin döndü ve ona baktı. 
Mehmet:
-Hocam, bizimkiler Allah rızası kazanmak için cezalandırdık derken, onlar da Allah rızası kazanmak için kıyam etiklerini belirtip tekbir çekerek yanarlar! Bu ne ahvaldir?
Akşemseddin, Mehmet’in gözlerinin içine bakarak saçlarını okşadı. 
-Herkes yaşadığı ortamın şartlarına göre yolunu seçer ve iman ettiğinin gereğini yapar Mehmet! Yolunu belirlerken, kaderini de seçmiş olur. O yüzden Allah’a yakınlık sadece takva ile ölçülür. Dünyadaki mücadelede, kimin kazandığı hiç önemli değil. Allah’ın yanında takvaca üstün olan asıl kazanan taraf olacak. Külli amel, niyete göre tartılacak büyük mahkemede. Mantığını doğru kullanıp, tutarlı seçimi yapmış olan bu isabet nedeniyle de ecir alacak. Mesele bundan ibarettir. Gördüğün trajedi bir dünya gailesidir. Sakın ola, her iki tarafın da ahreti düşündüğünü sanmayasın. Sakın ola, taraflardan birinin haklı olduğu yanılgısına kapılmayasın. Her iki taraf da dünyadaki beklentilerinden dolayı buradadır. Biri kazanmış, diğeri kaybetmiştir. Diğer yanda kimin kazandığını Allah bilir. Baban sana tahtı teslim ettiği gün, kimin neyin kavgasını verdiğini çok daha iyi anlayacaksın. 
 Kızıl Saçlı Adam,  kırmızı ipliğini okuduğu son sayfaların arasına koydu. Kitabı kapattı ve iç cebine soktu. Ayağa kalktı. Karanlığın içinde ışıklandırılmış haliyle seçebildiği kadar Rumeli Hisarı’nı seyretti bir süre. “Yolunu seçen seçti ve gereğini yaşıyor. Kim, neyin kavgasını vermektedir? Yüreğindeki saflığı koruyan, yakında bunu çok daha iyi anlayacak.” diyerek kollarını açtı ve çatının üstünde yürümeye başladı. 

BİLMECE 

Gazeteci masaya bir semaver isteyerek herkesin kendi istediği kıvam ve miktarda çay içmesini sağlamıştı. Odun kömürünün ısıttığı bakır semaverde su fokur fokur kaynarken, herkesin gözü semaverin üstündeki demlikteydi. Bir müddet sonra içine semaverden kaynar su döküldü. Çay demlenirken herkes birbirine bakıp, sohbetin nasıl açılacağını merakla bekliyordu. O dinginliğin ortasında Janet, birden ayağa kalktı ve parmağı ile arkalarındaki bahçe duvarını göstererek, “Bu o kedi!” dedi. Herkes onun gösterdiği yere baktı. Duvarın üstünde bir kara kedi oturuyor ve onlara bakıyordu. Janet, “Bu o kedi! Bizi takip etmiş!“ diye tekrarladı. 
Tunç, Janet’i kolundan nazikçe çekerek sandalyesine oturttu ve “Sakin ol hayatım. Yeryüzünün hemen her yerinde, bir sürü kara kedi vardır ve onlar da ilk bakışta birbirlerine benzerler.” dedi. 
Gazeteci, olayın arka planını bilmediği için Janet’in kara kedinin uğursuzluğuna inandığından paniklediğini sanmıştı. Tunç’un sözlerinden sonra ise öyle olmadığını anlamıştı. Sessizce beklemeyi tercih etti. 
- Kusura bakmayın, diye gülümsemeye çalıştı Janet ama bunu başardığı pek söylenemezdi. Sözlerini donuk yüz ifadesi ile sürdürdü: Her şey birbiri üstüne geldiği için sinirlerim çok yıprandı. Aslında uğursuzluğa, doğaüstü olaylara inanan biri değilim. Bir kedi musallat oldu da kapımıza kazadan sonra; ben bunun o kedi olduğuna eminim. Çünkü insan ruhunu delip geçen bakışları var. Bana bakınca, sanki beynimi okuyor sanıyorum.
- Ooo! Sizin sinirleriniz gerçekten yıpranmış. Neredeyse İstinye’nin kedi kadınları efsanesinin yaşayan bir ferdi ile tanıştıracakmış gibi sundunuz kediyi bize.
- Kedi kadınlar efsanesi mi? Hiç duymamıştım…
-İstanbul’da özellikle İstinye ve civarında yaşayan cadıların, kedi kılığında gezdiğine ve hatta insanları yediğine inanılırmış rivayete göre. Bu garip inanç, anonim kültürde uzun zaman sözlü olarak yaşamış, şiirlerde ve tekerlemelerde de yer almıştır. “Cehennemin karıları, İstinye’nin cadıları/Çıtpıt, neredeysen ortaya çık!” tarzı tekerlemeler hâlâ yaşamaktadır halk arasında. 
Hatta şu an adını hatırlayamadığım bir Batılı yazar, 1950’li yıllarda yazdığı romanında motif olarak kullanmıştır bu efsaneyi. Boğaziçi, sadece insanların değil insan muhayyilesinin yarattığı mitolojik tanrıların da mekânıdır. Rivayetin kökeni de ta onların yaşadığına inanılan çağlara kadar uzanır. Altın Post efsanesini bilirsiniz. Aralarında Herkül’ün de yer aldığı Argos Gemisi yolcuları, şu karşıda gördüğünüz Boğaz sularından geçerken, bu topraklarda saltanat kurmuş Bebike Kralı Amicus’la savaşmak zorunda kalırlar. Kendilerine yardım eden kanatlı cin Sostemion sayesinde kurtulmayı başarırlar. 
O kanatlı cinin adına İstinye’de bir tapınak yaptırırlar. Hatta Polluk, birisi bu yakada birisi karşıda iki adet defne ağacı diker. Bir rivayete göre, o ağaçları koklayanlar görünmez olurlarmış, bir rivayete göre ise çıldırırlar ve akıllarını kaybederlermiş.
- Görünmez mi olurlarmış, diye sordu Tunç?
- Efsaneler öyle diyor. Bir rivayete göre deliriyorlar, bir rivayete göre de görünmez oluyorlar.
- Demek görünmez olduklarına inanılıyormuş, ilginç… diye kendi kendine mırıldandı Tunç. 
Gazeteci ondaki şaşkınlığı fark etmişti ama Janet’in ısrarı ile öyküyü sürdürdü: 
 - Efsanelere göre, Tarabya’yı kuran da bir kadın büyücü yani başka bir ifade ile cadıdır. Büyücü Medea, o savaşta Jason’un yanındadır. Medea, eşinden intikam almak için kendi çocuklarını öldüren lanetli bir kadın. Bir de lanetli Tanrıça Hecate var. Emirgan da onun yüzünden lanetlenmiş! İstanbul’un her semtinde, böyle düzinelerce bilinmeyen efsaneler vardır. Kökeninde ne vardır, nereden türemiş, nasıl evrilerek son hallerini almışlardır bilinmez. Folklorik motifler! Çok işe yararlar. Örneğin, bazen ortamın böyle gerildiği zamanlarda, ortamı yumuşatmak için kullanılabiliyorlar.
- Harikasınız, diyerek gülümsedi Janet. 
Tunç söze girdi:
- Aslında ben de sizin bu engin tarihi ve mitolojik bilginize güvenerek, demin söz ettiğim soruma cevap alacağımı umuyorum. Hatta efsanelerde yer alan şu görünmezlik detayı ilgimi o yüzden çekti. Ben de bir anlamda, bu topraklardan gayba karışanların izini sürmekteyim. Sizden bu konuda da yardım alacağıma iyice inanmaya başladım.
- İnşallah, bildiğim bir konuysa yardımcı olmaya gayret ederim.
- Bir bilmecenin cevabını arıyoruz aylardır.
- Arıyorsunuz derken…
- Bir arkadaş grubu diyelim...
- Kafayı metazifik araştırmalar ile bozmuş, ruhlarla konuştuğunu sanan ve kendilerinin görüşlerine inanamayan herkesi cahil ilan eden şaşkınlar sürüsü desene şuna, diye sitem etti Janet. 
Agâh: 
- Bu çok olumsuz bir şey değil, Janet Hanım. Örneğin, ben bugün bu kadar çok bilmeyi bilimsel araştırmalara değil, zamanında böyle eften püften söylentilere olan merakıma borçluyum. Merak, koşullanmadığı sürece iyidir. İnsanlar merak etsin de bırakın şehir efsanelerini doğrulamak için merak etsin. Zamanla gerçekler hurafeleri kovuyor, efsanelerden geriye saf bilgi parçacıkları kalıyor.
-Janet, lütfen… diyerek sevgilisinin ellerini tutan Tunç, gazeteciye döndü: Ağabey, bilirim sen de çatlak diyeceksin bana ama Janet’in de söylediği gibi metafizik ve psişik araştırmalara meyilli, bir grup ezoterik meraklısı arkadaşım var. Ve büyük bir sırrı çözmek üzere olduğumuza inanıyoruz. Çetin bir bilmece var, çözersek bize yolu gösterecek harita gibi. Lakin bir türlü çözemedik. Senin de Janet gibi bilimle bağdaşmayan hiçbir bilgiye inanmadığını biliyorum. Bu yüzden, bunu gün gelip de sana sormak zorunda kalacağım aklımın ucundan bile geçmezdi. Ama arkadaşlarım ve ben tüm engin bilgi ve psişik yeteneklerimize, hatta aradığımız kapıyı açacak anahtarı bulmamıza rağmen, onu nerede kullanacağımızı bir türlü çözemedik. Aylardır bu yeri arıyoruz ve yarına kadar çözmek zorundayız. Çünkü edindiğimiz bilgilere göre kapının bekçisi sadece güneş tutulduğu günün gecesinde, bilmecede işaret edilen yerde bize kapıyı açacak. Yer bu bilmecede gizli.
- Tamam, neye inandığın ve neyin peşinde koştuğun beni ilgilendirmez. Sadece sorunu dinler ve biliyorsam cevaplarım. Ama bir hazine peşinde iseniz ve bulursanız da payımı isterim, tamam mı? diyerek gevrek gevrek güldü Agâh. 
- Anlaştık. Evet, hazine! Hem de hazinelerin en büyüğünün peşindeyiz, dedi. Sonra bardağını doldurup çayından bir yudum içti ve devam etti: Aylardır çözemediğimiz bilmece şu: Güneşi durduran elin tuttuğu asanın gösterdiği kıyıda, kızıl itlerin ulumasına kulak ver. Kızıl Veli’yi posttan kaldır ve şanı üç kere yüce olanın ayaklarına kapandır.
Gazeteci, kaşlarını çatıp gözlerini havaya dikerek düşündü bir süre. Karşı tepelere baktı. Ellerini hesap yapıyormuş gibi oynattı. Sonra gözlerini Tunç’a çevirdi: 
- Sormayacağım dedim ama bu bilmeceyi kim sordu size?
- Çok garip, gizemli ve çok zor değil mi?
- Çok garip, çok da bilgece ama bir o kadar da hınzırca… Tarih kitaplarını hallaç pamuğu gibi atmış birinin bile, bir iki arkeolojik ve mistik detayı bilemediği takdirde cevaplaması imkânsız! Soranı o yüzden merak ettim; in midir, cin midir? 
- Yani sen çözebildin mi? diye şaşkınlık içinde ayağa kalkarak sordu Tunç. Heyecandan neredeyse masanın üstünde ne var ne yoksa yere indirecekti.
Janet, çevik bir hareketle kendini geri attı. Gazeteci ise hemen semaverin kulplarına sarılarak, dökülecek suyun kendilerini haşlamasını engelledi. Şaşkın şaşkın Tunç’a baktılar. Belli ki onun için çok önemli bir sorun hallolacaktı bu yanıtla. 
Janet, “Tunç ne yaptın!” diyerek bağırdı. O kadar çok gürültü olmuştu ki birkaç saniye içinde çay bahçesindeki herkes dönüp onlara bakmıştı. Tunç, sakinleşip yerine oturdu ve devrilen bardakları düzeltirken taşkınlığı için özür diledi. Oturdular tekrar. 
- Agâh Bey, sana güveniyorum. Doğruyu söyleyeceğim ama ne senin ne de Janet’in bana inanmayacağını biliyorum, dedi. 
Janet ve gazeteci, gözlerini Tunç’un gözlerinin içine dikmişlerdi. Kendilerine gerçeği söyleyip, söylemeyeceğinden emin olmak istiyor gibiydiler: 
- Efsanevi yer altı krallığını duymuşsunuzdur: Shambala. Biz bir ruh çağırma seansında oradan geldiğini söyleyen bir ruhla karşılaştık. Bize geçiş kapılarını söylemesini rica ettik. “Bir tanesi İstanbul’da!” dedi. O kapının yerinin de bu bilmecede saklı olduğunu söyledi. Ve her yıl güneş tutulduğu tarihlerde, bu kapıların özel ayinle açılabileceğini anlattı. Sadece seçkin, soyu temiz, yüreği saf ve layık olanlar geçebilecekmiş. Tabii ki inanmış olmaları şartı ile…” diye kısaca özetleyerek üstündeki baskıyı kırmaya gayret etti Tunç. 
Gazeteci “Anladım” anlamında kafasını salladı. Janet ise “Hiçbir şey anlamadım” dercesine şaşkın şaşkın baktı. Gazeteci:
- Janet Hanım, seçkin, bilimde ileri ve gizli güçlere sahip üstün bir ırkın yer altına inip, dünyayı oradan yönettiklerine inanıyor bazıları. Güya onlar dünyanın kaderini şekillendirip, zaman zaman yeryüzüne müdahale ediyorlarmış! Ve o uygarlığın yaşadığı yere, dünyanın birkaç yerinden gizli geçişler varmış. Özetle inanç böyle. Maalesef bunun doğru olduğuna inanan insan sayısı da azımsanmayacak kadar fazla. Anladığım kadarıyla da Tunç, o krallığa geçiş yapılabilecek gizli kapının yerini bulduklarına inanıyor. 
Janet,
- Yuh! Böyle bir masalın gerçek olduğuna inandığına inanamıyorum Tunç! Hem de bu çağda! diye öfkeli öfkeli söylendi. 
Tunç:
- Ama hayatım, unutma ki metro kazılarında ortaya çıkan bulgu, tarihi eser ve tüneller bile İstanbul’da bir zamanlar yer altı tünelleri olduğu inancını yeni yeni doğruluyor. Oysa birileri varlığını iddia ettiğinde dalga geçiliyordu. Hem bu tüneli niye dünyanın fiziki şartları ile düşünüyorsunuz ki belki başka bir boyuta geçiş söz konusu.
- Sen iyiden iyiye kafayı yemişsin Tunç! Sözünü ettiğin arkeolojik tüneller, sıradan havalandırma ve kanalizasyon gibi işler için kullanılan doğal gereksinimler için, diye öfke ile başını iki yana salladı Janet. 
Gazeteci, parmaklarını açtığı iki elini bileğinden hafifçe yukarı kaldırıp aşağı indirerek, sakin olmalarını işaret etti. Sonra Agâh Bey:
- Janet Hanım, her efsane, bir gerçeklikten yola çıkarak, onu çarpıtarak ya da başka amaçlar için kullanarak ortaya çıkar. Her ne kadar ben de bu rivayetleri masallar kadar bile doğru bulmasam da arkasındaki mantığı anlamaya çalışıyorum. Bilmecede işaret edilen yer de aslında tarihi açıdan gerçekten de önemli bir merkez.
Tunç,
- Yani çözdün! Biliyorum! Aman Tanrım! Neresi orası ağabey? dedi. 
Gazeteci, 
- Artık kullanılmayan ve bir mescidin yerinde olmayan mihrabının olduğu yer, dedi. 
Tunç gözleri yuvalarından çıkmış bir şekilde heyecanla sordu: 
- Emin misin? Nerede o mescit?
- Eğer sen bilmecenin gerçekten bu olduğuna eminsen, ben de cevabın orası olduğuna eminim.
- Bu kadar kısa sürede nasıl çözdün? Biz aylardır neden çözemedik? 
- Rastlantı! Çünkü işaret edilen her noktanın tarihini ve onlarla ilgili efsaneleri iyi biliyordum. Kusura bakma ama bilgilerini öve öve bitiremediğin arkadaşların, bunun en azından yarısını çözemediyse sandığından daha az şey biliyorlarmış. İlk ikisi çok basit. Son ikisi ise hem bilgi hem de çağrışım gerektiriyor. 
- Anlayabileceğim şekilde, tüm detayları ile tane tane anlatır mısın ağabey! Ben de kalemle not alacağım unutmamak için. 
- Peki. Al bakalım kalemi eline…
Çayından bir yudum alan gazeteci, derin bir soluk aldıktan sonra anlatmaya başladı: 
- “Güneşi durduran elin tuttuğu asa.” Bu basit. Tam karşımızda görünen yer. Yuşa Tepesi. Hz. Yuşa Peygamberin Beykoz’da adını taşıyan tepede yattığına inanılır. Onun bir savaş esnasında Allah’a Güneş’in batmaması için dua ettiği ve Güneş’in savaş bitene kadar batmadığı rivayet olunur. Bu yüzden bilmececi, “Güneşi durduran el” ibaresini kullanmış. Öte yandan “Asa” da peygamberlik sembolüdür. Yuşa Tepesi’nden bakılan kıyıdan bahsediliyor. “Asanın ucunun gösterdiği kıyı.” Yani karşı kıyı. Peki, karşı kıyının neresi? “Kızıl itlerin uluduğu noktası!” İşte bu nispeten zor ama arkeolojiye meraklı tarih araştırmacıları için de basit bir işaret. Rumeli Hisarı’nın önündeki kayalıklarda özellikle rüzgârlı havalarda çok uğultu olurmuş. “Kızıl it” azgın, vahşi köpek anlamında bir deyim. Rüzgâr kayalardan o kadar çok uğultu çıkartırmış ki çevrede bulunan denizciler ve karadakiler korkarmış. Bu yüzden de oraya “kızıl itin uluduğu yer” derlermiş. Dolayısı ile o sesi duyabileceğin bir yerde arayacağız cevabı. 
- Peki ya, Kızıl Veli?
- Bilmecenin en zor kısmı o. “Kızıl Veli’yi posttan kaldır ve üç kere yüce olanın ayaklarına kapandır.” Bunu gerçekten her babayiğit bilemez. Çünkü sadece Bektaşi Dergâhlarında yaşatılarak diri tutulabilmiş ve günümüze taşınabilmiş tarihi bir bilgi Kızıl Veli. Oradaki Bektaşi tekkesinin ilk piri olan Kızılca Bedreddin yatar bu topraklarda. Bugün Nafi Baba tekkesi diye bilinen meşhur Bektaşi Dergâhının bilinen ilk şeyhi yani. Kızılca Bedreddin, aynı zamanda İstanbul’da bilinen en eski tarihli Osmanlı mezar taşının sahibi olan erendir. Teferruata girmeden, sizin anlayacağınız magazinsel üslupla özetleyeyim hikâyesini dilerseniz. 
Bugün o evliyanın yaşayan en ünlü torunlarından birinin Cemil İpekçi olduğu sanılıyor. Ama o dergâhtan Türkiye ve Osmanlı tarihine önemli imzalar atmış pek çok ünlü isim yetişmiştir. Tarihçiler Nafi Baba tekkesinin kuruluşunu 16. yüzyıla kadar götürmektedirler. Evraklarda görünen en eski postnişini Bektaşi Şeyhi Ali Baba denir ki onun ölüm tarihi de 1771’dir. Bu hesaba göre bilinen tarih 18. yüzyıl da denebilir. Oysa bu tekkenin kurucu şeyhi tıpkı Akşemseddin gibi Hacı Bayram müritlerinden olan Kızılca Bedreddin’dir. Bunu çok az kişi bilir.
- Neden Kızılca demişler ? diye sordu Tunç.
Agâh, çayından bir yudum daha içti ve devam etti: 
- Ben de kesin olarak biliyorum, diyemem. Her şey rivayetlere dayalı! Birkaç ihtimal var. Mesela Bizans döneminden bu yana, Hisar önündeki kayalıklara “kızıl itin uluduğu yer” deniliyor. Bu kayalıklarla bir ilişkisi olabilir. Öte yandan Sarıyer’e adını verdiği iddia edilen bir Sarı Baba var. Mezarı ve türbesi ilçenin merkezinde. Her ne kadar Sarıyer adı iddia edildiği gibi ondan gelmiyorsa da o zatın da 15. yüzyılda o civarda yaşadığı ve vefat ettiği sabit. Kızılca Bedreddin ile çağdaşlar yani. O Sünni, Bedreddin ise Kızılbaş olduğu için Kızılca denme ihtimali de var. Fakat bu zayıf ihtimal. 
Daha mantıklı başka bir rivayete göre ise Hacı Bayram Veli’nin halifeleri arasında iki Bedreddin varmış. Birine İnce Bedreddin, diğerine Kızılca Bedreddin derlermiş. Akşemseddin’e Ak dedirten de saçlarının rengi olduğuna göre, Bedreddin’in teninin kızıllığından dolayı bu adı taşıyor olması mümkün. Zaten Akşemseddin ile Kızılca Bedreddin’in arkadaş olduğunu da buradaki mezar taşı kanıtlıyor. 
- O zaman, bu zat buraya ta Fatih Sultan Mehmet zamanında gelmiş? dedi Janet. 
- Daha da önce, babası II. Murat zamanında! dedi gazeteci
- Ne diyorsun sen, ağabey? İstanbul’un Fetih tarihini değiştirdiğinin farkında mısın?
- Fetih tarihi mi? Sen İstanbul’un Fethi diye anlatılan efsaneleri, tarih mi sanıyorsun? Bırak adam gibi Fetih tarihi yazmayı, daha Fatih’in gerçekte tarihin ne kadar önemli bir mihenk taşı olduğunu anlatabilen tarih yazmaktan aciziz. Sadece askeri yönünü öve öve bitirmedikleri Fatih’i, çağ değiştiren ve İstanbul’u fetheden dâhi padişah olarak tanıtıyorlar o kadar! Ona yönelik iftira ve yıpratıcı iddiaları ve birbiri ardına yazılan roman ve hikâyeleri bile bilimsel olarak çürütemeyecek kadar cahiller. Oysa Fatih, dünya tarihinin kaderini değiştiren liderdi. Aynı zamanda kara cehaleti yerle bir etmek için meydana getirdiği depremin artçı sarsıntıları, bugün hâlâ hissedilen âlimdi. O âlemlere hükmeden bilgeydi. Öyle olması için en büyük çabayı sarf eden kişi, babası II. Murat’tı. Maalesef ki onu tarih önünde küçültmek için en büyük kötülüğü yapanların başında gelen isim de oğlu II. Bayezid idi. 
- Ağabey, Veli unvanı taşıyan bir padişah için ağır bir suçlama değil mi bu?
- Veli mi? Ne velisi, ne sofusu! Veli olan “Ben veliyim.” diye ortaya çıkar mı? Hakikat sırrına eren, kendisine veli dedirtir mi? Doğrudur; sonradan beş vakit namaz kılıp, her an Allah’ı anan bir mümin olmuş! Belki de sergilediği onca gafletten sonra pişman olup, tövbe ettiği için vermiştir kendini dine. Ancak garip olan şu ki “Sofu” ya da “Veli” sıfatı ondan önce ekleniyor ismine. Aslında şehzadeliği döneminde afyon kullanmaya alıştırıldığı için, lalası babası tarafından öldürülmüştü. Böyle biri Hz. Peygamber’in övdüğü veli komutandan daha dindar olabilir mi? 
Kendisinden yetenekli ağabeyinin tahta geçmemesi için Fatih’in yeniliklerini hazmedemeyen, asker ve molla tayfası ile anlaşıp ona komplo kuran ve Cem’e yenildiği halde tahtı bırakmayıp kendisini zerre kadar sevmeyen Gedik Ahmet Paşa’yı saflarına çeken, ağabeyini düşmana sığınmaya mecbur eden, hatta onun bırakılmaması için Malta Şövalyeleri’ne haraç ödeyen II. Bayezid mi sofu? Hadi oradan be!
- Seni anlıyorum. Fatih döneminde gümbür gümbür kan pompalayan maddi ve manevi bilimsel damarın bir şekilde kesildiğini ben de hissediyorum ama II. Bayezid’i bu kadar ağır suçlamak da pek içime sinmiyor. Çünkü Fatih devrinde Osmanlı’nın bir devşirme cenneti olduğuna inanıyorum. Bayezid, devşirmelere tavır alarak oyunu bozmuştur. Gerçi konuyu da dağıtıyoruz ama asker ve mollalarla anlaştı derken neyi kast ediyorsun?
- Tunç, ben görmeyeli senin beynin de hayli şartlandırılmış. Kimin hangi safta olduğunu, eldeki bilginin nasıl ve ne yönde kullanıldığı belirler. Âlimler de siyasi endişelerle ellerindeki bilgiyi şartlara göre farklı kullanabilir. Avama yaranmak isteyen Havas, elindeki bilgileri herkesin anlayacağı bir dille genelleştirir ve onun ince detaylarını açıklamak isteyen her haklı bilim adamını haksız ve fesatçı gibi gösterebilir. Kimin nerede durduğunu, elindeki bilgiyi nasıl kullandığı ve nasıl yönlendirdiği ile anlarsın. Yeniçeriler devşirme değil mi? Yeniçeri ayaklanmalarını kullanan bir zihniyetin, devşirmelere karşı savaştığını nasıl düşünebilirsin! Dağıtmayalım konuyu! Tarihi bilgileri böyle saçma sapan siyasi tezlerle kirletmeyelim. Zaten var olan kirlilik yeterince engel gerçeği bulmamıza.
Bugün sürmekte olan gelenekçi – yenilikçi şekline dönüşmüş iktidar kavgası, sanıldığı gibi gerileme ve çöküş döneminde ortaya çıkan bir kavga değil. Kökü daha derinlerde! Yenilikçi kanat o zaman II. Murat, II. Mehmet ve Cem Sultan çizgisinde temsil ediliyordu. II. Murat zaten ömrünü, yerine geçirilmek için desteklenen kardeşleri ile mücadele etmekle geçirmişti ve hayalindeki pek çok şeyi gerçeğe dönüştürememişti. Bu yüzden bütün ümitlerini Mehmet’e bağlamıştı. Mehmet’in çekişeceği kardeşi kalmadığı için tek başına hüküm sürdü ama onun karşısına da vezirler çıktı. Özellikle Çandarlı. Kim senin şu “soylu kan”a tapan Shambalacı dostların? Devşirmelerden devleti kurtarmak için uğraştığına inandıklarından, pek severler onu.
- Doğrudur severiz ama sen de Çandarlı, Bizans’ın casusuydu diye aşağılayan devşirmelere destek çıkmıyorsundur umarım, derken Tunç’un sesi sertleşmişti.
 Janet, Tunç’un “faşist damarının kabardığı anlar” olarak tanımladığı ruh halini fark edince, müdahale etmek istedi. Gazeteci, Janet’e göz kırparak endişelenmemesini işaret etti. “Anlaşılan Tunç’u o da benim kadar iyi tanıyor.” diye düşünerek rahatladı. 
- Hayır. Çandarlı’nın, kendini satacak ve iddia edildiği gibi rüşvet alacak kadar hain ve aşağılık biri olduğuna inanmıyorum dedi Agâh ve konuşmasını sürdürdü: 
- Ama mevcut düzeni koruma hırsı yüzünden, Osmanlı’ya en az hainler kadar zarar verdiğini fark edemeyecek denli gaflet ve delalet içindeydi. İstanbul kuşatmasının sonuna yaklaşıldığı günlerde, askerin sabrının taştığı ve kafaların karıştığı anda, savaş alanının ortasında yaptığı hareket, onun siyasi inançlarının gözünü nasıl kararttığının en güzel ispatı. Düşmanın direnişinin kırılmayacağı kanaati oluştuğu anlarda yorgun ve kötümser düşünen Osmanlı askerlerini etkilemek için çıkıp ne diye bağırmıştı biliyor musun: “Bir sofunun sözüne kanıp bunca askeri heder eylediniz. Bir an önce kuşatma kaldırılsın ve boşa akan kan dindirilsin!” Ne demek bu?
- Belli ki Hacı Bayram Veli’nin Fetih’in ne zaman olacağını işaret eden kerametine inanmadığını kast ediyor. Yanlış yorumlandığını düşünüyor olabilir! Buna benim değil senin ve Janet’in destek çıkması lazım. 
-  Doğru! Ama hedefi merhum Hacı Bayram Veli değil. Kuşatmanın manevi komutanı Akşemseddin’e saldırıyor aslında! Onu Hurufi gibi göstererek siyasi nüfuzunu kırmaya çalışıyor.
- Ama sonuçta Fetih’in tarihinin önceden bilinmesi, Hurifilik sayesinde değil mi?
- Hurufilik söz konusu değil. Bir keramet var ortada Mehmet tarafından fethedileceğine dair. Şöyle düşün: Tarih söz konusu olsa, Sultan Murat tahtı ısrarla neden her fırsatta Mehmet’e bırakmaya çalışsın? 
-Ne alaka anlamadım?
- Murat, tahtı oğluna bırakıyor ki “madem o fethedecek, ben sağken etsin de ben de o fethi görme şerefine nail olabileyim.” diye düşünüyor.
- İlginç, hiç böyle düşünmemiştim vakayı!  
- Neyse! Konuyu dağıtmayım. Birkaç cümleyle değinip geçeceğim; gerisini siz araştırır, bulursunuz: Bu çıkışı, Akşemseddin’in hâkimiyetini kırmaya yönelik en etkili ikinci taarruz. Birincisi Edirne’de olmuştu. Bir grup Hurufi’nin fikirleriyle saltanatı etkileyip yaktırıldığı ve henüz körpe bir delikanlı olan Mehmet’in seyretmesinin sağlandığı katliamdır.
- Ama Hurufiliğin kökünün Babailik ve Hassan Sabbah’a dayanması nedeniyle İslam’ın özüne ters, peygamberin sünnetlerine zıt bilgiler içerdiğini bilmesi gerçek neden olabilir. Pek çok kişi de halen öyle sanmıyor mu? Yani İslamiyet’i bidatlerden korumak istemekte bulunduğu konuma göre haklı değil mi?	 
- Olabilir. Kim bilir! Kalbini yarıp bakma şansımız yok zaten. Onu da hayırla yâd etmek en iyisi. Bayezid’i de iyi yönleri ile analım ve sevelim ama tarihi gerçekleri de sırf onları iyi görelim diye hasıraltı etmeyelim. Mesela, Fatih öldüğünde Şehzade Bayezid nerede? Amasya’da. At sırtında 8 günlük yol! Cem Sultan nerede? Konya’da. At sırtında 8-9 günlük yol. Bayezid, İstanbul’a beklenenden daha kısa sürede geliyor ve tahta çıkıyor. Oysa Fatih’in gönlündeki veliaht Cem Sultan olduğu halde günlerce daha geç geliyor. Cem daha zeki, yetenekli ve gerek fiziki kabiliyeti, gerekse kurmay zekâsı açısından daha üstün. Üstelik babasının siyasi hedeflerine daha vâkıf! Diğer tarafta gönül eğlendirip, aklı fikri tahta nasıl çıkacağını düşünmek olan bir şehzade… Haberi erken alan Bayezid tahta geçerken, Cem Sultan’a haber ulaştığında iş işten geçmiş oluyor? Tuhaf değil mi?
- Ben biliyorum bu konuyu, diye elini kaldırdı Janet! Tunç, şaşkınlıktan dudaklarını büzerken, gazeteci anlatmasını işaret etti.
Janet:
- Cem’e giden ulak yakalandı ve öldürüldü. Bayezid’e ise ardı ardına birkaç  ulak gönderilerek haberdar olması garantiye alındı.
Gazeteci:
- Mantıken öyle olmalı. Ben ulak gönderildiğinden bile şüpheliydim açıkçası. Peki, siz bu bilgiye nereden vakıfsınız, Janet Hanım?
Janet, bir an “Rüyamda gördüm.” demeye niyetlendi ama çok saçma olacağını fark edip vazgeçti: 
- Şey, lisedeyken gittiğim bir seminerde bu konu tartışılmıştı. Oradan aklımda kalmış. 
Agâh pek ikna olmamıştı ama Janet’in söylediklerinden pişmanlık duyduğunu ve ilginin kendine çevrilmesinden sıkıldığını fark etmişti. 
- Bilginizi paylaştığınız için teşekkür ederim, dedi. 
Tunç, sözün bir an önce bilmeceye gelmesi için heyecanla konunun kapanmasını istediğinden, Janet ve gazeteci arasındaki iletişimi bile fark edememişti. Ağâh, Janet ve Tunç’un gözlerini kendisine çevirdiği anda devam etmesi gerektiğini anladı ve bardağındaki çayın son yudumunu da içerek anlattı: 
-Cem haklı olarak isyan ediyor ve ilk karşılaşmalarında Bayezid’i perişan ediyor. Bayezid geri çekilip ikinci saldırı için hazırlanırken, Otranto’nun fethinden dönen Gedik Ahmet Paşa güçleri devreye giriyor. Kendisi Cem Sultan’ın lalalarından olduğu gibi Bayezid’i de hiç sevmiyor. Buna rağmen, her ne olduysa, gidip Cem Sultan saflarına değil de karşı saflara katılıyor ve Osmanlı İmparatorluğu’nun kaderi değişiyor… 
- Vay canına! 
- Ya! Vay canına, değil mi? Tarihi, masalcılardan okumayınca, eldeki verileri bilimsel mantıkla yan yana koyunca gerçek ne kadar farklı şekilleniyor değil mi? Neyse, gider bakarsın sen ayrıntılara artık. Ama gidip, daha Hisar’ın yerinin ne zaman belirlendiğini bile bilmeyecek kadar cahil, gerçekleri sığır derisine sarıp efsaneleştiren tarihçilere kulak vereceksen, ben boşuna nefesimi tüketmeyeyim.
Janet, konuyla Tunç’tan fazla ilgileniyordu:
- Yani tarihçilerin yazdığı gibi Hisar’ın yerinin bizzat Fatih tarafından belirlenmediğini mi söylüyorsunuz?
- Evet, hatta daha doğru bir ifade ile tarihi efsaneler üreten hamasetçi gelenekselcilerin uydurduğunun tersine, mantıklı olanı söylüyorum. Dönelim Kızılca Bedreddin’in hikâyesine… Görelim, gerçek neymiş?
- Vallahi darmadağın ettiniz, şu on - on beş dakika içinde yıllardır edindiğim tarihi bilgileri Agâh Bey! dedi Janet. 
- Neyse, nerede kalmıştık? dedi Tunç, konunun bir an önce kapanması için. 
- Kızılca Bedreddin’e neden Kızıl dendiğini anlatmıştınız. Sonra onun İstanbul’a gelişine gelmişti sıra. 
- Ha, tamam. Kızılca Bedreddin’in Seyyid olduğu, yani soyunun Hz. Hüseyin nesline bağlandığı da rivayetler arasında. Ama kendisi Türkistan dolaylarında geliyor ki müritlerinin çoğunun Karanlık Dağ eteklerinden oluştuğu sanılmakta. Burada Mevlana’da da karşımıza çıkan ilginç bir eğilimin etkisi var. Özellikle son yıllarda, Agarta ve Görünmez Önderler efsaneleri ile yıldızı yeniden parlayan Tibet’i referans göstermek eğiliminden çıkmış olabilir bu rivayetler. Fazla üzerinde durmuyorum. İstanbul’daki ilk Osmanlı mezar taşı, işte bu şehitlikte bulunan Kızılca Bedreddin’e ait mezar taşıdır. Taşın üzerindeki ölüm tarihi İstanbul’un fethinden iki sene önceye ait yani 1451. Hicri 855 olarak okunmuş kitabede tarih. Elif taçlı mezar taşında, hatırladığım kadarıyla şunların yazılı olduğu belirtiliyor: 
“Akşemseddin Hazretlerinin rüfekalarından  es-Seyyid eş-Şeyh Bedreddin ibn  es-Seyyid eş-Şeyh Mahmud ibn es-Seyyid  eş-Şeyh Mustafa kuddise sırrehu…”
Ben taşı şahsen görmedim ama güvenilir kaynaklardan gören ünlü bilim adamlarının şahitliği var. Böyle yazıyor diyorlar. Hatta üstünde 1970’li yıllarda taşın kaybolduğu belirtiliyor. Bugün elimizde sadece resmi var. 
- İyi de bir gariplik yok mu? 1451 yılında ölmüş. Oysa Fatih’in 1452 yılı ortalarında Hisar’ın yerini saptadığı söyleniyor? 
- Bravo Janet, senin duyargaçlar Tunç’tan daha hassas ve mantık zincirin süper çalışıyor! Bu da şu demek: Rumelihisarı’nın yapılacağı yerin tespiti Fatih Sultan Mehmet zamanında değil, II. Murat zamanında yapılmış. Burada hazırlıklar başlamış. 
Buraya en kötü ihtimalle 1451 yılında gelinmiş ve yerleşilmiş ki bu vefat tarihi olduğuna göre gelişinin 1450 veya öncesi olması da mümkün. Şunu kesin olarak iddia edebiliriz ki İstanbul’u düşürecek nihai kuşatmanın hazırlık çalışmaları için sanılandan daha önceki bir tarihte buraya en azından bir Bektaşi topluluğu getirildi, yerleştirildi ve Hisar’ın inşaatı için zeminin hazırlanmasına yönelik çalışmalar yapmaları istendi. Bunlar muhtemelen bölgede bulunan insanlarla temas sağlayarak diyaloglara başlamışlar ve kullanılacak malzemelerin yanı sıra güvenliğin sağlanması için de tetkiklerde bulunmuş öncüler olmalı. Doğal olarak, yanlarında en azından yeniçeriler ve hatta akıncılar gelmiş olmalı.
Yani 15 Nisan 1452’de başlandı ve 30 dönümlük alanda 90 günde tamamlandı denilen Rumeli Hisarı’nın inşaat hazırlıkları, en kötü ihtimalle en az bir sene önce başlamış oluyor ki Şubat 1451’de tahta çıkan Fatih, yaz aylarında Karamanlıların isyanını bastırıp, daha sonra Edirne’ye dönerek şehzade Orhan’la ilgili sıkıntılarla uğraşıyor. 1451 sonlarında başlayan hazırlıklarla, iddia edilen inşaatın o hızla bitirilmesi pek mümkün görünmüyor. Ama tarihin asıl övünülecek kısımları işlerine gelmeyenler, övünmek için lojistik biliminin gerçeklerini göz ardı edip böyle bir Hisar’ı ermişlerin nefeslerinin gücüyle bir ay içinde de bitirebilir. Buna ne sen ne de ben itiraz edebiliriz. “İnançsız kâfirler” der geçerler. Aslında neresinden bakarsan bak, Hisar zaten ermiş ve veli insanlar eliyle yapılan hesap ve kitapların eseri. Ama onlar hesap kitaptan çok üfürükle yapılmış olmasını önemsiyorlar. 
- Özetle İstanbul’un Fethi, sadece Fatih’in yaptığı değil, kendisinden önce de yapılan hazırlıklar sayesinde gerçekleşti ve İstanbul’un Avrupa yakasındaki ilk Osmanlı sakinleri de II. Murat döneminde buraya yerleştirilmiş Bektaşi’lerdi, diyorsunuz yani!
- Ben demiyorum. Tarihi bulgular öyle gösteriyor, Janet Hanım. 
Tunç konunun dağılmış olmasından hayli rahatsızdı ve bir an önce bilmecenin son ayağındaki gizemi öğrenmeye çalışıyordu: 
-Peki, “Kızıl Veli’yi posttan kaldır ve üç kere yüce olanın ayaklarına kapandır.” cümlesinin izahı nedir?
-İşte bilmecenin bir Müslüman tarafından değil de bir putperest ya da ateist tarafından hazırlandığından şüphelendiğim yeri burası. Postun yeri malum: Nafi Baba Tekkesi namıyla meşhur tekke. Ama posttan kalkıyor ve şanı üç kere yüce olanın ayaklarına kapanıyor. Tabii burada şunu açıkça belirteyim. O zamanki Bektaşi kavramı ile bugünkü Bektaşi kavramları birbiri ile karıştırılmamalı. Çok farklı. Sünni ulema ile Fıkıh tartışmaları yapacak denli İslamiyet’in ibadet hükümlerini ön planda tutuyor ve Şeriat kapısını ziyadesiyle önemsiyor Bektaşi erenleri. Zamanla o kadar çok değişim geçiriyor ki bugün ne olduğu konusunda herkes farklı bir tanım getiriyor ama kimse de kimsenin yaptığı tanıma itibar etmiyor. Neyse, demek istediğim şu ki Kızılca Bedreddin namaz kılmak ve kıldırmak için o zaman Hisar içinde inşa edilmiş camiye geliyor. Secde ettiği yer mihrabın önü. Çünkü imamet yapacak en yetkin ve fakih isim o. İşte onun secdesini bu bilmeceye soran kefere kimse, bunu Hermes’in ayaklarına kapanma olarak yorumluyor? Çünkü eski çağlarda muhtemelen orada Hermes adına yapılmış bir heykel vardı. 
- Evet ya, şanı üç kere yüce olan Hermes! Bizim de bilmecede çözdüğümüz tek nokta buydu ama diğer kısımları hiç çözemediğimiz için anlamı yoktu. Ama siz neye dayanarak bunu söylüyorsunuz?
- Burada eski çağlarda Yunanlıların kurnaz haberci tanrısı Hermaion adına yapılmış bir tapınak ve onun devasa bir heykeli olduğunu biliyorum çünkü. Heykelin yeri tam olarak bilinmiyor ama secde halini ayaklarına kapanmak olarak yorumladığına göre mihrap mahalli civarında olabilir.
- Aman Tanrım! dedi Tunç. 
- Aman Tanrım ya, Aman Tanrım! İşinize geldi mi Aman Tanrım, işinize gelmedi mi zırva bilgiler! Hem şanı üç kere yüce olan Hermes ile Yunan Tanrısı Hermes aynı kişi mi bakalım? Mısır Tanrısı da var aynı adı taşıyan? Bilmeceyi sorana göre hepsi aynı kişi. Halbuki İdris Peygamber olma ihtimali üzerinde de duruluyor. Peki, sen aradığın yerin gerçekten orası olduğuna tatmin oldun mu?
- Sen süpersin. Allah ne muradın varsa versin. Bize ne büyük bir iyilik ettiğini bir bilsen! Yemin ederim, yarın büyük randevu sonrası elde edeceğimiz maddi ve manevi kazançlardan senin için de ricacı olacağım. Ondan sonra büyük kurtuluşa giden yolda, ne dilersen dile bizden, dedi Tunç heyecanlı bir şekilde nefes nefese konuşarak. 
Ağâh, gülümsemekle yetindi. 
- Eğer, gerçekten insan ırkından üstün birileri varsa ve onlarla temas kurmayı başarabilirsen, en büyük dileğim, sizin gibi ahmak seçilmişlerden bizi kurtarmasıdır.
Janet, bu espri üzerine kahkaha atmaktan kendini alamadı ve gülmesini engellemeye çalışarak, 
- Harikasınız, ben de sizin dileğinize katılıyorum, demeyi zar zor başarabildi.
Gazeteci:
- Böyledir dünya işleri, Janet Hanım. İnsanoğlu önce kendini bir gizem olduğuna inandırır, sonra o gizemi çözmek için olmadık çareler arar. Bazen Siyah Kalem konusunda bile böyle olduğuna inanıyorum. Ekmek parası kazanabilmek için falcılık ve büyücülük yapanlara çizim yapmak zorunda kalan yetenekli ama sefil bir ressam da olabilir bunları çizen. Ama biz arkasında büyük bir beyin görmeye kendimizi o kadar koşullandırmışız ki…
Gülümsediler birlikte. Önce birbirlerine, sonra saatlerine baktılar. Vedalaşma saatinin geldiği anlaşılmıştı. Gazeteci, ziyaret için teşekkür etti ve her zaman beklediğini belirtti. Tunç, tekrar tekrar teşekkür ederek, kendisine duyduğu minnettarlığı ısrarla belirtirken, Janet, 
-İnanın, sizin gibi bilgi küpü bir dostumuz bulunmasından dolayı çok gurur duydum. Her ne kadar zırvaları ile moralimizi bozdu ise de sizin engin bilgi ve zekânızın inceliğini ortaya çıkarttığı için de sevgilime bugün biraz daha sevgim arttı. Yarın bu zırvaların boşa çıkmasından sonra, onu daha da çok seveceğime inanıyorum. Bu güzel mekânı tanımamı sağladığınız, bu muhteşem manzarada bizi ağırladığınız ve hoşsohbetiniz için ne kadar teşekkür etsem az. Tanrı sizinle olsun, dedi.
Gazeteci gülerek elini uzattı ve tokalaşırken “Allah’ın inayeti de sizin üstünüze olsun, görüşmek üzere…” diyerek teşekkür edip, vedalaştı. Tunç ise uzatılan eli tutmak yerine Agâh’ın boynuna sıkı sıkı sarılarak, ona sevgi ve muhabbetinin boyutunun büyüklüğünü göstermeyi tercih etti.
Genç çift el ele tutuşarak dışarı çıkarken, gazeteci elini arka cebine attı ve hesabı ödemek üzere garsonu yanına çağırdı.

KUNDAK 

Gazetecinin yanından ayrıldıktan sonra bir müddet el ele yürüdüler. Çevresi bahçeyle kuşatılmış tek tük villaların bulunduğu yokuştan aşağı indiler. Restoranın dışında bekleyen taksicilerin davetlerine itibar etmemişti her ikisi de. Birkaç yüz metre sonra evler seyreldi. Küçük bir park çıktı karşılarına. Banklar Boğaz manzarasını görüyordu. Gece de olsa görünen manzara çok nefisti. Janet, “Oturalım mı?” dedi. Tunç onun isteğini olumlu buldu, oturdular. 
Janet, gecenin karanlığında pırıl pırıl parıldayan Boğaz sularındaki yakamozları hayranlıkla seyrediyordu. Tunç bir süre onunla birlikte sessizce seyretti manzarayı. Sonra parmaklarını Janet’in kollarında gezdirmeye başladı. Kolunda karıncalanma hissi uyandıran parmaklar Janet’i hem ürpertmiş, hem de tarifi zor haz uyandırmıştı. Parmaklar, kollarından inerek baldırlarına aynı yumuşaklıkta indikçe içinde volkanlar patlamaya başladığını hissetti Janet. Döndü ve Tunç’un boynunda gezdirdi dudaklarını. Janet’in öpücükleri Tunç’un okşamalarının hızını ve şiddetini artırmıştı. Sevgilisini kendine çekerek kucağına yatıran Tunç, bir yandan onun dudaklarını öperken öte yandan kalçalarını avuçlamaya başlamıştı. 
Tam o esnada Janet’in cep telefonu çaldı. Burnundan soluyan ve cep telefonunu açmamasını istediği belli olan Tunç’un tavırlarını umursamayarak toparlandı ve arayan numaraya baktı. Kapıcının cep telefonu görünüyordu ekranda. Saate baktı, 22.34’tü. Bu saatte kapıcının kendisini neden aramış olabileceğine akıl erdiremedi ve heyecanla açarak, “Efendim” dedi. Tunç da merak etmiş ve kulağını telefonun diğer tarafına dayamıştı. Telefondaki ses, acilen eve gelmeleri gerektiğini söylüyordu. Kalktılar, apar topar indiler yokuştan. Önlerine çıkan ilk taksiye binerek, adresi söylediler. Taksi bir iki kırmızı ışık hariç herhangi bir trafik engeline takılmaksızın 12 dakika içinde onları adrese götürmüştü. 
Kapının önünde itfaiye ve polis araçlarını gören Janet’in başından aşağı kaynar sular dökülmüştü. İnip koşarak içeri girmek istedi. Polis engel oldu. Kapıcı yanlarına geldi ve polisle konuşarak Janet’in geçmesini sağladı. Tunç taksicinin ücretini ödedikten sonra polisle konuşarak, Janet’in arkasından merdivenleri tırmandı. 
İtfaiye, Janet’in dairesindeki alevleri söndürmüş, soğutma faaliyetlerine başlamıştı. Dikkatli olmaları şartıyla içeriye girmelerine izin verdiler. Evin duvarları isten siyaha boyanmış ve eşyaların büyük bir kısmı kısmen yanmıştı. Janet, şaşkınlık içinde sağa sola bakarken, alevlerden zarar görmemiş ama duman içinde kalmış salondaki duvar aynasında kırmızı sprey ile yazılmış yazıları görünce çığlık atmaktan kendini alamadı. Aynada kocaman harflerle, “Kirli kanınla millî formayı kirletme!” yazıyordu. Tunç, fenalaşan ve ayakta durmakta güçlük çeken sevgilisinin yardımına koşarak onu kucakladı ve aynaya bakarak, “Şerefsizler!” diye haykırdı.

VEDA 

Tunç, gece karakolda ifadesi alınan Janet’e eşlik ettikten sonra onu evine davet etti. Janet, sesini çıkarmadan Tunç’u izledi. Taksi tutarak Tunç’un evine gittiler. Ortalık darmadağınıktı. Tunç içeri girer girmez mahcubiyet içinde ortalığı toplamaya gayret etti ama Janet hiç umursamadan karşısına çıkan ilk kanepeye kendini bıraktı.
Başını iki elleri arasına alarak sessizce oturdu. Tunç, onun haline çok üzülmüştü. Kanepeye giderek başını okşadı ve yanına oturuverdi. Uzun ve kalın parmaklarıyla Janet’in yaşaran gözlerini sildi. İlgisi Janet’i rahatlatmamış, daha çok duygusallaşmasına yol açmıştı. Başını Tunç’un dizine dayadı ve hıçkırarak ağlamaya başladı. Tunç, ne yapacağını bilmeksizin bir süre onun ağlamasını seyretti. 
Neden sonra, iki eli ile başını tutup kaldırarak, “Her şeyi bir an için unutup, beni dinlemeni istiyorum.” dedi. Janet, hıçkırıklarına engel olmaya çalışarak, ona baktı. Tunç, derin bir iç çektikten sonra, “Tanıştığımız günden beri, birkaç özel gün dışında sana üzüntü vermekten başka bir şey yapamadım. Hâlbuki seni masallardaki prensesler gibi mutlu yaşatmak için ölümü bile göze almıştım.” dedi. 
Janet, yaşlı gözlerindeki parıltı ile gülümsemeye çalışarak ona üzülmemesi gerektiğini ifade etmeye çalıştı ama bunu başaramadı. Tunç, başarısız da olsa onun girişiminden memnun kaldığını göstermek için ellerini okşadıktan sonra sözlerine devam etti: ”Hakkımda çok az şey bildiğin ve özel hayatımın büyük kısmını senden sakladığım halde, beni karşılıksız sevmenden gurur duyuyorum. Beni kahreden tek şey, böylesine pazarlıksız bir sevgiye karşılık hayatımın akışında hiçbir değişiklik yapmayı göze alamamak. Aslında seni çok sevmeme rağmen, büyük buluşma günü geldiğinde senden ayrılamayacağımdan korktuğum için buna pek yanaşmadım.”
Janet, gözlerini iri iri açarak baktı ve konuşmanın nasıl seyir izleyeceğini merak ettiğini gösterdi. “İyiliğin için yaptığım her hamle, ne yazık ki seni her seferinde daha çok zora soktu. Başaramadım. Ben onları tehdit ettikçe, onlar bana seni kullanarak şantaj yaptılar. Sana daha fazla zarar gelmemesi için pes etmeye karar verdim.”
Boş gözlerle bakıyordu Janet. Tunç, kafasını birkaç kez öne doğru sallayarak, yutkunduktan sonra devam etti: “Sana gerçekte neler olup bittiğini, neler yaşandığını yarından sonra anlatacağım söz. Yarın gece, biliyorsun, benim aylardır hasretle beklediğim büyük gün. Senin pek ısınmadığın dostlarımın metafizik güçlerini kullanarak aldıkları işaretlerle elde ettikleri tarih bu! Ve Gazeteci dostumuzun çözmeyi başardığı bilmecedeki yer de bu bulguyu doğruluyor. Yarın o muhteşem dünyanın kapıları bize açılacak ve dünyanın en büyük servetine kavuşmuş olacağız.”
Janet, her zamanki gibi asabileşmedi bu sözleri duyunca. Oldukça müşfik davranarak,
- Gerçekten bu masallara inanmış ve iman etmişsin sen, dedi. 
Tunç:
- Masal değil, inan ki gerçek bu! Kendi küçük evrenimize sıkışıp kaldığımız, mantığımıza sığmayan her şeyi akıl dışı ilan ettiğimiz için anlamıyoruz çoğu şeyi o kadar! Oysa ufuklar o kadar geniş ki görebildiğin ufuklar dahi gerçek âlemin ufkunun yanında, küçücük bir pencereden görebileceğin kadar dar. Bunu sana yarın ispat edeceğim. Göreceksin!
- Umarım senin dediğin doğrudur Tunç. Zaten son bir hafta içinde o kadar çok mantık dışı ve fizik kuralları ile açıklayamadığım olay yaşadım ki mantık zincirim darmadağın oldu. Sana şu saatten sonra “vazgeç bu sevdadan” demem beyhude bir çaba; bunun farkındayım. Git ve efsaneler âleminin kapılarını zorla bakalım. En azından içinde ukde kalmaz ve keşke demezsin kalan ömründe.
- Ben de aslında en kötü ihtimalle, keşke dememek için oraya gitmeye kararlıyım. Ama dediğim gibi, senin kadar dar pencerelerden bakmadığım için olumsuzluk ihtimali aklımın ucundan bile geçmiyor!
- Ya bir olumsuzluk olursa... Ben… Sensiz…
- Olmayacak gülüm! İnan bana. Çok daha güçlü geleceğim ve sana bugüne kadar tattıramadığım her güzelliği tattıracağım.
Janet, çaresizce boynunu eğerek buğulu gözlerle onu seyretti bir süre. Sonra ellerini tutarak konuştu:
- Peki, dediğin gibi olsun! Ama hiç değilse cevabını merak ettiğim bir iki soruya cevap versen…
Tunç parmakları ile Janet’in dudaklarını kapattı ve başını şimdi olmaz manasında sağa sola salladı. 
- Yarından sonra istediğin her şeyi anlatacağım sana, söz. Ama şimdi lütfen, beni zorlama, dedi.
Janet, çaresizce başını önüne eğdi. Dizlerini karnına çekti ve başını Tunç’un kucağına dayayarak kanepeye kıvrıldı. Tunç, saçlarını okşadığı sevgilisinin uyuduğunu fark edince, çekilmeye niyet etti. Fakat dizlerini çekince uyanacağını fark edip vazgeçti. Pencereden gecenin karanlığını seyrederek düşündü bir süre. Bir süre sonra onun da başı omuzlarının üstüne düşüverdi…

ÇAKRA  

Sultan Mehmet ve Akşemseddin Anadolu Hisarı’nı ziyaret edip, vaziyeti kolaçan ettikten sonra Beykoz kıyısından bindikleri kadırga ile karşıya geçerlerken, birlikte İstanbul Boğazı’nın mavisiyle kucaklaşan yeşil sırtları hayranlıkla seyrediyorlardı.
Sakalını sıvazlayan Akşemseddin’in dudakları her zamanki gibi kıpır kıpırdı. Onun zikretmek için en küçük fırsatı kaçırmadığını bilen Sultan, mavi dalgaların önünde bembeyaz saçları rüzgârda uçuşan ve yüzü nur gibi ışıldayan fakihe hayranlık içinde bakmaktan kendini alamadı. Akşemseddin, Sultan’ın kendisini seyrettiğini fark edince zikri kesti ve içinde ışıklar yanıp sönen parlak gözlerini onun gözlerine çevirdi. “Bir meramın varsa, gel anlat.” demekti bu. Mehmet, “Yine zihnimden geçenleri okudunuz.” dercesine mahcubiyet içinde başını önüne eğdi. 
Gemide bulunan askerler, o mağrur ve çoğu zaman hiddet içinde gördükleri Sultan’ın, Akşemseddin karşısında böyle yumuşak ve itaatkâr olmasına şaşırıyorlardı. Saygıda kusur etmediğine emindiler ama aralarında hoca-öğrenci ilişkisinden ziyade manevi bir aşk olduğu ayan beyan ortadaydı. 
- Bu sırtlarda yeşilin kaç tonu olduğunu sayamadığım için şaşkındım Akça Koca. Şu çarşaf gibi önümüze serilmiş mavi suların önünde ise sana bakınca, aklığın kaç tonu olduğunu sayamadığım için daha çok şaşırdım. 
Akşemseddin, övüldüğü her konuşma girişiminde olduğu gibi bu kez de gözlerini farklı bir noktaya çevirip, öğrencisine sordu: 
- Bu noktadan senden önce kaç Sultan, hangi umutlarla geçti bilir misin?
- Birkaç tanesini bilirim. Pers Kralı Darius 512 yılında buradan ordusunu karşıya geçirmek için ilk köprüyü kurdurmuş. Yüzlerce gemi yan yana getirilerek oluşturulmuş köprü. Rumeli’ye askerlerini bu şekilde geçirmiş. Hatta Acem geleneği icabınca karşıya bir sütun üzerine taht kurdurup, ordusunun geçişini hayranlıkla seyretmiş. Yaklaşık yüzyıl kadar sonra Heraclius, aynı taktikle ordusunu Anadolu’ya geçirmiş bildiğim kadarıyla.
- Bak sen keferelerdeki zekâya! Senin çağında yaşasa, denk düşman olurmuşsunuz demek! Bakarsın, bu taktik, başlatacağın kuşatma sırasında sana da lazım olur. Mekânları görünce tarihi bilgileri hatırladığın gibi sorunları görünce de tarihi çözümleri hatırlarsın inşallah. 
- İnşallah! Duamız bu yöndedir. Dualarınız, gayretleriniz ve himmetlerinizle inşallah. Peygamber’imin Fetih müjdesini yerine getiren kişi olmak aşkıyla yanıp tutuşmaktayım.
- İnşallah! Kolay iş değildir ama şartlar gayet müsaittir. Allah izin verirse, o fethe imza atacaksın. Bunun sağlanabilmesi önce 7 geçitten birine kilit vurup, karanlık orduların beslendiği damarı kopartmamız gerekiyordu. Aylardır bunun mücadelesini verirler biraz sonra kucaklaşacağımız Alp erenler. 
- 7 geçitten daha önce hiç söz etmemiştiniz! Ben sadece Boğazkesen’de hisar yapmak için uygun bir arazi araştırıp bölgeyi irşat edecek erenler ve yapı için malzeme temin edecek Ermeni taş ustaları oradalar diye bilirim. Babam bana böyle söylemişti.
-Rahmetli Sultan Murat ile birlikte Kızılca Bedreddin’i, görünürde dediğin amaç için bölgeye bırakmıştık. Fakat babanın bile bilmediği bir amacımız daha vardı. Bir başka âlem ile bu âlem arasında rabıta kurulduğunu biliyoruz. Mekke, Kudüs, Tibet gibi Konstantinapol’ün de bir rabıta noktası olduğu kesin. Kuran’da işaret edilen “ölü balığın dirildiği yer” muhtemel ki bu kıyılar. Özellikle karanlık güçler, ordularını güçlendirmek için kullanıyorlar buradaki güçleri. İyi karakterli ruhaniler ve bedensiz canlılar da bu koridoru kullanabiliyor ama geçit daha ziyade karanlık güçlerin işine yarar hale gelmişti. Geçişi sağlayan merkezi noktayı saptayıp, karanlık güçlerin Konstantinapol’e yığınak yapmasını engellemek ve onların hakkından gelecek aydınlık güçleri yardıma çağırmak zorundaydık. İstanbul, son yıllarda büyücü ve cinciden geçilmiyor. Konstantin ve saray erkânı kalenin savunmasında meleklerin kendilerine yardımcı olacağına inanıyor ama öte yandan şeytanın güçlerini yardıma çağırmaktan da geri kalmıyorlar.
Şaşkın şaşkın kendisine bakan Mehmet’e hafifçe tebessüm etti.  Her şeyi anlamak için çırpınan Mehmet, daha soruyu sormadan, Akşemseddin kafasını öne sallayarak,
- Evet, bu mümkün, cevabını verdi. Rahman Suresi’nde “Ey insan ve cinler! Sizin de hesabınızı ele alacağız. Göklerin ve yerin uçlarından bucaklarından geçip gitmeye gücünüz yeterse geçip gidin. Büyük bir güç olmadıkça geçip gidemezsiniz. Üstünüze ateşten yalın bir alevle kıpkızıl bir duman gönderilir de kendinizi koruyamazsınız. Gök yarılıp da, yanıp kızaran yağ gibi kırmızı gül hâline geldiği zaman (hâliniz ne olur?) O hâlde, Rabb’inizin hangi nimetlerini yalanlıyorsunuz?” ayetlerinde, bu tarz rabıta noktalarına işaret edilir. 
- Bedreddin hazretleri ve erenleri o karanlık güçlerin hakkından gelebilmiş midir?
-Bedreddin, Karanlık Dağ’ın eteklerinden gelen ve gizli ilim tahsil etmiş yiğitleriyle aradığımız noktayı bulmuş ve karanlık güçlerin bir kısmını da telef etmeyi başarmış. Siyah Kalem’in efendisinin büyük yararı olmuş bu mücadelede. Aylardır bölgeye gelişimizi beklerlerdi. Lakin geçtiğimiz günlerde Bedretddin Can’ın Hakk’ın rahmetine kavuştuğunu haber aldım. Allah gani gani rahmet eylesin. Halifelerinin buyruğu doğrultusunda erenler, kale yapılması için tüm hazırlıkları tamamlamış bizi beklerler. O yer o kadar önemli ki bir bilsen, Mü’min Suresi 17. Ayet’te bahsi geçen 7 noktadan biri olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. 
- Yani üzerimize yedi gök, yedi tabaka ya da yedi yol yapıldığı belirtilen ve “Biz yaratıklarımızdan gafil değiliz” denilen ayet.
- Evet, Mehmet! O ayetin devamında gökten indirilen ölçülü sudan bahsedilir. Bir de “Gökten bereketli kutlu bir su indirdik de onunla bahçeler yeşerttik. Birbirine girmiş kümeler halinde tomurcuklar vardır onda.” ayeti vardır bu minvalde. 
- Kaf Suresi 9. Ayet. 
- Maşallah, Molla Gürani seni Hafız-ı Kuran yetiştirmekle kalmamış, müfessir olacak kadar muhakeme de öğretmiş. O zaman Kaf Suresi’nde bundan önce gelen 3 ayeti oku, lütfen.
- Üstlerindeki göğe bakmazlar mı? Onu nasıl yapmışız, nakışlamışız ki hiçbir yırtığı, çatlağı yok. Yeryüzünü biz uzatıp yaydık; denge noktaları yerleştirdik ona ve onda görenleri hayran bırakan her türlü çifti yetiştirdik. Allah’a dönmüş, Allah’a ulaşmayı isteyen her kula ibret vermek ve gönül gözünü açmak için… 
-Zannım o dur ki bu denge noktalarından kasıt, 7 Yol, 7 Gök, 7 Tabaka olarak işaret edilen yerlerden kasıt ile aynıdır ve bu noktalar meçhul erenlerin de kullandığı mekânlarıdır.
- Meçhul erenler?
- Hızır ve yoldaşları yani Rical’ul Gayb ehli…
- Ne dersin sen ilmine kurban olduğum Akça Kocam; gizli ilimlere de mi vakıf bu erenler? 
-Asıl, sen ne dersin Mehmet? Gizli ilimlere vakıf olmasalar, ben onların görevlendirilmesine onay verir miydim? Bilmez misin ki kurduğu imparatorluğu aşmayı hayal ettiğin dünya fatihi İskender’in en büyük amaçlarından biri de bu mühürlerden birine ulaşabilmekti. Aristo, onu yalnız dünyevi değil uhrevi ilimlerle de donatmıştı!
Akşemseddin, Fatih’in ellerini tutarak gözlerine baktı ve “Ey Peygamber’in adaşı, yemin ederim ki sendeki bilgi ondakini aşacak mahiyettedir. Gerçekte İdris Peygamber olma ihtimali bulunan ama Latinlerin Hermes dedikleri, her iki âlemin sırlarına vakıf olduğu belirtilen zata ait Yakut Tablet, gizli ilimlerin sırlarını içeriyordu. O Yakut Tablet’in bir nüshasının Aristo tarafından Büyük İskender’e sunulduğu iddia edilir. Karanlık Dağ’ın eteklerinden gelen erenler, işte o tablette Sırrü’l Esrar’da zikrolunan bahisleri içeren bilgilerden bahsedildiğini söylüyorlar.
- Ben bunu safsatadan ibaret sanırdım.
- Sen öyle sanmaya devam et. Aristo ve Eflatun’u da Hak’tan habersiz sıradan feylesof belle geç. Şunu unutma ki İskender’in dünyayı fethe soyunabilmesinde, Aristo’nun rahlesinden geçmesinin, Şanlı Selahattin’in Kudüs’ü fethedip Haçlı Akınları’nı alt etmesinde zamanının Ebu Hanifesi’nin önünde diz çökmesinin payı büyük ki Allah rahmet eylesin o şeyh de akrabamdır. Senin dizlerinde bizim huzurumuzda az yıpranmamıştır. Dilerim Mevla’m âlimlerin önünde diz çöken sultanlara verdiği lütfü senden de esirgemez.
Mehmet, ellerini tutan hocasının ellerini dudaklarına kaldırarak hürmetle öptü.
- Allah size uzun ömür versin. İlminizin yenemeyeceği karanlık güç yok elhamdülillah hocam. Lakin bu geçişi karanlık güçler de kullanıyor, savunmasız bir vakitte saldırı vaki olursa…
-Bu kaygında haklısın Mehmet. Özel olarak Rahmetli Kızılca Bedreddin’i vazifelendirmemiz bu yüzdendi. Karanlık Dağ erenleri dediğim zatlar arasında, Tibet’ten gelen ve karanlığın sırlarını iyi bilen zatlar da var. Hele öyle biri var ki gezmediği âlem yok. Ve o âlemlerde gördüklerini de bu âlemde görünür kılmakta pek mahir. Sakın ola onun cazibesine kapılıp, bu dünyada hükümdarlıkla vazifeli olduğu gerçeğini aklından çıkarmayasın! Birazdan onlardan alacağımız bilgilerle hisarı nereye yapacağımıza karar verebilirsin.
- Mademki Büyük İskender, Hermes aşkına bu keşfin hayalini kurarmış, ben de derim ki gel o mekâna biz Hazreti Muhammed Mustafa’nın mührünü vuralım Akça Kocam. Görenlerin on sekiz bin âlemin peygamberine selam duracağı bir hisar inşa edelim! Aşk ne imiş, göre ve anlaya kefereler. Planlarını kendi ellerimle çizeceğim inşallah!
- Allah’ın hikmetine bak ki sen İslam Peygamberi’nin adını yeryüzüne mühürlerken, Katolik zulmünden yılarak Konstanapolis’in fethedilmesi için bizlere dua edip, ellerinden gelen yardımı esirgemeyen Ortodoks Ermeni duvar ustaları da o binanın yapımında ter dökmekle şereflenecekler. İnşallah torunları da onların ruhunu şad etmek için dua edebilecek kadar imanlı ve ihlâslı nesiller olurlar.
- Sen, şüphesiz bu konuları benden daha derinlemesine bilirsin Akça Kocam.
Gemi dalgaların arasında salınarak karşı kıyıya ulaşmıştı. Sahilde gemidekilere el sallayan kalabalık bir grup vardı. Çekik gözlülerin çoğunlukta olması dikkatini çekti Mehmet’in. Gemi karşı sahile yanaşınca, hoca ve öğrencilikten öte iki sıkı dost olan ikili de iniş için geminin iskele atacağı noktaya yöneldi.
Janet, gözlerini açtı. Darmadağın bekâr odasının ortasındaki kanepede yapayalnız olduğunu fark etti. Sağa sola bakındı, Tunç’u göremedi. Kanepenin üstünde doğruldu. Şakaklarını ovuşturdu.“Bu, gördüğüm rüyaların en garibiydi. Neler oluyor bana Tanrım!” dedi.
“İskender, Fatih, Akşemseddin, Aristo, Rical’ul Gayb, Hermes, İdris Peygamber, Tibet’ten gelen erenler, Kızılca Bedreddin, Kuran’ı Kerim, Yakut Tablet, Sırr’ül Esrar… Gazetecinin anlattıklarında belirsiz kalan ne kadar nokta varsa, hepsini bu rüya açıklıyor! Peki, çoğunu daha önce hiç duymadığım bunca ismi ve ayet numaralarını nasıl aklımda tutabiliyorum? Nasıl bu kadar alakasız isim bir rüyada bir araya gelebiliyor?” diye düşündü. 
Düşünürken, gözleri pencereye kaydı. Perde açık kalmıştı ve pencerenin kenarında o beyaz güvercin yine kendisine bakıyordu. Onu pencerede görünce şaşıran Janet, gülümsedi. Kalktı. Tunç’a seslendi. Çağrısına yanıt alamadı. Aslında yanıt da beklemiyordu. Çünkü üstünde örtülü battaniyeden Tunç’un kendisinden erken uyandığı ve uyandırmaya kıyamadığını fark etmişti. Tunç’un kendisi kanepede yatarken yatağa gidip yatmayacağını biliyordu. Bu yüzden çıktığını tahmin ediyordu. 
Saate baktığı zaman şaşkınlıktan küçük dilini yutacak gibi oldu. Saat 15.24’ü gösteriyordu. Elini yüzünü yıkadı. Daha sonra buzdolabını açarak atıştıracak bir şeyler aradı. Birkaç portakal çıkartıp sıktı. Meyve suyu dolu bardağını alarak balkon kapısını açtı ve dışarı çıktı. Güvercin çoktan balkonun demirlerindeki yerini almıştı. “Keşke dilin olsa da konuşsan ve bana neler olduğunu izah edebilsen?” diyerek ak güvercini ellerinin arasına aldı ve dakikalarca okşadı. Güvercin, Janet’in kendisini sevmesinden memnun olduğunu gösterir tatlı sesler çıkartıyordu. “Akşemseddin’e Akça Hocam diyordu Fatih rüyamda. Gel bundan sonra ben de sana Akça Kuşum diyeyim, ne dersin?” diye sordu. Güvercin tatlı bir mırıltı çıkartarak cevap verdi bu teklife. Janet, “Demek, olur diyorsun ha! Peki, o zaman bundan sonra senin adın Akça Kuş!” dedi. 
 Portakal suyundan bir yudum aldı. Gözlerini denize çevirdi. Rüyasındaki kadırga geldi aklına. “Sanırım kafam karıştığı için böyle garip rüyalar görüyorum.” diye düşündü. Rüyasında bugün Meşatlık’ta yatan Ermeni ustalardan, hatta torunu olarak belki de kendisinden bahsedildiğini hatırladı. “Acaba ben Tunç’tan daha mı komplocuyum? Bunları bana o anlatsa ‘yuh artık’ der, isyan ederdim ona.” diyerek gülümsedi. “İyi de bütün bunları ben kurguluyorsam, o ayetleri ve terimleri nereden uyduruyorum? Tamam, merak edip Kuran’ın Türkçe mealini okumuşluğum var ama sanmam ki birkaç  kez okumuş olmakla o ayetler hafızama kazınmış olsun!” dedi ve ayağa kalkarak, “Gel bakalım, Akça Kuşum, seninle bir şeyleri kontrol edelim. Güvercin, Janet’in sözleri üzerine onun dizlerinden omuzlarına sıçradı. 
Janet, omzundaki güvercini severek Tunç’un çalışma masasına yöneldi. Masanın üstünde açık bir kitap vardı. Lağımcılarla ilgili konu açık kalmıştı. “Lağımcılarla ne işi olur Tunç’un?” dedi ve şöyle bir göz attı Janet. Osmanlı’da kalelere toprak altından girmek için gizli tünel kazanlara lağımcı denildiğini ve onların nasıl çalıştığını anlatıyordu kitap. Tunç’un kaldığı yeri kaybetmemesi için araya bir not kâğıdı sıkıştırdı. Osmanlı’da Kale Muhasaraları ve Fetih Yöntemleri adını taşıyordu kitap. Masanın yan tarafındaki kitapların üstüne koydu. 
Tunç’un bilgisayarını açtı. İnternette arama yapmak için gerekli programı tıkladı ve “Bakalım rüyamızda gördüğümüz ayetler doğru muymuş?” diyerek “Kuran, Mü’min Suresi 17. Ayet” yazdı ve tuşların en irisine bastı. Bu arada portakal suyundan bir yudum içerek gelen seçeneklerden en güvenilir bulduğu Diyanet’in mealini tıkladı. “And olsun ki, üstünüzde yedi tabaka yarattık. Biz, yarattığımızdan habersiz değiliz.” cümlelerini gördü. Şaşırmıştı. 
“Sanırım, bir yerde duyduğum ya da gördüğüm için rüyama girdi. Bir de Kaf Suresi’nin ayetlerine bakalım.” dedi. Sure adı ve ayet numaralarını hâlâ hatırlıyor olabilmesine de şaşırmıştı. Çıkan sonuçlar rüyasında gördüğü cümlelerle aynıydı. Rahman Suresi, “ey insan ve cin” yazdı. 31. Ayet’ten sonrası, rüyasında gördüğü ile bire bir aynıydı: “31. Ey insan ve cin! Sizin de hesabınızı ele alacağız. 32. Hâl bu iken Rabb’inizin nimetlerinden hangisini yalanlayabilirsiniz? 33. Ey cin ve insan toplulukları! Göklerin ve yerin uçlarından bucaklarından geçip gitmeye gücünüz yeterse geçip gidin. Büyük bir güç olmadıkça geçip gidemezsiniz. 34. O hâlde, Rabb’inizin hangi nimetlerini yalanlıyorsunuz? 35. Üstünüze ateşten yalın bir alevle kıpkızıl bir duman gönderilir de kendinizi koruyamazsınız. 36. O hâlde, Rabb’inizin hangi nimetlerini yalanlıyorsunuz? 37. Gök yarılıp da, yanıp kızaran yağ gibi kırmızı gül hâline geldiği zaman (hâliniz ne olur?) 38. O hâlde, Rabb’inizin hangi nimetlerini yalanlıyorsunuz?”
Başını kaldırdı, kendisini seyreden Akça Kuş’a baktı ve “Bana neler oluyor?” diye bir kez daha sordu. Bir müddet boş bakışlarla güvercini seyrettikten sonra, “Acaba sözü edilen 7 nokta, tıpkı insanlarda olduğu gibi dünyada da olduğu iddia edilen 7 çakra olabilir mi? Eğer öyleyse, Tunç’un şu ana dek saçmalık olduğunu düşündüğüm tezlerinde gerçekten doğruluk payı olabilir?” diye düşündü. Tekrar internete döndü ve arama motorunun arama yapılacak kelimelerin yazılması gereken bölümüne çakra yazarak taramanın başlaması için “enter” tuşuna bastı.

TACİZ

Saat 17.00 sularında evini kontrol etmek ve ihtiyaca göre tamirci ve boyacı çağırmak için evinin yolunu tutan Janet, odanın kapısını açınca gördüğü manzara karşısına afalladı. Dün dumanlar içinde tam olarak fark edemediği tahrifat şimdi bütün çıplaklığı ile karşısında duruyordu. Odaları tek tek gezerek durumu iyice kolaçan etti. “En az 4-5 bin YTL masraf var.” diye düşündü.
Sonra salona geçerek aynadaki yazıya baktı tekrar. “Kirli kanınla millî formayı kirletme!” yazısını görünce sarsıldı ama bu kez sinirlerine hâkim olmayı başardı. ”İyi ama kim, niçin yazdı böyle bir şeyi? Kimseyi kendime düşman edecek bir şey yapmadım ki?” diye kendisiyle konuştu. 
Kapıcıyı yukarı çağırdı. Kapıcıyı beklerken dün gece kendine geldikten sonra karakola gittiklerini hatırladı: “Tunç, ifade verirken polis memurlarından birisine beni dışarı çıkartıp hava aldırmasını rica etti. Duymamı istemediği bir şeyler söyledi sanırım. Belki de bu yazıyı yazanların kim olduğunu biliyordu!” Sonra geçen akşam, Sarıyer’de Tunç’un arabadan inişi ve onu alenen tehdit eden tipler canlandı gözünün önünde. Acaba aynı kişiler olabilir miydi?
Zil çaldı. Kapıcı olduğunu bildiği için düşünmeden açtı. Kapıcı geçmiş olsun dileklerini iletti. Janet teşekkür ettikten sonra ona evin anahtarını teslim etti. “Sanırım bir boyacı, bir elektrik tesisatçısı, bir marangoz ve bir de döşemeci gerekiyor. Siz de bir kontrol edip gerekli saptamaları yaptıktan sonra ilgili kişileri çağırıp bana fiyat alır mısınız?” ricasında bulundu. Kapıcı hiç merak etmemesini, kendisinin gereken her şeyi ayarlayacağını söyledi. Janet, teşekkür ederek çıkarken, “Bir an önce evime dönmek istiyorum.” dedi. 
Merdivenlerden inerken, “O lanet kedi kayboldu ortalıktan, çok şükür.” diye mırıldandı. En alt kata inip dış kapıya yöneldiğinde, posta kutularının yanında duvara yaslanmış ve kendisine sırıtan bir adam olduğunu fark etti. İçinden bir ses adamın tehlikeli olduğunu söylüyordu. Ancak geri çekilmek için çok geç olduğunu düşündü. Adam kendisi kadar uzun boylu ve iri yarı idi. Janet, olası bir boğuşmada onu alt etmenin hayli zor olacağını tahmin ediyordu. Sessizce başını öne eğerek, ona bulaşmadan kendini dışarı atmayı denedi. Ama buruşuk giysileri yüzündeki ve kollarındaki çizikleri kapatmayan ve alnının sol yanında bir yara bandı olan iri cüsseli adam, bir sıçrayışta onun önüne geçerek elini arka cebine attı.
- Ne o, Ermeni dölü! Bir selam vermeyecek kadar değersiz mi buldun beni? diye sırıttı. 
Janet, korkudan ve öfkeden bağırmamak için kendini zor tutuyordu. Adamın kendisini tanıdığını ve belli bir amaç için orada beklediğini anlamıştı. 
- Kimsiniz? Benden ne istiyorsunuz?
Adam,  “Senin gibi fıstıktan ne istenmez, yavrum?” diyerek sol eliyle Janet’in sağ göğsünü avuçlamaya yeltendi. Janet bir adım geri çekilerek adamın elini boşa çıkarttı. Adam da bu hamle üzerine gayet çevik bir hareketle arka cebindeki sağ elini öne çekip, tuttuğu sustalı çakıyı açarak Janet’in böğrüne doğru tuttu. “Gıkını çıkartırsan, bununla o kirli kanını yere dökmekten hiç çekinmem.” dedi. 
Saldırganın evinin yakılmasıyla ilişkisi olduğunu anlamıştı Janet. Olduğu yerde kıpırdamandan durdu. Adam, başıyla ona merdiven boşluğuna doğru ilerlemesini işaret etti. Janet, ufak ufak adımlar atarak geriye doğru yürüdü. Adam, onun teslimiyetinden memnun olmuştu ki sırıtan dudaklarının uçları neredeyse kulaklarına değecekti. Janet, sırtı duvara değinceye kadar geri çekildi. Sırtını duvara dayadı ve korku dolu gözlerle kaderini bekledi. 
Adam, gözlerine nefretle bakıyordu. Tükürür gibi konuştu: “Dün gece evine ve şimdi sana istediğim takdirde neler yapabileceğini gördün. Eğer şu melun bedenine ay yıldızlı formayı geçirme hayallerinden vazgeçmezsen, ben de senin şu dişiliğinden yararlanmakla ilgili emellerimden vazgeçmem ve delik deşik bedenini bir lağım çukuruna gömerim! Bunlar sadece uyarı. Neler yapabileceğimi asıl o zaman görürsün! Anladın mı? Şimdi söyle bakalım sana millî forma teklif edildiği zaman ne diyeceksin?”
Janet, sesini çıkarmamayı tercih etti. Adamın gözlerindeki öfke kabardı, yüzü iyiden iyiye çirkinleşti ve hayvan hırlamasını andıran bir sesle, “Dilini mi yuttun kahpe, söylesene.” diye bağırdı. Tam o anda adam bıçak tuttuğu sağ elinin omzuna mengene gibi bir şeyin kilitlendiğini hisseti ve “Ah!” feryadıyla çınlattı apartmanı. Adamın arkasında, Janet’in de ne zaman, nereden çıktığını fark edemediği, uzun kızıl saçları omuzlarına dökülen, esmer tenli, siyah iri gözbebeklerine sahip berrak gözlü, hayli uzun boylu bir adam duruyordu. Adamın üstünde uzunca turkuaz renkli cepken ve ayaklarında çarıkla mokasen karışımı deri ayakkabılar vardı. Cepkeninin içine kayık yaka beyaz gömlek giymişti.
Adam, tacizcinin omzunu mengene gibi sıktığı parmaklarını biraz daha sıktı ve adamın elindeki bıçağı düşürmesini sağladıktan sonra davudi bir ses tonuyla, “İstersen ne diyeceğini ben söyleyeyim. ‘Sevinerek giyeceğim, büyük bir gururla’ diyecek. Ama sanırım, bu cevap senin ve seni buraya gönderenlerin hiç hoşuna gitmeyecek. “ dedi. Tacizci adam, nereden çıktığı anlaşılamayan bu meçhul adamın elinden omzunu kurtarmak için çırpınıyor ama bunu başaramıyordu. Çektiği acı yüzünden okunan adam inleyerek, “Lütfen bırakın, lütfen…”diye yalvarıyordu. 
Janet, afallayarak ne yapacağını şaşırmıştı. Ama adam elindeki sustalı çakıyı yere düşürdüğü an kendini toplayıp eğildi, çakıyı yerden aldı ve olacakları beklemeye başladı. Meçhul kurtarıcı, bir süre sonra pençesinde kıvranan adamı bıraktı. Deminki korkunç ve ürkünç halinden eser kalmayan, perişan ve aciz serseri yere yığılıverdi. Dizlerini karnına çekmiş, iki eli ile sağ omzunu kavramış şekilde yerde kıvranıyor ve inliyordu. 
Janet, adamın tek eliyle bunu nasıl başardığını anlayamadığı için şaşkınlıktan gözleri fal taşı gibi açılmış olarak, bir yerde kıvranan adama bir de meçhul kurtarıcısına bakıyordu. Meçhul adam, 
-Geçmiş olsun. Merak etmeyin, Allah’ın izniyle hakkınız olan size verilecek ve bu çakal sürüsü de sizin kılınıza zarar veremeyecek. dedi.
- Hiçbir şey anlamıyorum. Siz kimsiniz, bu adamlar kim? Nereden çıktılar, benden ne istiyorlar? Beni sayı kralı olduğum geçen sene, ilk beşte forma giyenler sakatlandığı halde Millî Takıma çağırmadılar ki! Nasıl bu sene çağırsınlar?
- Bu çakallar senin çağrılacağını senden önce öğrendikleri için sana gözdağı veriyorlar. Her şeyi anlayacaksın. Ama seni bu çakalların tehditlerinden daha zorlu ve çetin sınavlar bekliyor. Yaşayacaklarının seni yıkmaması lazım! Metin olman lazım. Ve şimdi hemen gitmen gerekiyor. 
 - Nereye? diye bütün saflığı ile sordu Janet. 
Adam, gayet sıcak bir ses tonu ile, 
- Kaderine, dedi. Herkes seçtiği kaderin kendini götürdüğü yere gider, istese de başka yere gitmesi mümkün değildir, diye ilave ederek kapıya yöneldi. 
Yanaştığında, kapının otomatiği kendiliğinden açıldı. Adam kapıdan çıktı ve hızla sağa dönerek gözden kayboldu. Uzun kızıl saçları aslan yelesi gibi savrulmuş, üstündeki cepkenin etekleri bir pelerin gibi dalgalanmıştı adam köşeyi dönerken. Janet, yerde kıvranan adamın yanından geçerek onun arkasından koştu. Ama dışarı çıktığında, sokakta adamı göremedi. Adam âdeta kuş olup uçmuş ve birdenbire ortaya çıktığı gibi birdenbire ortadan kaybolmuştu…

Gurdjieff 

Ne yapacağına karar veremeyen Janet, çantasını çaprazlamasına sırtına asarak ellerini cebine soktu. Başından geçenleri düşünerek sahile doğru yürümeye başladı. Şahit olduğu trafik kazasından itibaren yaşadığı tüm olaylar, film şeridi gibi geçiyordu gözlerinin önünden. 
Bir ay öncesine kadar metafizik konusundaki her düşünceye zırvalık olarak bakan Janet, açıklayamadığı bir yığın metafizik olay ve rüyanın arasında neyin doğru, neyin yanlış olabileceği konusunda bocalar hale gelmişti.
Hatta birkaç ay öncesine kadar Tunç’un ısrarıyla katıldığı bir seminerde, sihirbaz mı, şifacı mı, mistik bir filozof mu, çağını aşan bir psikolog mu olduğuna cevap aranan, anne tarafından uzaktan akrabası olan George Ivanovitch Gurdjieff’in şarlatandan başka bir şey olmadığını savunuyordu. 
Konferansı veren eğitimci yazar Ali Rıza Bayzan, onun öğretisinin bildik Hıristiyan mistiği imajından çok bir Zen ustası veya Sokrat figürüne benzediğine dikkat çekerek ezoterik bilginin önemli bir modelini Batı’ya getirdiğini savunuyordu. Ardında bilincin geliştirilmesi için özel metodolojiyi barındıran bir okul bıraktığını belirttiği Gurdjieff’in Tibet macerası ona çok komik gelmişti. Pamir Dağları’nda bir tarikata girdiğini ve şeyh tarafından müritliğe kabul edilerek eğitimden geçirildiğini belirten Gurdjieff, Tibet’in yolunu tutmuş, Shamballah’a kadar varmış ve Dünya Kralı’nın mahiyetine girmişti. İstanbul’a dönüşünde bazı mistik güçlere sahip olan Gurdjieff, tarikat şeyhlerini bile etkilemiş ve onların güvenini kazanarak sarayla hatırı sayılır bağlantılar kurmuştu. 
Gurdjieff’in Shamballah macerası, Tunç ve arkadaşlarını ümitlendirmişti. Onun İstanbul’a sık sık gelişinin ve buradaki çalışmalarının Shamballah’dan aldığı bir görevle ilgili olduğu ve görünürdeki eğitim faaliyetlerinin asıl görevini gizlemek için paravan olduğu konusunda kısa sürede uzlaşmaya varmışlardı.
 Janet de bu faaliyetlerin paravan olduğuna inanıyordu ama ahlaksız şarlatanın, o paravanı Rusya, İngiltere ve hatta Fransa adına ajan olarak çalıştığını gizlemek için kullandığını düşünüyordu. Bütün ayak oyunu maharetleri ve üstün yeteneklerine rağmen Fransa’da giyotinden kelleyi kurtaramayan Gurdjieff için bir şair, “Başı Paris’te göbeği İstanbul’da kesilen şair” tanımını kullanacaktı.
Oysa, “özellikle gördüğü son rüya ve tacizden kendisini kurtaran esrarengiz adamın olağanüstü gücü, kapıyı elini kullanmadan açması, birdenbire ortaya çıkıp, birdenbire yok olması, kendisi için büyük sürpriz olan bilgilerden haberdar olması ve giderken kendisine gelecekte sarsıcı olaylar yaşayacağını söylemesi “ metafizik âlemle ilgili tüm inançlarını sarsmıştı. “Her şey rüya olmalı! Başka türlü izah edemem bu mantıksızlığı” diye mırıldandı. Ancak her şey rüya olsa, rüya içinde bunca rüya görmesi ve hepsini en ince detayına kadar hatırlıyor olması mantık dışıydı. Kendine bir çimdik attı. “Hayır, rüyada değilim” dedi. 
Cep telefonu çaldı. Heyecanla cebinden çıkartıp baktı. Spor Kulübünün numarasıydı. “Alo” dedi. Gayet nazik bir ses kendisine, 
Telefondaki ses, “Janet Hanım, ben kulüp başkanınız Reha Koşar. Şu an kulübümüze ulaşan faksta yer alan sevindirici gelişmenin müjdesini, size bizzat ben iletmek istedim” diyordu. 
Janet sevinçle, “Faks, federasyondan ve ben Millî Takıma çağırıldım değil mi?” diye sordu.
Telefondaki sesin coşkusu kaybolmuştu: 
- Evet de siz bunu nasıl tahmin ettiniz?
“Şey!” dedikten sonra kısa süre düşündü Janet. “Millî Takım teknik direktörünün dostu olan bir dostum, sizden önce vermişti müjdeyi…” diye bir izah yapıverdi ayaküstü. 
Kulüp Başkanı, mutmain olmuş bir ses tonuyla şöyle konuştu:  
- Ben size sürpriz yapayım istemiştim ama siz bana sürpriz yaptınız. Sizi tebrik ediyor, kulübümüze bu onuru yaşattığınız için de teşekkür ediyorum. Bizi layıkıyla temsil edeceğinize inanarak başarılar diliyorum…
Janet, teşekkür etti ve karşı tarafın teşekküründen sonra telefonu kapattı!
İnanması zordu ama yıllardır hayallerini süsleyen ay yıldızlı formayı giymeye sonunda layık görülmüştü. Geçen sene takımın tüm asları sakatlandığı halde kendisi sayı kralı olmasına rağmen çağrılmamıştı.  Yıllarca kendisine yapılan haksızlıklardan sonra bu sene çağrılması büyük sürpriz olmuştu. Sahilde yürürken adımlarını hızlandırdığını, omuzlarını kaldırıp, göğsünü kabartarak yürüdüğünü fark ettiği an kendine gülmeden edemedi. 
“Bu müjdeyi Tunç’la paylaşmalıyım” diye düşündü. Cep telefonundan onun ismini buldu ve numarasını çevirdi. 
“Aradığınız numaraya şu anda ulaşılamıyor, lütfen…” mesajını duyunca telefonu kapattı. Gözleri denizdeki yakamoza takılınca başını hızla gökyüzüne kaldırdı ve dolunayı gördü. 
“Rumelihisarı, Tunç orada!” dedi ve hızla caddeye yönelerek ilk gördüğü taksiye durmasını işaret etti.

Hisar’da Dehşet  

Janet, Rumelihisarı’na ulaştığında saat 23.50’yi gösteriyordu. Hisarın sahile paralel ana caddeye bakan alt giriş kapısındaydı. Kapı kapalıydı. Kapının önündeki güvenlik görevlilerinin bulunduğu kulübedeki polislerin gözleri ona çevrilmişti. Gece yarısı tek başına genç bir kadının Hisar’la ilgilenmesi gariplerine gitmişti. 
“Sadece geziyorum.” anlamında el sallayarak onlara gülümsedi ve ağır ağır yürüdü. Tunç ve arkadaşlarının Hisar’da oluşundan bunların haberi olamazdı. Eğer onlarla aynı ekibin elemanı değillerse, bu mümkün görünmüyordu. Onların girmek için kapılar dışında yollar kullandığına emindi. 
Yerde belirli aralıklarla Hisar’ın dış yüzeyini aydınlatan ışıklar yanıyordu. Burçları bulunduğu yerden göremiyordu. Sadece tepede dalgalandığını tahmin ettiği bayrağın sesini duyuyordu. Dolunay olmasına rağmen gökyüzü olağanüstü bulutlu ve hava sisli olduğu için ışıklardan birkaç metre uzağı zor görüyordu. Yarım saat öncesine kadar varlığı bile hissedilmeyen ve yerden çok gökyüzünde varlığını hissettiren sis, normalden daha koyu görünüyordu. Işıkların aydınlattığı kadarıyla sisin koyuluğunu fark edebiliyordu Janet. Işıkların arasında, beton ayaklar üzerine yerleştirilerek teşhir edilen tarihi toplar vardı. 
Eğer bir grubun içine karışıp ziyaretçi gibi girip içeride saklanmadılarsa, mutlaka arkada daha sakin bir sokağa bakan ve ağaçların arasında saklanması daha kolay olan koruluğa yakın kapıyı kullanmış olmalıydılar. Hisar’ın ziyaretçisi az olduğu için birinci ihtimal çok riskliydi. Aslında ikinci ihtimal daha az riskli görünse de güvenlik kameraları ve elemanları bulunmasından dolayı şiddet kullanılmadığı takdirde pek işe yaramazdı. 
O halde başka bir yol denemiş olmalıydılar… Ne olabilir diye düşündü. En yakındaki tarihi topa dayanarak düşündü bir süre. Birden Tunç’un çalışma masasında lağımcılarla ilgili bölümü açık duran Fetih Yöntemleri ve Kale Muhasaraları adlı kitap geldi gözlerinin önüne. 
“Lağım!” diye mırıldandı, “tünel kazmış olmalı bu hayalperestler!”
Kimseye görünmeden Hisar’a girmeyi sağlayacak bir tünel ancak Aşiyan yönünden kazılabilirdi. Kalkıp o yöne yönelmişti ki kale içinden feryatlar yükseldi. Akabinde silah sesleri duydu. Kulak kabarttı. Silah seslerinin bastırdığı feryatlar ancak acı çeken insanlardan çıkabilirdi. Hisar duvarlarının üstünü görebilmek için koşarak kendisini tek tük geçen araçların arasında caddenin karşısına attı. Deniz kıyısından yukarı baktığı anda gözlerine inanamadı. Vücudunun her tarafı alevler içinde kalmış ve alev topuna dönmüş birisi kale burçlarından aşağı düşüyordu.  Kale içinde silah sesleri susmuştu ancak alevler ve feryatlar sürüyordu. Birkaç saniye sonra onlar da sustu.
Janet, şaşkınlık ve dehşet içindeydi. İçeride neler olduğundan çok Tunç’un şu anda nerede, ne yaptığını merak ediyordu. İçeride sesler kesilmişti. Surlardan yanarak yere düşen adam yerde hareketsiz yatıyordu. Kapıdaki kulübede oturan güvenlik görevlilerinden biri kale içine girmiş, diğeri kulübenin içinden elinde bir yangın tüpüyle yanan adama koşmuştu. 
Janet de hızla karşıya geçti. Güvenlik görevlisinin yangın söndürme tüpüyle daha fazla yanmasını önlemeye çalıştığı adamın yanına koştu. Tam o esnada kale mazgallarının birinden bir kara kedinin çıktığını fark etti. Kedi mazgaldan çıkar çıkmaz, surların dibinden koşarak kalabalığın toplandığı yerin aksi yönünde gözden kaybolmuştu. Janet, kediyi fark etti ve içinde kaygı daha da arttı.
Bu arada yoldan geçen bazı araçlar da durmuş ve ne olduğunu birbirine soran hatırı sayılır bir kalabalık, Hisar’ın önündeki alana toplanıvermişti. Art arda park eden araçlardan çıkanlarla, kalabalık gittikçe daha da büyüyordu. 
Janet, yanlarına vardığında, güvenlik görevlisi yerde yatan adamın alevlerini tamamen söndürmüştü. Janet, alaca karanlıkta dahi adamın derisinin tamamen yanmış ve bedeninin büyük kısmının erimiş olduğunu fark edebiliyordu. Güvenlik görevlisi ne olduğunu anlayabilmek için kemerindeki feneri adama tuttuğunda da gördüğü manzaradan dolayı bayılacak gibi oldu. 
Yerde yüzükoyun yatan adamın ayakkabıları hariç elbise namına üstünde ne varsa yanmış ve adamda deri diye bir şey kalmamıştı. Kafatasından ayaklarına dek yarısından çoğu yanmış, üstü yangın söndürücüden fışkırtılan köpükle kaplanmıştı. Bir et ve kemik peltesi kalmıştı adamdan geriye. Janet adamın üst kısmı kısmen yanmış ama tabanları yanmamış olan ayakkabılarına baktığında, başından  aşağı bir kazan kaynar su dökülmüş gibi hissetti kendisini. 
“Olamaz” diyerek cesede koştu. Güvenlik görevlisi, “Durun Hanımefendi, ne yapıyorsunuz?” diyerek kendisini durdurmak için harekete geçene dek o cesedi sırt üstü çevirmeyi başarmıştı bile. Adamın parmağındaki kurt başlı yüzük ve göğsündeki zincire asılı J harfinden müteşekkil kolyeyi görür görmez, “Tunç!” diye avazı çıktığı kadar bağıran Janet, dizlerinin üstüne yıkıldı. 
Tunç’un cesedinin hâlâ duman çıkan eline sarılan Janet, hıçkırıklarla ağlıyordu. Güvenlik görevlisi sinir krizi geçiren genç kadını bir müddet çaresizlik içinde seyrettikten sonra arkasındaki kalabalığa dönerek, “Lütfen bir ambulans çağırın!” diyebilmişti ki itfaiye araçlarının sirenleri gecenin sessizliğini parçalamaya başladı. 
Janet’in gözleri kararıyordu.  Ayağa kalkmak istedi ancak beceremedi.  Vücudu kontrolden çıktı.  Cesedin üstüne kapaklandı. Bayılmıştı. 

Hastane  

Janet gözlerini açtığında, başucundaki sandalyede, uzun kızıl saçları omuzlarına dökülmüş, esmer tenli, siyah iri gözbebekleriyle kendisine bakan, hayli uzun boylu adamı gördü. Adamın üstünde pelerini andıran uzunca turkuaz renkli cepken ve ayaklarında çarıkla mokasen karışımı deri ayakkabılar vardı. Cepkeninin içine kayık yaka beyaz gömlek giymişti.
”Geçmiş olsun” dedi adam. Janet, meraklı gözlerle adamın gözlerinin içine baktı. “Tam anlamıyla yıkım yaşadınız. Hatırlıyor musunuz?” Janet’in gözlerinin önünde bayılmadan önce gördüğü korkunç sahne canlandı. “Tunç!” diye bağırmak istedi. Yatağının solunda oturan Kızıl Saçlı Adam, sol eliyle ağzını kapatarak feryadına engel oldu. Sağ elini de kızın alnına koydu. Janet, adamın eli alnına değince sakinleştiğini hissetti. Sinirleri gevşemiş, daralan yüreğine ferahlık gelmişti. Adam onun tamamen dinginleştiğine emin olduğunda ellerini ağzından ve alnından çekti. 
Janet, çevresine bakındı. Tek kişilik bir hastane odasındaydı. Oda çeşitli ebatlarda kartvizit iliştirilmiş çiçek ve paketlerle doluydu. Koluna serum bağlanmıştı. Bileğindeki iğne yerlerinin acısı hariç vücudunda acı hissetmiyordu. 
- Kaç gündür buradayım?
- Dördüncü gün bitiyor. Dışarıda güneş batmak üzere…
Boş gözlerle adama baktı. Hafızasını toplamaya çalıştı. O korkunç gecede yaşadıkları bir film şeridi gibi geçti gözlerinin önünden. Bu kez de aynı dehşeti hissetmişti. Ama paniklememiş ve sinirleri yerinden oynamamıştı. Sadece adamın ellerinin alnına temas ettiği noktalarda hafif titreşimler hissediyordu. 
- Neler oldu, anlatır mısınız?
- Anlatırım. Ancak şu an sadece sakinleşmeniz ve moral bulmanız için yanınızdayım. Çünkü sizi bir an önce, senelerdir özlemini çektiğiniz ay yıldızlı forma içinde mücadele ederken görmek istiyoruz. 
Bunları söyledikten sonra yutkundu adam, gözlerini yere çevirdi ve “Hem Tunç’un da en büyük arzusu sizi o forma içinde görmekti.” diyerek sustu. Janet, kafasından aşağı kaynar su dökülmüş gibi hissetti.  Böylesi bir acıya dayanamayacağını düşünürdü hep. Acısının büyüklüğüne rağmen çıldırmamış olmasına şaşırıyordu. Kendisini de hayrete düşüren soğukkanlılığı ile onun toprağa verilip verilmediğini sormak istedi. Ama daha ”Tunç” dediği anda gözlerinden dökülen bulgur bulgur yaşlara engel olamadı. 
Adam anlamıştı ne soracağını. Gözlerini yerden kaldırdı. Sağ elini Janet’in kolunun üstüne koydu. “Önceki gün otopsi sonuçları alındı. Cenazesi dün morgdan alındı ve büyük bir kalabalığın duaları ile toprağa verildi” dedi. 
Janet’in içinden devasa bir parça kopmuştu. Dünyada en çok değer verdiği, hayatının kalanını adamak istediği insan artık yoktu. Fısıltı kadar zayıf ve titrek bir ses tonu ile “Hiç değilse, son yolculuğunda yanında olabilseydim.” diyebildi. 
Adam, bileğini hafifçe kavradı Janet’in , “Yanındaydınız. O ruhunu ölüm meleğine teslim ettiğinde, surların üzerinden sizi görmüştür eminim. O anda orada olduğunuzdan dolayı da memnun olmuştur” diye teselli verdi.
Sustu Janet. Bunlar kendisini o anda teselli edebilecek en tesirli sözlerdi şüphesiz. Gözlerini tavana dikerek boş boş baktı. 
Adam onun bileğini bıraktı ve ayağa kalkarak, “Özür dilerim, gitmeliyim. Ama tekrar görüşeceğiz” diyerek başıyla Janet’i selamladıktan sonra, kapıya yöneldi. Janet, o kadar büyük bir boşlukta geziniyordu ki dönüp adama bakmaya dahi gayret etmedi. Kapı açıldı ve kapandı. Kapının kapandığını belli eden kilit sesinden sonra kendisine yaklaşan ayak sesleri işitti. Adam, gitmekten vazgeçmiş olmalı diye geçirdi içinden. Ama onun ayakkabıları bu kadar çok ses çıkartıyor olamazdı. Adam topuklu ayakkabı giymiyordu ki!
Korkudan ürperip, kimin geldiğini görmek için başını çevirip bakmaya karar verdiği an “Aa, çok şükür gözlerini açmışsın ayol!” diye haykıran Çiğdem’in sevinç çığlığı, neredeyse kulaklarının zarını patlatıyordu. 
Tüm halsizliğine rağmen, dostunun sesini duyduğuna çok sevinmişti. “Çiğdem!” diye bağırarak ona sarılmaya çalıştı. Çiğdem elleriyle onun bedenine bastırarak daha fazla kalkmasını engelledikten sonra kollarını boynuna dolayarak sımsıkı sarıldı. 
Öylece kalakaldılar. Biri ayakta yatağa eğilmiş, diğeri doğrulmaya yeltenmiş iki beden birbirine sarılmış olarak küçük salınışlarla, birbirine kenetlenip kalmıştı. Neden sonra kollarını çözen Çiğdem, “Dinlenmelisin, kendini yorma daha uyanmadan” dedi. Janet, yeniden başını yastığa koydu. Gözleri bu kez tavana değil Çiğdem’e çevrilmişti. “Anlat” diyordu bakışları dostuna, “Bildiğin her şeyi anlat.”
Çiğdem, yatağın yanındaki sandalyeye oturdu.
- Tam dört gündür gözlerini açmanı bekliyordum başında. Birkaç kez lavaboya gitmek için çıktığım anlar hariç, hiç ayrılmadım yanından. Rabbime şükür, nihayet uyandın ve iyisin maşallah.
- Kızıl Saçlı Adam’ın sayesinde…
Çiğdem, şaşkınlıktan irileşen gözlerini dikerek baktı yataktaki dostuna. Bu kez onun gözleri, hiç konuşmaya gerek kalmaksızın soru soran taraftı. 
- Sen kapıdan girerken, kapıdan çıkmakta olan kızıl saçlı, uzun boylu adam, açıklamasını yaptı ama Çiğdem’in meraklı gözlerle bakmayı sürdürmesi üzerine kuşkulandı ve “görmedin mi onu?” diye sordu. 
 - Sanırım hayal gördün sen. Fazla ateşin vardı zaten, diye kestirip attı Çiğdem. Janet de ısrar etmenin anlamı olmayacağını gördüğünden sustu. 
- Tunç’un cenaze törenine katılamadın o zaman, diye konuyu değiştirmeyi tercih etti ama bu soru Çiğdem’in merak ateşini yeniden ateşleyen kıvılcım oldu. 
- Sen Tunç’un cenaze töreni olduğunu nereden biliyorsun? Ölü gibi yatıyordun ayol 4 gündür!
- Öylesine tahminen söyledim, diye geçiştirdi soruyu Janet. 
Çiğdem’e facianın yaşandığı gün olanları anlattı bir bir:
- Sabah televizyon haberlerinde duydum olayı, cümlesiyle söze başlayan Çiğdem, Rumelihisarı’nda beş ceset bulunduğunu, yanarak ölen bir adamın surlardan aşağı düştüğünü duyunca merak edip kulak kabarttım. Haberin en sonunda, “Dün açıklanan bayanlar A Millî Takım aday kadrosuna ilk kez çağrılan isimlerden ünlü basketbolcu Janet Duvarcıyan da cesetlerden birinin başında fenalık geçirerek, Maslak’taki özel hastaneye kaldırıldı. Genç yıldızın yaşadığı şokun etkisiyle geçirdiği travma yüzünden bir müddet hastanede kalacağı belirtildi” cümlesini duyunca buraya koştum, diyerek olan biteni bir çırpıda anlatıverdi. 
- Daha sonra öğrendim Tunç’un faciada can verdiğini ama seni bırakıp gidemedim cenazesine. 
Bu sözleri söylerken gözleri yaşarmıştı Çiğdem’in. Başını pencereden yana çevirdi ağladığını hissettirmemek için. Kendisini bu denli yaralayan acının dostunu ne kadar yaralayacağını tahmin ediyordu. Janet de ağlamamak için kendisini zor tutuyordu. Başını diğer yana çevirdi. Hiçbir yönün diğerinden farkı yoktu. Nereye baksa Tunç’la ilgili anısı canlanıyordu baktığı yerde. Gözlerini sımsıkı kapatarak onunla sahilde el ele dolaştığı anları hayal etmeyi tercih etti.
Tunç, şakalar yaparak ona birbirinden komik hikâyeler anlatıyor, yanlarından erikçi geçse erik, mısırcı geçse mısır, kâğıt helvacı geçse kâğıt helva isteyip istemediğini soruyordu. En son bir pamuk helvacı geçerken, “Pamuk helva ister misin?” diye sorunca, Janet gülmüş ve “Yuh artık, horoz şekercisi görsen, onu da teklif edeceksin!” diye isyan etmişti. “Yoo” diyerek bıyıklarını buruyordu şimdi Tunç, “Onu bulsam, tezgâhta ne var ne yok hepsini ben satın alırım. Sen ister ye ister yeme.”	 
Çiğdem, yüzünde beliren tebessümle uyuyakalan dostunun serum şişesini kontrol ettikten sonra, yandaki dolabın üstünde duran sürahiden bir bardak su doldurarak içti. Bir süre sonra, o da oturduğu yerde esnemeye başladı. Biraz sonra dostu gibi kendisinin de rüyalar ülkesine gideceğini düşündü. Gözlerinin önünde bir basket potası canlandı. Çembere değmeden, potanın ağlarını havalandıran bir basket topu zeminde zıplamaya başladığında kendisini tribünlerden Janet’in boynuna sarılmak için koşarken hayal etti. Sızmıştı…
Açık duran pencereden beyaz güvercin girdi odaya. Odada bir tur döndükten sonra tekrar geri çıktı. Pençeleriyle balkon demirlerine tutundu. İçeride uyuyan iki arkadaşı seyretmeye başladı.

Antrenman  

Janet salondan içeri girdiğinde içinin burkulduğunu hissetti. Bu kapıdan Tunç’un elini tutarak girmiş olmayı çok istiyordu. Kim bilir, ne kadar çok sevinirdi… Spor hayatı boyunca hep Millî Takıma çağrılmanın hayali içinde yaşamıştı. Tunç ile tanıştıktan sonra beklentisi tam anlamıyla tutkuya dönüşmüştü. Tunç, Janet ile tanışmadan bir sene önce geçirdiği trafik kazasında sakatlanarak sahalara veda etmiş bir millî oyuncuydu. Sakatlandıktan sonra hayata küsmüş ve kendisini metafizik, mistik ve gizemli olayların sırrını araştırarak oyalamaya başlamıştı. 
Tunç ile Janet, Çiğdem sayesinde tanışmıştı. Tunç ile Çiğdem aynı mahallede büyümüştü. Aynı sınıfın öğrencisiydiler. Aynı takımda basketbola başlamışlardı. Bu yüzden, birbirlerini, özel hayatlarının sırlarını paylaşacak kadar iyi tanırlardı. Ancak ayrı dünyaların insanlarıydılar. Birbirlerini kardeş gibi sevmekten öte duygusal anlamda etkileyecek ortak noktaları pek yoktu. 
Çiğdem, Tunç’un hayata küsmüş ve kendisini okumaya vermiş, Janet’in ise gönül ilişkisi düşünemeyecek kadar spor ve okuma aşığı olduğunu fark edince ikisini tanıştırmaya karar vermişti. İyi de etmişti. Aslında her ikisini tanıştırma fikri aklına ilk geldiğinde buna hemen cesaret edememişti. Çünkü Tunç, Türk milleti denilince din, dil ve kan bağı olmasının şart olduğunu düşünen milliyetçi ve fikirleri eleştirildiğinde celallenen bir ruh yapısına sahipken, Janet Ermeni kimliğinin yok sayılmasına kızan, milliyetçiliğin ise hastalık olduğuna inanan biriydi. Milliyetçiliği, modern dünyada aynı bayrak altında yaşayan ve aynı toprağı paylaşan insanların birbirini sevmesini sağlayacak olan manevi ruh olarak tanımlıyordu. 
Tunç normal şartlarda Türk olmayan, hele de gayrimüslim bir kızla çıkmayı aklının ucundan bile geçirmeyecek kadar kendi soy ve dinini önceleyen biriydi. Laf söyletmediği dininin emirlerini yerine getirme konusunda hayli ihmalkâr olsa da her zaman inançlı olduğunu hissettirirdi.
Janet ise dini hiç ön plana çıkartmazdı. İnanç tartışmalarından uzak durmaya gayret ediyordu. Hem kendi dinini hem de İslamiyet’i anlamak için kutsal kitapları merak edip okumuştu. Ama dinle ilgisi bu kadarla sınırlıydı. 
Karşı cinsle ilişki konusunda başlarda rahat davranıyordu. Zamanla ilgi gösterdiği tüm erkek arkadaşlarının ilişkiyi, bir an önce yatağa taşımaya çalışmasından, cinsellik üzerine kurguladıklarını sezmişti. Büyük hayal kırıklığı yaşayarak ilişkilerini frenlemişti. Erkeklerin, diğer erkek arkadaşlarına kızlarla yaşadıkları özel anları ballandırarak anlattığına şahit oldukça, onlardan nefret etmeye bile başlamıştı.  Bu yüzden Tunç’un karşısına da kalın zırhlar giyerek çıkmıştı. Fakat tüm zıtlıklarına rağmen, kalpleri birbirine ısınmış, birbirlerini sevmişler ve aralarında oluşan duygusal bağ zamanla güçlenmişti. 
- Keşke o da burada olsaydı, diye mırıldanmıştı ama sesini yükselttiğinin farkında bile değildi. 
- Kim burada olmalıydı? diyen Duygu’nun sesiyle irkildi. Duygu, Fenerbahçe’de oynayan yetenekli savunma oyuncularındandı. İki takım karşı karşıya geldiğinde genelde birbirlerini tutmakla görevlendirilirlerdi. Birbirlerini en çok zorlayan oyunculardı. Sahada karşılaştıklarında her iki oyuncu gladyatörler gibi savaşırlardı. Ama her şey sahada kalırdı. Maç bittiği an birbirlerine sarılır, saha dışında da çok iyi geçinirlerdi. Her görüştükleri ortamda mutlaka selamlaşıp, şakalaşırlardı. 
Birbirlerine sarıldılar. Duygu, başı önünde olan arkadaşının çenesinden tutarak gözlerine bakmasını sağladı ve “Acını anlıyorum. Ama takdir-i ilahî. Ölenle ölünmez” dedi. 
Teselli sözleri için teşekkür etti Janet. Koridoru geçerek soyunma odasına ulaştılar. Odanın kapısını açarak içeridekilere, “Merhaba” dediler. Hemen herkes kendilerinden önce gelmiş ve soyunmuştu bile. İçeridekilerin çoğu neşe içinde aldı verilen selamı ve “Hoş geldiniz” dediler. 
Odanın sağ köşesinde, salona geçmek için son hazırlıklarını yapan Büke ve Aslı’dan hiç ses çıkmadı. Her ikisi de Janet’e sert sert bakmakla yetindi. Ayakkabılarını bağlayan ve ayağa kalkan Aslı, “Haydi Büke, çabuk ol. İçerinin havası bozuldu.” diyerek çıkış kapısına yöneldi. Janet’in yanından geçerken omzuyla sırtına sertçe vurdu ve sendelemesine neden oldu. Yüzü dolaba dönük soyunmakta olan Janet, sendeledikten sonra hışımla döndü ve darbeyi vuranı belirlemeye çalıştı. Hiçbir şey olmamış gibi kapıdan çıkmakta olan Aslı’nın peşinden gitmeye yeltendi ama Duygu, eliyle omzunu tutarak ona göz kırptı ve sakin olmasını işaret etti.
α α α
Salonda ısınma hareketleri ve istasyon çalışmalarının ardından atışlara geçilmişti. Janet’in sergilediği performans kendisinin bile inanamayacağı kadar kötüydü. Teknik direktör ve yardımcıları, her oyuncunun performansını notlandırıyor ve zaman zaman aralarında konuşuyorlardı. Janet’in üst üste boş atmasını heyecan ve üzüntüsüne bağlıyorlardı.
Teknik direktör bir ara yanına gelerek onu arkadaşlarından ayırdı ve “Yaşadıkların seni çok etkilemiş olmalı. Eğer yeterli moral ve motivasyonun yoksa antrenmanı terk edebilirsin” dedi. Janet, kalmak istediğini söyledi. Yarım bıraksa yaşayacağı hayal kırıklığı ve kaygının sonraki antrenmanlarda kendisini daha olumsuz etkileyeceğini düşünüyordu.
Antrenmanın ilk bölümü sona erdiğinde yanına gelen Duygu, “Dostum, acını gerçekten anlıyorum. Ama bilirsin, ilk izlenim gerçekten çok önemlidir. Koçların bizim karakaşımıza, kara gözümüze bakmadığını mutlaka sen de biliyorsun. Aday kadrodan elenecek isimler, ilk iki antrenmanda belirlenir. Koçlar herkesin oyun gücünü zaten biliyor. Onlar takım uyumuna, moraline ve form grafiğine bakıyor şu aşamada. İnşallah biraz sonra yapılacak eşleşmede aynı takımlarda oluruz. Ne yapıp edip göze girmelisin. Bu fırsatı kaçıramazsın” dedi. Janet, sessizce başını önüne eğdi. O da biliyordu bunları ama elleri beynini dinlemiyordu ki…
Millî Takım teknik direktörleri, biraz sonra oyuncuları maç için iki ayrı gruba ayrılmaya davet etti. Janet, antrenman maçı başlamadan elini yüzünü yıkayıp üstündeki baskıyı atmak için lavaboya gitmişti. Musluğu açarak, iki eliyle yüzüne bolca su çarptı. Musluğu kapatıp kafasını kaldırdığında aynadan Aslı’nın arkasında olduğunu ve saçlarını tarıyor gibi davrandığını gördü. Ne yapacağını bilemedi ve şaşkınca bakmakla yetindi.
Aslı sinsice gülerek, “Moralin bozuk görünüyor pislik, bir şey mi oldu?” diye sordu. Janet bunun bir soru değil, kavgaya davet olduğunun farkındaydı. Sakin olması gerekiyordu. Sergilediği kötü performanstan sonra kavgaya bulaştığı takdirde, yıllardır arzuladığı millî formanın bu kadar yakınındayken bir daha ulaşamayacak kadar uzağına düşeceğini düşünüyordu. 
Sessizce dönüp yanından geçerek kapıya yönelmek istedi ama Aslı birkaç yengeç adımı ile önünü kesti. Kendisini şiddete zorlamakta kararlı görünüyordu. Janet, hayatının kâbusunu yaşadığı gecenin öncesinde, merdivende kendisini sıkıştıran tacizcinin karşısında bile bu kadar çaresiz hissetmemişti. Orada en azından hasmının açığını bulup bir tekme ya da yumruk geçirmeyi düşünebiliyordu. Burada ise kesinlikle vurmaması gereken bir hasım vardı. Göğüs göğüseydiler. Gözlerini kapatarak “Yardım et Tanrım! Beni bu çaresizlikten kurtar.” diye yalvardı. 
O an mucize olduğunu düşündüğü bir rastlantı ile kapıdan içeriye giren ikilinin, “Kızlar haydi, hoca sizi bekliyor! “ diye bağırmasıyla gözlerini açtı ve çok çevik bir hareketle Aslı’nın koltuk altından kıvrılıp geçerek, kapıdan dışarı attı kendini. Aslı, somurtup dişlerini sıkarak, yüzünden düşen bin parça vaziyette çıktı kapıdan.
Gelenler Duygu ve takımın sağlık koçuydu. Duygu, Aslı ve Janet tuvaletten çıkınca, buraya kadar kıvranarak ve omzuna yaslanarak geldiği koçun şaşkın bakışları arasında ayağa dikildi ve “Çok teşekkür ederim, hocam. Bir şeyim kalmadı. Şu anda kendimi iyi hissediyorum. Elimi yıkayıp geleceğim” dedi.
“Emin misin?” diye sordu sağlık koçu. Olumlu yanıt alınca da, “Kırk yıllık hekimim böyle sakatlık görmedim. Bir dakika önce kıvranıyordun, şimdi maşallah katır gibi sağlam görünüyorsun.” diye mırıldanarak kapıdan çıkıp antrenman salonuna yöneldi. Duygu, musluğu açarken, “Tam tahmin ettiğim gibi” diyerek kafasını salladı. Musluğu kapattıktan sonra ıslak ellerini formasında silerek koşar adımlarla salona geri döndü.
α α α
Teknik direktörler, antrenman maçı yapacak takımları belirlemeleri için en tecrübeli iki oyuncu olan Aslı ve Duygu’ya adım almaca oynattılar. Her iki oyuncu orta saha çizgisinin birer ucuna giderek arkadaki ayağının topuğu bir öncekinin ayakucuna değecek şekilde karşılıklı olarak yürümeye başladılar. Birbirlerine yaklaştıkça yavaşladılar. Adımlar kısaldı. Artık önce biri sonra diğeri aradaki mesafeyi gözden geçirerek ayaklarını kâh enine kâh boyuna kullanmaya başladılar. Salon büyük bir sessizliğe gömülmüştü. Herkes büyük merakla bu eğlenceli düellonun bitmesini ve takımların seçilip maça geçilmesini bekliyordu. 
Son adımını yarım ayak alarak rakibinin hamlesini bekleyen Duygu, Aslı’nın yarım adım da alsa ayağını basılmaktan kurtaramayacağını anladığı an yaşadığı çaresizliği zevkle seyrediyordu. Aslı öfke içinde arkadaki ayağını öndekinin yan kısmına getirerek son adımı attı. Ama Duygu daha son adımı atıp ayağına basmadan önce birkaç adım geri çekilerek, “Tamam, sen kazandın. Seç bakalım!” dedi. 
Duygu, “Janet” dediği an, Aslı’nın zaten öfkeden kızarmış gözleri âdeta çakmak çakmak kıvılcım çıkartıyordu. Öfkesini gizlemeye gerek görmeyerek “Büke” dedi. Takımlar şekillendiğinde koç, her iki takımın ilk beşlerini belirledi ve hava atışı ile oyunu başlattı. Janet, yedek olarak bankta kalmıştı. Duygu göz kırparak ona moral vermiş ve sakin olmasını işaret etmişti. Ama üç dakika sonra oyuna alındığında, üst üste yaptığı hatalarla dakika geçmeden tekrar oyun dışına alınmıştı. 
Yedek bankında oturan Janet, dirseklerini dizlerine dayayarak başını iki elinin arasına almış ve somurtmuştu. Salondaki gürültü patırtıyı duymayacak kadar kopmuştu ortamdan. Sakin olmalıydı. Ne pahasına olursa olsun kendini göstermeliydi. Takımda başarılı olacağını, koçlara bugünden ispat etmeliydi.
Kara kara düşüncelere dalmış gitmişti. Böğrünü dürten arkadaşları, koçun kendisini sahaya çağırdığını işaret ettiler. Janet silkelenerek ayağa kalktığında, çok geçti. Onun değişik âlemlerde olduğunu fark eden hoca, yerine başka bir arkadaşını almıştı oyuna. Janet, öfkelenerek yeri tekmeledi. Moralinin çökmüş olmasının yanı sıra sinirleri de kabarmıştı. Ellerini beline koyarak dikeldi sahanın kenarında. 
Tam o anda salonun soyunma odalarına açılan kapısından kendisine “gel” işareti yapan Kızıl Saçlı adamı fark etti. Uzun kızıl saçları omuzlarına dökülen, esmer tenli, siyah iri gözbebeklerine sahip berrak gözlü, hayli uzun boylu adamın üstünde her seferinde olduğu gibi bu kez de uzunca turkuaz renkli cepken ve ayaklarında çarıkla mokasen karışımı deri ayakkabılar vardı. Cepkeninin içine kayık yaka beyaz gömlek giymişti.
Adam, bir kez daha gelmesini işaret ederek gözden kaybolmuştu. Janet, arkadaşlarına “Geleceğim ben” diyerek kapıya koştu. Sahadakiler onun koşarak dışarı çıkmasına anlam verememiş ve şaşkın şaşkın arkasından bakakalmışlardı. Kapıdan çıkar çıkmaz sağa sola bakarak adamı aradı. Adam soyunma kapısı açık soyunma odalarının birinden kafasını uzatarak, “Buradayım” dedi. 
Janet, odaya girdi ve “Kimsiniz siz, Tanrı aşkına?” diye sordu. Adam, “Dostunuzum, bana güvenin” diye cevap verdi. Sonra ellerini açarak Janet’in yüzüne yanaştırdı ve parmakları şakaklarına değecek şekilde alnını ellerinin arasına alarak, 
- Tunç seni böyle görse, büyük hayal kırıklığı yaşardı, dedi. 
- Ben de kendimi tanıyamıyorum. Sanırım onun ölümü beni sandığımdan fazla sarsmış. Aradan üç hafta geçtiği halde, hâlâ daha demin kaybetmişim gibi yanıyor içim.
- Şimdi onu düşün ve burada olduğunu hayal et. Yaptığın her hatada yüzünün asıldığını ama sergilediğin her güzellikte nasıl keyiflendiğini düşün. Onu mutlu etmek için elinden gelen en iyi performansı sergilemeyi ihmal etme, dedi adam.
Janet, adam konuşurken içinin ürperdiğini ve içinden dışarıya doğru bir şeylerin aktığını hissetti. Ruhu dinginleşmiş, vücudunun işleyişi normale dönmüştü. Hastanede de benzer duyguları hissetmişti. O en yıkıcı anlarda, nasıl sakin olabildiğine şaşırdığını hatırladı.
“Anlaştık mı?” diye sordu adam.
 “Evet” anlamında kafasını öne salladı Janet. Adam Janet’i omuzlarından tutarak yönünü kapıya çevirdi.
- Haydi git ve tribünlerde seni seyreden bir dostunun ve sevgilinin ruhu olduğunu unutma.
Janet, birkaç adım attıktan sonra, kaşlarını kaldırarak geri döndü ve “Ama antrenman seyirciye kapa…” diyebildi sadece. Ağzı açık donakalmıştı. Adam yok olmuştu. Şaşkınlığını birkaç saniyede yenerek, “Hayal de olsan, gerçek de olsan verdiğin moral için çok sağol dostum” dedi ve neşe içinde salona yöneldi.
α α α
Kendinden emin adımlarla salona giren, biraz önceki dalgın ve bezgin halinden eser kalmamış Janet’teki değişimi fark eden arkadaşları ve teknik ekip bakışlarıyla onu soru yağmuruna tutmuştu. Janet de hepsine tebessümle, “İyiyim, merak etmeyin” cevabını vermişti. Bu sessiz diyalogdan sonra daha yedek bankındaki yerini almadan koç onu oyuna davet etti. 
Kalan dakikalarda müthiş bir performans gösterdi Janet . Topu topu 10 dakika katıldığı mücadelede, ardı ardına attığı sayılarla 8 sayı geride olan takımını rakibi karşısında 11 farkla öne geçirdiği gibi, kendisini sertlikle durdurmayı deneyen Aslı ve Büke’yi kıvrak dönüş hareketleriyle kelimenin tam anlamı ile yerlere serip alkış üstüne alkış almıştı. 
Antrenman maçı bittiğinde, sahada iki kişi hariç herkesin yüzü gülüyordu. Duygu, Janet’in muhteşem performansını ona sarılarak kutladı ve “Süpersin!” dedi. Janet 5 dakika içinde terden sırılsıklam olmuş formasını değiştirmek için soyunma odasına koşarken, koç arkasından bağırdı: 
- Janet, umarım performansın sadece 10 dakikalık değildir!
Janet, geriye dönüp elini kaldırarak, 
- 40 dakika böyle koşacak güçteyim hocam, siz hiç merak etmeyin, dedi 
İçindeki ses ona, artık Millî Takım aday kadrosunun değil Millî Takımın oyuncusu olduğunu söylüyordu.

Bunalım

Günler geçmek bilmiyordu. Kendisini çok yalnız hissediyordu. İçinden hiçbir şey yapmak gelmiyordu. Gününün çoğunu evde oturarak geçiriyor, zaman zaman kendisini oyalayacak bir program bulmak umuduyla televizyon kanallarını karıştırıyor ama ekranda gördüğü hiçbir kareye tahammül edemiyor ve televizyonu kapatıyordu. 
Kimi zaman kütüphaneye gidiyor, ruh haline göre kitap arıyordu. Her seferinde farklı bir kitap seçip kanepeye veya balkondaki koltuğuna geçiyor ama yarım sayfa bile okuyamadığı kitabı yere bırakıp derin düşüncelere dalıyordu. 
Bazen cep telefonunu çıkartıp birini aramak geçiyordu içinden ama telefonun ajandasında kayıtlı hiç kimse ile dertleşebileceğini sanmadığı için vazgeçiyordu. Her seferinde Tunç’un telefon numarasını gördüğünde içi burkuluyor, birkaç saniye donup kalıyordu. O numarayı silmeyi ise aklından bile geçirmiyordu. Çoğu zaman, balkonda kendisini seyreden beyaz güvercinle konuşuyordu uzun uzadıya. Bazen içeriye geçiyor, internette oyalanmayı deniyorsa da bir süre sonra derin bir “of!” çekerek bilgisayar ekranını kapatıp balkona sığınıyordu tekrar.
Tunç’un hayatından çekilmesi büyük boşluğa düşürmüştü onu. Çok özlüyordu Tunç’u. Onun yerini bir başkasının doldurmasının imkânsız olduğunu hissediyordu. “Tamam, ömür boyu sev onu, kendini ona ada! Sorun yok ama sevginin sana ayak bağı olmasına da izin verme! Üstelik onun sevgisine layık olman için başarılı olman şart!” diye söyleniyordu kendi kendine.
Millî Takım kampına gideceği günü sabırsızlıkla bekliyordu. Yoksa yalnızlıktan ve bunalımdan çıldıracağını tahmin ediyordu. Uyumak için dahi uyku ilacı kullanmak zorunda olduğu şu günlerde, o kamp büyük bir hareketlilik getirecekti yaşantısına.
Tunç’un ölümünden sonra rüya da göremediğini hatırladı. Tebessüm etti bu düşünce üzerine ve “Uyanıkken gördüğüm rüyalar hariç!” dedi. Kızıl saçlı adamın neden hep ihtiyaç duyduğu anlarda ortaya çıktığını ve kara kedinin neden artık hiç ortaya çıkmadığını merak etti. Garipti ama özlüyordu Kızıl Saçlı Adam’ı. Ortaya çıksın, kendisini teselli etsin istiyordu. Fakat onun hayalini bile gözlerinin önünde canlandıramıyordu bugünlerde. Gözleri balkonda bekleyen güvercine kaydı ve “Akça kuşum, senin haberin var mı olan bitenden?” diye sordu. 

Tunç’un sırrı 

Millî Takım kampının toplanmasına bir gün kalmıştı. Birbiri ardına yapılan antrenman maçlarında göz dolduran Janet, aksilik olmadığı takdirde, Dünya Kupası Finalleri çerçevesinde Yunanistan’da yapılacak maçlarda Millî Takım kadrosunda yerini garantilemişti. Antrenmanlar öncesinde ellerinde pankartlarla, “Millî Takım’da Ermeni istemiyoruz!” diye bağırarak eylem yapan gruplar, sinirini ayağa kaldırıyordu ama ardı ardına attığı basketlerle ve sergilediği performanslarla onlara en güzel cevabı verdiğine inanıyordu. 	 
Geçmek bilmeyen saatlerin tükenmesi için dua ediyor ve kendisini oyalayacak uğraşlar arıyordu. Her sabah saat altı sularında evden çıkıyor, sahilde saatlerce koşuyordu. Kendisini en rahat hissettiği anlar koştuğu zamanlardı. 
Her gün olduğu gibi bu sabah da koşusuna Kireçburnu sahilinde ara vermiş, banka oturarak İstanbul Boğazı’nın ufuk çizgisiyle kesiştiği noktaya dikmişti gözlerini. Tunç’u düşünüyordu her zaman olduğu gibi. Bir türlü aklından çıkmıyordu talihsiz sevgilisi. Gelip geçen gemileri seyrederken, gelip yanına oturan adamı bile fark etmeyecek kadar dalıp gitmişti. 
Yanına oturan adam, “Karadeniz’in kilidi derlermiş eskiler buraya” dedi. İrkildi! Sesin geldiği yana döndü. Kızıl saçlı meçhul adamdı. Her zamanki gibi uzun kızıl saçları omuzlarına dökülüyordu. Esmer tenliydi, siyah iri göz bebeklerine sahip berrak gözlerindeki parıltı ile kendisine bakıyordu. Hayli uzun boylu adamın üstünde, her seferinde olduğu gibi bu kez de uzunca turkuaz renkli cepken ve ayaklarında çarıkla mokasen karışımı deri ayakkabılar vardı. Cepkeninin içine kayık yaka beyaz gömlek giymişti.
“Nereden çıktınız siz?” demeye gerek duymadı. Çünkü nasılsa bu soruya hiç cevap vermeyen bir hayalden ibaretti gördüğü. Bunalım içinde geçen son günlerde, onun kendi hayal mahsulü olduğuna karar vermişti. İşin kötü tarafı bilinçaltında oluşturması ve istediği zaman değil, olur olmaz vakitlerde ortaya çıkmasıydı. Güzel tarafı ise hoş konuşması ve kendisine zor anlarında yoldaş olmasıydı. Son günlerde, gelip ruhundaki acıları bir nebze dindirmesini çok istemişti. Ortalıkta görünmeyince de kırılmıştı. 
Şu an ise kızgınlığından çok, onu görmüş olmanın verdiği hoşnutluk öne çıkmıştı. Bu yüzden, hem gelişinin umurunda olduğunu göstermek hem de kırgınlığını hissettirmek için, “Neden?” diye sormakla yetindi. 
- Çünkü Karadeniz ilk bu noktadan görünür ve meşhur çarpışan kayalar efsanesini doğuran kayalar da açık denizin başladığı noktaya yakındır, diye cevap verdi adam. 
Başını kaldırınca, Boğaz’ın her iki yanındaki kara parçasının açılmış kerpeten ucu gibi görünen burunlarının arasından Boğaz koridorunun bitip, açık denizin göründüğünü fark etti. Deminden beri baktığı ufuk çizgisi Karadeniz’in gökle kesiştiği noktaydı. Önceden bunu nasıl fark edemediğine şaşırdı! Ancak manzaradan ziyade adamı merak ediyordu: 
- Hep başım sıkıştığında gelirdin. Oysa bu kez başım belada görünmüyor?
- Çoğu şey, göründüğü gibi değildir. Dikkatli bakamazsan gerçeği fark edemeyebilirsin. Bir dakika öncesine kadar Karadeniz’e baktığının farkında olmadığın gibi, diye cevaplandırdı adam soruyu. Sonra gülümseyerek, ”Sizler sadece görebildiğiniz alanı hesaba katarak yorum yapar ve hüküm verirsiniz.” diye göz kırptı.
Janet, dudaklarını büzerek, “Peki, siz hayaletler, gerçeğin bizim göremediğimiz kısımlarını görebiliyor musunuz?” diye sordu bu söz üzerine. 
Adamın tepkisi gülmek oldu. Beyaz ve iri dişleri görünecek kadar içten bir kahkaha attı: 
- Demek beni hayalet sanıyorsun!
Janet, cevap vermemeyi tercih etti. Adam ciddileşerek, 
- Oysa sizin böyle masallara inanmayacak kadar bilimsel düşünceye önem verdiğinizi sanıyordum! 
- Ben de öyle olduğumu sanıyordum. Ama bu kadar garip olaylar zincirinden sonra pes ettim! 
- Haklısın. Senden sonraki kuşakların gelecek nesillere olağanüstü bir masal olarak aktarabileceği garip olaylar zincirinin ortasında kaldın. Ama insanlar, gerçeklerle yüzleşemeyecek kadar korkak olduklarından, daha yaşarlarken bile pek çok olay efsaneleştirilerek sunulur onlara. Bak, siz bile beni hayaletleştirmek suretiyle kaçış yolu açmışsınız şimdiden kendinize.
- Gerçeklerle yüzleşmekten korkmam ama siz, hiçbir soruya cevap vermeyecek kadar… E, şey… Yani şeysiniz! 
- Peki. Siz bana “bay şey” ya da “hayalet” deyin o zaman ama adımın Malik olduğunu söylediğimi sanıyordum.
- Evet, bir tek onu söyledin zaten. Başka da bir şey söylemedin.
- Haklısın, önceden söylemedim. Zaten söylesem de sen bana inanmazdın! Ama bugün başka şeyler de söyleyeceğim.
Janet, konuştuğu adama kırgın olduğunu ifade eden edayla omzunu silkerek güldü: 
- Anlatacaklarınıza o zaman inanmayacaksam, şimdi inanacağımı nereden çıkartıyorsunuz?
Adam gözleriyle gülmüştü Janet’e. Janet, adamın bunu nasıl başarabildiğine şaşmıştı. Adamın bakışlarından gözlerini kaçırmak için onu baştan aşağı süzdü. Fantastik macera filmi çekecek olsa ve başka çağlardan gelmiş bir karakter tasarlamaya karar verse böyle bir tip seçebilirdi. O kadar sıra dışı bir karakterdi. Öte yandan ses tonundan davranışlarına kadar son derece kibar ve centilmendi. Konuşurken karşısındaki insanın ruhunu okşayan ve yüreğini teskin eden davudi sese sahipti. Mimikleri naifti, vücut dilini çok iyi konuşturuyordu. Özellikle de gözleri çok güzeldi. O ne zaman kendisine baksa, beyninin içinin okunduğu hissine kapılıyordu. 
- Gözlerinizin çok güzel olduğunun farkındasınız, değil mi? diye hem sessizliği bozmayı hem de konuşmayı sürdürmeyi denedi Janet.
- Güzellik izafidir, dedi adam.
- Evrensel güzellikler yok mudur?
- Vardır ama insan düzleminde düşünürsek yok da diyebiliriz! İnsanlar, ancak idealleri veya çıkarları izin verdiği zaman başkaları ile uzlaşıyor. Eğer herkesin inanabileceği bir ortak ideal ya da peşinden koşabileceği kazanç kapıları bulabilirseniz, herkesi cezbedecek evrensel güzelliklerden söz edebilirsiniz.
Suskun kaldı Janet. Gözlerini karşı tepelere dikerek düşündü. Sonra “zor” dedi. “Yaratıcı konusunda bile uzlaşamıyor ki insanlar!” 
“Zor” diye tasdik etti onu, adının Malik olduğunu söyleyen adam: 
- Manzaraya bakarsak, dinlerin bile bunu başardığını söyleyemeyiz.
- İşin kötüsü dinler eskiden insanları şekillendirirdi. Artık insanlar dinlerini de kendi hayat tarzlarına göre şekillendirir oldu. Kusurlarını temsil ettikleri dine yamıyorlar. Bu güne kadar tüm kutsal kitapları okuduğum halde, onlara iman edenlerin onlarda yazanları yaşamlarına indirgediğini görmedim. Tunç bile, beni Müslüman olmaya zorladığı halde, kendi kitabının emrettiklerini yansıtamıyordu hayatına! İnsanlar çıkarları ile çatıştığı zamanlarda kitabın emirlerini çok da umursamıyorlar. 
Tunç dediği anda, içindeki boşluğun derinliğini yeniden hissetti. Onun adını söylediği her seferde, içindeki boşluğun büyüyüp kendisini yutmasından korkuyordu. Şimdi de öyle olmuştu. 
- Ama bütün kusurlarına rağmen onu çok seviyordunuz, dedi adam. 
- Evet, her şeye rağmen onu çok sevdim. Hâlâ da seviyorum. Onsuz bir ömrün bana tat vereceğini sanmıyorum, diyerek onayladı adamı. 
- Onu neden bu kadar çok sevdiğimi çok sorguladım. Ondan daha yakışıklılarından, daha bilgililerinden, daha kültürlülerinden, daha zenginlerinden, cazip ve ayaklarımı yerden kesici teklifler almıştım. Ama o farklıydı, diye devam etti Janet.
 İçini dökecek birini bulmuşken, Tunç’la ilgili tüm hislerini ve onu ne kadar çok sevdiğini en ince ayrıntılarına kadar anlatmayı istiyordu. 
- O çok tatlıydı, dedi. Anlattı uzun uzun. “İnsancıldı” dedi, örnekler verdi yaşadıklarından. Onunla ilgili hislerine dair anlatacağı ne varsa, anlatacaklarının bittiğine karar verdiği an sözlerini noktaladı: “Ama sanırım ben onun beni pazarlıksız sevmesini sevdim.” 
Adam sabırla ses çıkartmadan dinlemişti. Janet sözlerini bitirdikten sonra da bir müddet susup ona bakmakla yetindi. “Seni çok iyi anlıyorum” der gibiydi. Sonra, iki elini yana açarak çaresizliğini belirtti ve “O da sizi, sizin sevdiğiniz kadar çok ve saf duygularla seviyordu” dedi. 
- Onu ne kadar tanıyordunuz?
-Sevgilisi olarak bu durum size tuhaf gelecek ama belki sizden biraz daha fazla!
- Pek de garip gelmez. Sonuçta birbirimizi ne kadar çok sevsek de biz sadece bir yıldır tanışıyorduk ve benim bilmemin imkânsız olduğu 27 yıllık bir yaşantısı vardı.
- Aslında ben onu kaza sonrasında tanıdım. Yani şahit olduğunuz ve sırrını hâlâ çözemediğiniz kazaya kadar onu hiç tanımazdım.
-O zaman nasıl benden daha fazla tanıyabilirsiniz?
- Siz sadece sizinle olduğu anlarına şahittiniz onun. Sizinle olmadığı zamanları ancak size anlattığı kadarı ile biliyorsunuz. Bense, onun size anlatmadıklarını da biliyorum. Dilerseniz, en başından anlatayım.
Dilemek ne demekti, can atıyordu Tunç’la ilgili her şeyi öğrenmek için! İçinden, adamı omuzlarından tutup sarsarak, “Evet, lütfen, ne olur bildiğiniz ne varsa anlatın!” diye bağırmak geçiyordu. Ancak hislerine hâkim olmayı başarmış ve “Lütfen” demekle yetinmişti. 
Adam karşısındaki kara bahtlı kara sevdalının sabırsızlandığının farkındaydı. Onu fazla bekletmek de istemiyordu. Yine de soluklanır gibi yaparak, karşısındakinin tansiyonunun normalleşmesini, nabzının normal seyrine dönmesini beklemeyi tercih etti.  
Janet’in hazır olduğuna inandığı an, “Şimdi lütfen, mümkün olabildiğince soru sormadan dinleyin” dedi ve gözlerine bakarak teklifini onaylamasını bekledi. Janet “tamam” anlamında başını sallayınca, adam uzun kızıl saçlarını iki eliyle arkaya atarak, anlatmaya başladı: 
- Baltalimanı’nda şahit olduğunuz kazadan sonra normalde kazayı yapanların ya da başka bir ifade ile cinayetlerine kaza süsü verenlerin peşinde olduğu muska, kaderin cilvesine bakın ki sizin elinize geçti. Ben, o muskanın yanlış ellere geçmemesi için mücadele veriyorum. Sizi tanımam da bu vesile ile oldu. Muskanın sizde olduğunu henüz bilmiyorlar. Eğer muskayı yok etmem için bana yardım etmezseniz, eninde sonunda onu sizden almaya gelecekler. Muskanın sizde olduğunu öğrendikleri an, emin olun ki ele geçirmek için ellerinden gelen her türlü melaneti yapacaklardır.
- Kim onlar, diye heyecan içinde sordu Janet. 
- Öğreneceksin acele etme, diye sakince cevapladı adam. Ben muska vesilesi ile sizi tanıdıktan sonra Tunç’u da tanımış oldum. Sevgiliniz Çağdaş Alperenler diye adlandıran bir grubun üyesiydi. 
Janet, hayretler içinde kalmıştı ama içi içini yese de suskun kalmayı başardı. Adam el işaretleriyle, “Seni anlıyorum ama soracaklarını sonraya sakla.” diyordu. 
- Ne yaptıklarından başkalarının haberdar olmamasına gayret eden maceraperest bir arkadaş topluğundan söz ediyorum. Tunç, o arkadaşlarıyla yıllar öncesinden tanışıyordu ama onların sırlar ve gizemler peşinde olduğundan haberdar değildi. Basketbol oynadığı yıllarda da zaten bu konulara pek ilgi duymuyormuş. O yıllarda meselenin daha çok hamasi yönü etkiliyormuş onu. Basket hayatı bitip de hayatını huzur içinde sürdürecek tatmin edici bir iş bulmakta zorlanınca, arkadaşlarının da etkisiyle bu konulara yoğunlaşmış. Gizli öğretileri, hayatın ve evrenin sırlarını araştırıyorlardı. Ama işin kötü tarafı, bu konudaki orijinal belgeleri hatasız okumaya yetecek derecede Arapça, İbranice, Farsça ve Latince bilgisine sahip değildiler. Bilgilerini tercümelerden edindikleri için, mütercimlerin hatalarından dolayı yanlış bilgilerle oldukça yanlış yorumlara ulaşabiliyorlardı.  
Varlığına inandıkları efsanevi yeraltı uygarlığı Shamballah ile temas kurmanın yollarını arıyorlardı. Bunu siz de biliyorsunuz zaten. Efsane, Tibet kökenliydi. Ama hemen her kavim kendisince ulusallaştırmıştır bu efsanevi krallığı. Tunç ve arkadaşları da Türkleştirdikleri bu efsanevi ülkeye geçişi sağlayacak bir girişin de İstanbul’da olduğuna inanıyorlardı. 
George Ivanovitch Gurdjieff’in o uygarlıkla temasa geçtiğini iddia etmesi ve İstanbul’da çalışmalar yapmış olması onların inancını pekiştiriyordu. Zaten sen onları ilk kez uzaktan akraban olan Gurdjieff ile ilgili toplantıda görmüştün. Gurdjieff’in Tibet’te Shamballah uygarlığına ait dünya dışından bir araçla dolaştığına inanan başka örgütler gibi, bunlar da işin başında İslami hassasiyetlerle yola çıkmışlardı. Ama zamanla çıkarsamalarını kutsi emirler sayacak kadar dini ikinci plana atıp, büyülerden dahi medet umar hale geldiler. 
Her gizli topluluk gibi onlar da, herkesin kendilerinden habersiz olduğuna inanarak çalışıyorlardı. Aslında içlerinde çok gizli ve beynelmilel bir tarikat üyesi vardı ki onları yönlendiren de oydu. Kara büyü yapabilecek güce sahip bu habis ruh, peşinde gölge gibi gezdirdiği kara kedi vasıtası ile topluluk üyelerinin toplantılar dışında kimlerle görüştüğünü dahi denetliyordu. Tunç’tan nefret ediyordu. Onu liderlikte kendisine rakip görüyordu. Bu yüzden de ortadan kaldırmaya kararlıydı. Sen o kediyle, tesadüf eseri muska eline geçtikten sonra güvercinle aynı gün tanıştığın için aslında onun senin değil, Tunç’un peşinde gezindiğini fark edemedin. 
Milliyetçilik duygularını tahrik ettiği diğer arkadaşlarını da Tunç’a karşı kinlendiriyordu. Millî formayı giymemen gerektiğini, bunu sağlamak için de gerekirse Tunç’u ve seni ortadan kaldırmalarının bile millî bir görev olduğunu telkin ediyordu onlara. Kan bağı üzerinden yaşam normunu önemseyen kitleler oluşturmayı hedefliyordu bağlı bulunduğu beynelmilel gizli örgüt. Tunç’un seni rahatsız eden aşırı milliyetçiliği bile onlarınkinin yanında insancıl kalıyordu. Millî onur ve çıkarlara zarar verdiğini düşündükleri faaliyetlerin gerçekleşmesi için, insan hakkı, arkadaşlık ve dostluğun hiçbir önemi yoktu.
Sözünü ettiğim kişinin adı resmi kayıtlara göre Sargın’dı. Büyüde uzmandı. Gizli ilimlerin karanlık yönlerini kullanabilmekte uzmanlaşmıştı. İnsan fiziğinin sınırlarını zorlayan güçler geliştirmişti. Gurdjieff kadar yetenekli ve zekiydi. Ama en azından şimdilik, onun gibi göz önünde olmak yerine gizliden gizliye gerçekleştiriyordu emellerini.
Maslak’ta aklının almadığı ve arabanızın takla attığı kaza vardı ya! İşte o kaza aracın yönetim sisteminin uzaktan kontrolünü sağlaması ile o kara büyü uzmanı tarafından gerçekleştirildi. Teknolojiye meydan okuyan bir denemeydi. Başarılı olamadı. Tabii ki oyununu bozan bizdik!
O ana kadar kendisine hâkim olan Janet daha fazla dayanamamıştı: 
- Nasıl?
- Bizim gücümüzü de hafife alma. Sargın’ın asıl amacı Tunç’u ortadan kaldırmaktı. Diğer hedefi ise kedinin Tunç’u takibi sırasında sende olduğunu öğrendiği muskayı ele geçirip, peşinde olan örgüte iyi bir fiyatla satmaktı. O kaza dışında birkaç girişimde daha bulundu. Ben o girişimleri de bozmayı başardım. 
Tunç’un arkadaşları, kendilerini ideallerine öyle kaptırmıştı ki bir zamanlar faşizme lanet okuyan karakterlere sahip olmalarına rağmen, ne kadar değiştiklerini fark edememişlerdi. Zamanla kan ve dil bağını kutsallaştıran, dini inanç ve yöresel adetleri enstrüman olarak kullanan kişiliklere dönüşmüşlerdi. Farklı inanç ile etnik gruplar dışındaki herkesi ulusal çıkarlara düşman unsurlar olarak algıladıklarının farkında bile değildiler. 
 Tunç onların tüm muhalefetine rağmen sizi koruyordu. Onlara göre, aşk Tunç’un gözünü kör etmişti ve her tür ihanete bulaşacak kadar iradesini yitirmişti. Tunç, âşık olduktan sonra kendilerindeki değişimi fark etmişti. Ama size olan tüm sevgisine rağmen arkadaşlarından kopamadı. Bir gün sizin de Müslüman olacağınızı umuyor ve vicdanını rahatlatıyordu. Israrla Millî Takım forması giymek istemeniz onu çok sevindiriyordu. Türklük için mücadele edecektiniz ve bu yeterliydi onun için. Hayalinizi gerçekleştirmek için federasyon yetkilileriyle görüşüyor ve hakkınız olan formanın verilmesi yönünde yoğun kulis yapıyordu. Hatta Ankara’ya kadar giderek, Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğü yetkileri ile dahi görüştü. 
Aslında Millî Takım Teknik Heyetinin seni yıllardır takıma istediğini ama istihbarat ve emniyet güçlerinin bunu engellediğini öğrendi. “Niçin beni Millî Takıma çağırmıyorlar?” diye içinizin içini yediği sorunun cevabı da işte buydu: Tunç’un sizin aile geçmişinizle ilgili bilmediği ama federasyon üzerinde baskısı olan güçlerin bildiği önemli bir ayrıntı vardı. Babanız eski Asala sempatizanıydı onlara göre. Örgüte maddi destek sağlamıştı. Gerçi bunu tehditle yapmıştı ama bu fişleyenler için önemsiz bir ayrıntıydı. Babanızın örgüte sempatisi, o formanın size verilmemesi için bazılarınca yeterli nedendi. 
Tunç, bunu öğrendiği zaman, insanın başkasının işlediği bir günah ve ailesinin sahip olduğu siyasi fikirler yüzünden suçlanmasının ve ön yargılı hareket edilmesinin ne derece mantıksız olduğunu çok daha iyi kavramıştı. Kendisini dünya görüşleri nedeniyle hakir gören insanların mantığını da o an çözmüştü. Vicdanıyla hesaplaştı ve değiştiğini anladı. Sizi her geçen gün daha fazla sevdi. Haksız yere suçlanmanız, onu her geçen gün size daha çok bağlıyordu. Bu nedenle takıma alınmanız için her yolu deniyordu.
Başka çıkar yol bulamayınca, 12 Eylül’de içeri alınıp işkenceden geçirilen ve hapisten çıktıktan sonra iş bulamadıkları için artık bir anlamda çetecilik yapmaya mahkûm edilen Ülkücü eski arkadaşları ile temasa geçti. Onlar sayesinde federasyon üzerinde baskı oluşturan unsurları etkilemeyi denedi. Her ne kadar kaba saba tavır ve söylemlere sahip olsalar da onlar, Orta Asya’nın obacılık mantığı ile ulusun aynı çadır altına sığınan kitleler olduğunun farkındaydılar. Onlar için kan, inanç ya da dil bağı o kadar önemli değildi. Önemli olan aynı ülküyü paylaşmak ve aynı düşmanlarla mücadele etmekti. 
Fakat formayı giymenizi sağlayan onlar değil, başkaları oldu. Perde arkasında çalışan ve Tunç’u kötü arkadaşlarından kurtarıp, eski sevecen haliyle görmek isteyen gazeteci arkadaşı Agâh,  Ankara’daki dostlarını devreye sokmuştu. Onlar hem Spor Bakanlığı, hem Spor Müdürlüğü hem de Federasyon yetkililerini baskı altına aldılar ve Millî Atlet Elvan Abelegese’nin başarılarının Türkiye’ye kazandırdıklarını örnek göstererek, en az onun kadar millî gururumuza katkı sağlayacağınızı hatırlattılar. Devşirme diye aşağılayanların bile Elvan’ın başarıları karşısında duygulandığını ve elinde Türk Bayrağı ile tur atarken nasıl ağladığını unutmamalarını istediler. 
Şüphesiz ki Federasyonu forma giymenize ikna eden yalnızca bu gerekçeler değildi. Forma giymenizin engellenmesi ve Millî Takımın başarısız olması halinde yapılacak haberlerle başlarının gereğinden fazla ağrıyacağını hissetmişlerdi. Hele de antrenman ve hazırlık maçlarında elde edilen kötü sonuçlar, korkularını artırdı.
Millî formayı giymemeniz için direnen unsurlar ikna edilince, geriye lobilerin direnci kaldı. Lobileri de Tunç’un gazeteci dostları kâh tatlı dille, kâh köşeye sıkıştırmak suretiyle ikna edince Millî Takım yolunuz açıldı.
Federasyon resmi maçlarda millî forma giymenize razı olunca, muhalif unsurlar doğrudan tehditle sizi engellemeye karar verdiler. 
O gazeteci ile buluştuğunuz gün Tunç’u tehdit edenler, Tunç’un sizi, millî forma davetini reddetmeniz için ikna etmesini istiyorlardı. O size yansıtmadı. Evinizin yakılması bu nedenleydi. Tunç mesajı anlamıştı. Sizi apartmanın çıkış katında sıkıştıran kişi de aynı amaçla gönderilmişti. 
Kızıl Saçlı Adam, bir müddet susarak Janet’i seyretti. Tepkisini süzdü. Janet gözlerini ona dikmiş ağzından çıkan her kelimeyi merakla dinliyordu. Adam susunca başını önüne eğdi. İki elini kucağında birbirine kenetledi ve başparmaklarını çevirmeye başladı. 
Kızıl Saçlı Adam: 
- Şimdi gelelim hikâyemizin en dramatik kısmına. En çok da Tunç’un öldüğü gece neler olduğunu merak ediyorsunuz, değil mi? 
Janet, “evet” anlamında başını iki kez hafifçe öne eğdi. 
Derin bir soluk aldı Kızıl Saçlı Adam ve anlatmaya başladı: 
- Gazetecinin çözmeyi başardığı bilmeceyi hatırlıyor musun? Tunç ve arkadaşlarının peşine düştüğü bilmece, gerçekten önemli bir noktayı işaret ediyordu. Fakat sandıkları gibi gizli bir yeraltı uygarlığının kapısı değildi o nokta. Başka boyutlardan enerji transferine imkân sağlayan bir merkezdi. 
Anlattıklarım ve şimdi anlatacaklarım, sizin gibi pozitivist düşünceli, fiziki âlemi görünebilirlik ve ölçülebilirlik ile sınırlayanların kolay kabulleneceği konular değil. Ama anlaşılabilir kılabilmek için elimden geleni yapacağım. 
Tunç ve arkadaşları o bilmeceyi ruh çağırma seansında elde ettiklerini söylüyorlardı. Söyledikleri doğruydu ama işin aslı farklıydı. Gerçekten bilmece onlara ruh çağırırken ulaştırıldı. Ancak kendisini Shamballah sakinlerinden birine ait ruh gibi tanıtan, aslında karanlık gücün emrindeki bir cindi. Gücün karanlık yönü, yıllar önce denetimlerinden çıkmış ve kullanılamaz hale gelmiş geçişin yeniden aktifleştirilmesi için her yolu deniyordu. Çağdaş Alperenler grubunun, geçide Kızılca Bedreddin’in Karanlık Dağ eteklerinden gelen müritlerince vurduğu kilidi açabileceklerini umuyorlardı.  
- Anlattıklarınız inanılacak türden şeyler değil. Her şeye rağmen inanmak istesem dahi cinler işin içine girince, bana hepsi masal gibi geldi. Kızılca Bedreddin’in bu masalda da karşıma çıkması ise ayrıca ilginç.
- Cinlere inanmadığınızı biliyorum. Pozitivist mantığınız bunu kabullenemiyor. Ancak seninle temas kurmuş cinleri fark edince, mantığın da pes edecek. Cinlerin varlığının, hayalet olduğumu düşünmenden daha mantıklı olduğunu kavrayacaksın.
İnsanlar çamurdan, melekler nurdan, cinler ise dumansız ateşten yaratıldı. Melekler emredileni yapmakla yükümlü ve özgür iradeleri olmayan yaratıklar. İnsanlar ve cinler ise özgür iradeye sahip ama birbirlerinden çok farklı fiziksel özelliklere sahiptirler. Her ikisinin ortak bir diğer özelliği ise kolayca yönlendirilebilip, başkalarınca kullanılabilmeleri! Cinler, insanların ve karanlık güçlerin kullanabileceği yapıdadırlar. Ancak onlar da bir şekilde insanları kandırıp razı edebilirlerse, iradelerine bile hükmedebilirler. İmanınızda bir çatlak buldukları an, karanlık güçlerin elindeki cinler oraya sızar ve çatlağı büyütmeye gayret ederler. İblislerin zaten ana amacı budur. Senin kalbinde çatlak bulamadılar ama Tunç’un kalbindeki çatlaklardan zor da olsa sızabildiler. 
- Bunlar sadece varsayım. Senin dışında benimle temas kurmuş tuhaf bir yaratıkla da karşılaşmadım.
- O zaman, şöyle yapalım. Ben cin dediğimde, sen o kelimenin yerine mikroçip kelimesini kullandığımı varsay. Yani bir hayvan bedeninde cin taşımış olmasın da o hayvanın bedenine beyin kontrolüne etki edecek bir mikroçip takılmış olsun. Benim için fark etmez. Zaten artık büyücü dediğimiz insanlar, kurbağa bacakları, davul tozları ile sihirli şerbetler kaynatmıyorlar. Genlerdeki sarmallar arasında dolaşarak, Tanrı’nın şifrelerini kırmanın peşindeler.
- Yani büyücüler aslında bilimsel imkânları kullanıyor ve onların icatları sihir mi sanılıyor diyorsunuz?
- Aynen öyle!
 - Peki, başka boyutlardaki yaratıklara geçiş sağlayan noktayı bilimsel olarak nasıl izah edeceksiniz?
- O daha kolay! Söz konusu geçidi bir ışınlanma üssü olarak düşünün. Aslında uzay sarmalında bir noktadan diğerine geçişi sağlayan solucan ya da kurtçuk deliklerinden söz ediyoruz zaten!
- Şimdi anlattıklarınız biraz daha mantıklı gelmeye başladı ama… 
- Önce kapının önünde, sonra araba kazasının olduğu yerde, en son olarak da Rumelihisarı surlarının dibindeki mazgallardan kaçarken gördüğünüz kara kediyi hatırlayın. O, Tunç’u gözetlemekle görevlendirilmiş bir cini taşıyordu bedeninde. Ya da sizin anlayacağınız dille söylersek Tunç’u izlemekle görevli bir tür canlı robottu. Onun efendisi ise Tunç’ların gizli örgütünü denetim altında tutan ve yönlendiren beynelmilel tarikatının üstatlarındandı. 
Sürekli yanında olan, seni gözetleyen ve Maslak’taki kaza sırasında hemen camın yanında uçarken gördüğün güvercinin bedeni ise benim bir cin dostuma ev sahipliği yapıyor. Yani benim denetimimde olan bir tür canlı robot o güvercin.
Onun sayesinde ben sizin yaptıklarınızdan haberdar olabiliyordum. Bunun da ötesinde, onun gözleri vasıtasıyla seni rüyalara yönlendirerek bilgilendirme imkânı da bulabiliyordum. Fatih’in ölümünden sonra Nakkaşhane’de yaşananları, üç boyutlu olarak sinemasal yöntemle gösterdim mesela size. Sonra Fatih ile Akşemseddin’in arasında Boğaz’ı geçerken yaptıkları konuşmaları da öğrendin ki onlar sayesinde bugün anlattıklarımı şu an daha kolay kavrıyorsun. Hepsi senin yaşananları ve yaşanacakları daha iyi algılayıp, mantığını kavrayabilmen içindi.
- Siz benim irademe müdahalede mi bulunduğuz yani? 
- Hayır, iradenize müdahale etmedik. Sadece rüya vasıtası ile bilgilenmezini sağladık. Rüyalarda edindiğiniz bilgilerin gerçek ya da hayal mahsulü olduğuna karar vermek sizin elinizde. Yani özgür iradeniz seçimde serbest. Bu iradenize müdahale olamaz. Sadece bakış açınızda biraz genişleme sağlama imkânı denebilir. 
Hiçbir varlık başka bir varlığın ruhuna ve beynine, onun rızası olmadan ya da bedeni tahriş eden araç gereç kullanmadan müdahale edemez. Bu, Tanrı’nın bireyin hür iradesi kuralını ihlal anlamına gelir ki karanlık güçlerin evrenin ilk günlerinden bu yana ulaşmak istedikleri hedeflerdendir. 
Neyse konuyu dağıtmayayım. O gece oralarda neler yaşandığını anlatıyordum. Tunç ve arkadaşları, geçidi açmak için Şaman ayinlerinden namaz kılmaya dek pek çok yöntemi denediler, olmadı. Kutsal kitaplardan ayetler okudular, olmadı. Başaramayacaklarına inandıkları an, kara büyü uzmanı arkadaşları, “İçimizde bir inançsız var! Onun varlığı kapının açılmasına engel oluyor çünkü bu kapıdan sadece inançlı ve kendini dünyadan arındırmış ruhlar geçebilir” dedi. Bu sözler üzerine herkesin gözü Tunç’a çevrildi. 
Geçidin varlığına herkesten çok inanan Tunç, bu sözleri duyunca “Tamam, ben gidiyorum. Görelim kimmiş inançsız olan?” diyerek ayrılmaya karar vermişti ama Sargın’ın eline fırsat geçmişken, onu bırakmaya niyeti yoktu. “Hayır, ayrılırsan bizi ihbar edersin. Hem burası ilk çağlarda Hermes’e ait bir tapınaktı. İçinde bir de sunak vardı. Şaman törenleri yerine, Latin tanrısına kurban vermeyi deneyebiliriz. Eğer onlar gibi biz de kurban kanı akıtırsak, geçidin açılmasına layık olduğumuzu ispatlarız. Hem de insan kanı, tanrıları hayvan kanından daha çok mutlu eder” dedi.
Tunç kulaklarına inanamıyordu ama arkadaşlarının hepsi âdeta hipnotize olmuş gibi bu sözlere hak veriyorlardı. Tunç, “Çıldırmışsınız siz!” diyerek isyan etti ve kaçmaya yeltendi. Arkadaşları ellerindeki silahlarla, Tunç’un sarnıcın içindeki tünele ulaşmasına engel oldular. Tunç, ana kapıdaki güvenlik görevlilerine sığınsa kurtulabilme ihtimalini zayıf gördü ve surlara çıkan merdivenlere koştu. Peşini bırakmadılar. Aksayan eski dostlarını yakalamaları zor olmadı.
Büyük boğuşma yaşandı. Beş arkadaşı Tunç’u zapt etmek için çaba sarf ediyordu ama hepsinden güçlü ve iri cüsseli olan Tunç’u zapt etmek, o kadar kolay değildi. Diğer arkadaşları onunla boğuşurken, Sargın kargaşadan yararlanarak, tünel açtıkları yerin çıkışında gördükleri benzin bidonlarından birini Tunç’un başından aşağı döktü. Tunç benzin bidonunu kaparak, kendisine saldıran arkadaşlarını durdurmaya çalıştı. Çaresiz kalınca, tabancasına sarıldı ve ateş etti. Ancak Sargın, o arada kibriti çakarak üstündeki benzinin alev almasını sağlaldı. Alevler içinde kalan Tunç, Sargın’a ateş ederek onu vurmayı başardı. Arkadaşlarının elinden kurtularak burçlara tırmandı. Bir yandan da kendisini kovalayanlara ateş ediyordu. Tabii kovalayanlar da onu vurmaya çalışıyordu. 
Tunç alevleri söndürmek için tek şansının denize ulaşmak olduğunu düşünmüştü. Ancak burçlara ulaştığında, alevlerin denize ulaşamadan hayatının sona ereceğini anladı. Yanarak acı içinde can vermektense, düşerek ani bir çarpma ile ölmeyi tercih etti ve kendisini aşağı bıraktı. Gerisini biliyorsun… 
Tunç ve arkadaşlarının içeri neden girdikleri ve nasıl toplu halde yandıklarını kimse anlayamadı. Güvenlikçiler gözaltına alındı ve sorgulandı, yerlerine yenileri atandı. Güvenlik önlemleri sağlamlaştırıldı ama içeride ne olduğunu kimse öğrenemedi. Önce soygun amaçlı bir girişim olduğunu söyleyecekti resmi makamlar ama içeride para edecek bir şey olmadığı için hazine avcıları deyip geçtiler.
 Derin bir soluk aldı adam. Alnında biriken ter damlacıklarını sildi.
α α α
Janet, duyduklarının etkisiyle yeterince sarsılmıştı. Dinlediklerinin gerçek olup olamayacağına karar veremiyor, ne yapacağını bilemez halde adamın gözlerine bakıyordu. 
Adam, Janet’in inanmakta kararsız olduğunun farkındaydı. Terini kuruladıktan sonra gülümsedi ve ellerini iki yana açtı:
- Anlattıklarımın gerçek olduğunu ispatlayacağım! 
Janet, şaşkınlıktan açılmış gözlerini biraz daha açtı. Adam sözlerini sürdürdü: 
- Akça Kuş dediğin güvercini düşüncelerimle çağıracağım ve o gelip senin önce dizlerine, oradan omzuna konduktan sonra uçup benim başımda duracak. 
Şaşkın ve ne diyeceğini bilemez haldeydi Janet. Adam, “bunlar yetmezse şimdi sen başka şeyler yapmasını istersen, düşünceni okur,  onları da zihin gücümle ona yaptırırım” teklifinde bulundu. Janet güvercinin adamın başına konduktan sonra denizin üstüne uçup orada ardı ardına 5 takla attıktan sonra gagasına bir miktar su alıp kendisine getirmesini istedi.
 Adam ellerini şakaklarına götürdü ve ses çıkarmaksızın bekledi. Yaklaşık yarım dakika sonra tepelerin üstünde kanat çırpan beyaz güvercin, Kızıl Saçlı Adamın dediği gibi gelip önce Janet’in dizlerine, sonra omzuna kondu. Arkasından kanatlarını açarak adamın kafasına sıçradı. Bir müddet orada durduktan sonra denize doğru uçtu. Karadan birkaç metre ilerde havada ardı ardına 5 takla attıktan sonra alçaldı ve dalgaların arasından gagasına bir miktar su alarak Janet’in ayaklarının önüne döktü. 
Kızıl Saçlı Adam, şaşkınlıktan gözleri fal taşı gibi açılmış Janet’e “Şimdi inandın mı?” dercesine baktı.
- Cinler tabiatın psişik güçleridir. Hissedilebilir ve nakledilebilir yaratıklardır. Hem doğadaki düşmanca güçlerdir onlar, hem de sayelerinde kurtuluşa ulaşılabilen varlıklar. 
- Siz de mi cinsiniz?
- Hayır, insanım. Senin gibi etten kemikten yaratıldım.
- Ama olağanüstü güçleriniz var. Birdenbire ortadan yok oluyor, birdenbire görünebiliyorsunuz! Ayrıca içimden geçenleri nasıl okuyabiliyorsunuz?
- Bedenin fiziksel sınırları ve enerji yoğunlaşmasıyla ilgili haller bunlar! Her insan istediği takdirde başarabilir bunları. Kolay değil ama imkânsız da değil. Aslında siz Gurdjieff ile aynı genleri taşıyorsunuz. Bunu diğer pek çok insandan daha kolay başarmanız mümkün! Basketbol oynarken topun gideceği yönü daha arkadaşının elinden çıkmadan tahmin edebildiğini fark etmişsindir. Rakibin planlarını önceden sezip, onları şaşırtan ani hamleler yapmanın ardında da bu yeteneklerinin payı büyük. Yeteneklerini geliştirsen sen de benim sergilediğim her olağanüstülüğü gerçekleştirebilirsin.
- Peki, muskanın peşinde olan gizli örgüt nedir? Neden istiyorlar bu muskayı ele geçirmeyi?
- Muska sende kaldığı takdirde, onlarla yakın zamanda mutlaka tanışırsın. Tüm güçlerini seferber ederek, muskayı bulmaya çalışıyorlar. Onlar bulmadan, benim onu yok etmem lazım. Eğer vermezseniz, mecbur kaldığım takdirde onu sizden zorla da alabilirim.
- Ne var bu muskada? Neden bu kadar önemli? Neden muskanın peşinde varlığını iddia ettiğiniz örgüt?
- Bunları muska ortadan kalkmadıkça açıklayamam. Şimdilik sadece putlaştırılmaya müsait ve milyonlarca insanı harekete geçirecek kadar güçlü bir nesnenin yerini işaret ettiğini söyleyebilirim.
Janet, başını iki elinin arasına alarak düşündü. Kafasını kaşıdı. Sonra başını kaldırarak adamın gözlerine baktı: 
- Siz bana güven telkin ediyorsunuz ama anlattıklarınız o kadar mantık dışı ki şu aşamada ne muskayı size verebilirim, ne de yok etmeyi düşünürüm.
- Ben ve dostum, siz muskayı yok etmeye ya da teslim etmeye karar verinceye kadar sizi korumak için etrafınızda kalkan olmaya devam etmek zorundayız o zaman.
Bu sözler üzerine hafifçe gülümsedi millî oyuncu: 
- Harika, dünyanın en iyi korunan basketçisi olacağım! Düşünsenize bir hayalet ve bir cinden oluşan bir muhafız ordum var!
Kızıl Saçlı Adam da gülümsedi bu espriye.  
Janet, yeniden ”Peki, her şeyi bilen adam…” diye söze başlamıştı ki telefonu çaldı. Çantasını açarak arayan numaraya baktı ve “Millî Takım menajeri arıyor, hayırdır inşallah!” dedi. 
Sonra yeşil tuşa basarak, “Alo, buyurun hocam” diye çağrıya cevap verdi. Menajer ona Millî Takımın kamp programının değiştiğini ve şampiyona için özel uçakla bugün saat dörtte hareket edeceklerini söylüyordu. Janet, “Ama hocam ben yarın için hazırlık yapmıştım. Bu kadar kısa sürede zar zor toplanabilirim. Hemen eve koşuyorum, inşallah gecikmem” diye yakınarak telefonu kapattı ve çantasına attı. 
Mahcup ve üzgün bir tavırla adının Malik olduğunu söyleyen adama dönerek, 
-Sorularımın kalanını, maalesef şimdi soramıyorum. Ama lütfen en kısa zamanda bir fırsat yaratalım, ne olur, diye yalvardı. 
Malik, onun tokalaşmak için uzattığı eli sıktı;
- Merak etmeyin, kafanızı karıştıran her soruya cevap vereceğim. Ama isterseniz bu buluşmayı şampiyona maçları sonrasında yapalım. Gerçi gözüm üzerinizde olacak ama millî maçlara konsantre olup bir destana imza atmanızı çok istiyorum. Sizi ölümüne seven ve sizin de deliler gibi sevdiğiniz o insanın ruhunu şad etmek için, bu formayı size zül görenleri mahcup etmek için oynayın. Allah yardımcınız olacaktır. Çünkü siz gerçekten pazarlıksız ve saf bir yürek taşıyorsunuz, dedi. 
Janet, teşekkür ederek tokalaştı. Güvercine el sallayarak “Sen de şimdilik hoşça kal.” diyerek caddeye yöneldi ve ilk geçen taksiye durması için el kaldırdı. Taksiye binmeden önce son kez dönüp, 
- Bari şu ikide bir ortaya nasıl çıktığını ve nasıl kaybolduğunu açıkla, diye seslendi. 
Ama dönüp baktığında, arkasında hiç kimse olmadığını gördü. Dudaklarını büzdü ve kaşlarını kaldırıp fal taşı gibi açılan gözlerini kırparak, “Ama nasıl olur bu ya!”diye söylendi. 
Taksici eğilmiş ve rıhtım kaldırımında kendi kendine bir şeyler söylenen garip müşterisinin ne yapmak istediğini anlamaya çalışıyordu. Janet, onun neler düşündüğünü tahmin etmekte zorlanmadı ve kapıyı açıp, “Bir arkadaşımı gördüğümü sanmıştım ama yanılmışım” diyerek arka koltuğa yerleşti ve gideceği adresi söyledi.
O, taksiye bindikten sonra bankta yeniden görünür olan Kızıl Saçlı Adam, elinde tuttuğu güvercine bakarak gülümsedi: “Ne dersin, bir gün gerçekten bunu nasıl başardığımızı anlayacak mı?” 
Sonra, “Keşke aslında muskadan daha önemli olduğunu bilebilseydi” dedi.

 Ahlaksız teklif

Atina’da beş yıldızlı otele yerleşen A Millî Kadın Basketbol Takımı, program gereği hem maç salonlarını hem de kentin tarihi ve turistik yerlerini gezdi. Şehir merkezinde çok sayıda rahibe ve rahip görmüşlerdi. Neden bu kadar çok din adamı olduğunu rehbere sormadan edemediler. Yunanistanlı rehber, bu kalabalığın hafta sonu yapılacak dini bir sempozyum için ülkeye yurt dışından gelen din adamlarından kaynaklandığını söyledi. Öte yandan basketbol finallerinin yanı sıra uluslararası ekonomik bir toplantı daha olduğunu, bu yüzden de kentin tarihin en kalabalık günlerini yaşadığını açıkladı.
Oyuncular, kalabalığı umursamaksızın, turistik merkezlerde ve tarihi kalıntıların arasında eğlenceli saatler geçirmiş ve Dünya Kupası Final Elemeleri için moral depolamışlardı. Aslı ve Büke’nin Janet’i aşağılayarak sık sık ortamı gerginleştirmeleri dışında sıkıntı yoktu. Janet, bu ikili ile karşı karşıya gelmemek için özel gayret sarf etmesine rağmen, onlarla her karşılaştığında ortam geriliyordu. Duygu, ustaca manevralarla yaşanan sürtüşmelerde araya giriyor, Janet’i Aslı ve Büke’nin elinden kurtarmak için yoğun çaba sarf ediyordu. 
 Janet, Aslı ve Büke’nin neden kendisinden nefret edip, onu sürekli kavgaya zorladıklarını anlayamıyordu. “Acaba Aslı’nın çıktığı mafya patronu da mı Kızıl Saçlı Adam’ın varlığını iddia ettiği o örgütten, yoksa gerçekten sadece Tunç’u kaptırmanın hırsını mı çıkartıyor benden?” diye soruyordu kendi kendine. Birkaç kez onlar kendisini taciz ederken, “Neden böyle yapıyorsunuz?” diye sormuş ama cevap yerine sürekli kendisini aşağılayan sözler işitmişti. 
Janet, eninde sonunda onlarla aralarındaki husumetin ortadan kalkacağına inanıyordu. Ama gelirken Yeşilköy Atatürk Havalimanında yaşadıkları manzaradan sonra bu inancı sarsılmıştı. Kendisinin millî formayı giymesini istemeyen bir grup protestocu, “Git, Ermenistan forması giy, Ay Yıldız’ı kirletme!“ ve “Türkiye Türklerindir!” yazılı pankartlar ve dövizlerle havalimanına gelmişlerdi. İçlerinden birkaçı Ermenistan bayrağı yakıyordu.
Aslı, tüm kafilenin duyacağı kadar yüksek sesle Janet’e, “Bak, senin asıl yerini işaret ediyorlar!” diyerek protestocuları alkışlamıştı. Büke alkışlayan ikinci isim olmuştu. Bütün oyuncular Aslı ve Büke’ye tepki göstermiş ve “Yeter artık, kabak tadı verdi bu düşmanlığınız” diyerek onlara sırt çevirmiş ve Janet’i aralarına alarak yaşananlardan etkilenmemesine gayret sarf etmişlerdi.
Janet, “Ben bu toprakların evladıyım” diyerek gözyaşı dökerken düşünüyordu. Neden kendisi ile Ermenistan arasında bir bağ kurulabiliyordu? Neden kendisine kızanlar o ülkenin bayrağını yakıyordu? Bu nasıl bir mantıktı? Kendisi annesinin doğum yeri olan Kars’a bile hiç gitmemişken, nasıl o ülke ile arasında bağ kurulabilirdi? Üstelik bağı olsa ne fark ederdi? Annesi ve babasının orada yaşayan ama Türk vatandaşı olan arkadaşları da vardı! Ermenistan’dan gelip buraya yerleşmiş olsa dahi bunları yapmaya hakları olmadığını düşündü. 
Hem Millî Takımın programı değişmiş ve oyuncular bile uçağa zor yetişmişken, bu eylemciler nasıl bundan haberdar olabilmiş ve kendilerinden önce gelmeyi başarmışlardı?
α α α
Maç programını görünce, “Finali Rusya ile biz oynarız.” tahmininde bulunmuştu Janet. Onun tahminlerinin ekseriyetle tuttuğuna şahit olduklarından sevindiler. Önsezilerinin gücü ve oyun oynarken vücudunun zaman zaman fizik sınırlarını zorlayan hareketleri yapabilmesinden dolayı kendisine “cadı” ve “kâhin” denildiğini biliyorlardı.
 Elemelerde Rusya’yı en çok zorlayan ekip ev sahibi Yunanistan ve Bosna Hersek oldu. Türkiye ise Sırbistan ve Almanya karşısında çok ter döktü. Yarı finalde diğer grubun ikincisi olan Yunanistan ile eşleşmişti Türkiye. Her iki takım da sahada yenilmemek için tüm enerjilerini sonuna dek kullanmıştı. Hatta ev sahibi takımın oyuncuları, seyircinin de etkisi ile hayli hırçınlaşmış ve zaman zaman spor ahlakını zorlayan hareketler sergilemişlerdi. Ama Duygu ve Janet’in savunma hattında âdeta duvar oluşturmaları, yapılan tüm gayretleri sonuçsuz bırakmıştı. Hücum hattında ise Janet ve Rukiye kasırga gibi esiyor ve akıl almaz pozisyonlarda gerçekleştirdikleri atışlardan ürettikleri sayılarla, rakip seyircilerin bile parmak ısırıp, ayakta alkışlamasına yol açıyorlardı. 
Seyirciler top Janet’e geldiği andan itibaren ıslık çalıp gürültü yaparak onun konsantrasyonunu bozmak için ellerinde geleni yaptılar. Ancak maçın sonuna doğru Janet, öyle bir basket attı ki salon ayağa kalkıp dakikalarca alkışladı. Hatta rakip takım, maç sonunda Janet’e doping testi yapılmasını dahi istedi. 
Janet, rakibe bakmadan topu havada yakalayıp turnikeye başladığında, iyi organize olan rakipleri karşısında aniden ikili blok oluşturmuş ve sabit kalmıştı. Janet’in üçüncü adımda, önünde blok kurmuş ikiliye çarparak hücum faulü yapması kaçınılmaz görünüyordu. Fakat herkesin şaşkın bakışları arasında Janet, rakiplerine çarpmamak için yere düşmeden havada ikinci kez zıplayarak yön değiştirdi. Aynı esnada topu sol eli ile fırlatan Janet’in attığı basket, ağızları açık bırakmıştı! Öyle ki maç boyu sayı atmaması için onu protesto eden Yunan seyirciler bile bu pozisyon sonrası onu ayakta alkışlamışlardı. 
α α α
Final maçından önceki günü dinlenerek geçiren oyuncular, otelde oyalanmayı tercih ettiler. Satranç, dama, iskambil ve zekâ oyunları ile gün geçirdiler. 
Janet, ertesi gün yapılacak final maçında Rusya karşısında neler yapmaları gerektiğini anlatan teknik direktörlerinin düzenlediği yemekli toplantıdan sonra odasına çekildi. Yapılacak maçın hayalini kuruyordu. Hangi oyuncuları nasıl savunacağını, takım arkadaşlarına hangi noktalarda, nasıl yardım edebileceğini düşündü uzun uzadıya. Sonra hücum hattında kendisini kimlerin, nasıl savunacağı konusunda tahminler yürüttü. Onların güçlü ve zayıf yönlerini getirdi gözlerinin önüne. Sayı krallığında Olga ile yarışıyordu. Janet 5 sayı farkla öndeydi. “Olga’ya fazla sayı şansı vermeden, 15-20 sayı atabilsem…” diye düşünüyordu ki odasının kapısı çaldı. 
- Kim o? 
- Açın bayan Janet, ben rahibe Maria, dedi kapı dışındaki ses. 
Janet, sesin sahibini tanımıştı. Kapıyı açtı. Kucaklaştılar. 
- Maria teyze, burada ne arıyorsunuz. Siz İstanbul’da yaşamıyor muydunuz?
- Buraya “Ortodoks Birliğinin Temini” konulu sempozyum için geldim. Fırsat buldukça da maçları seyretmeye çalıştım. Seyrettikçe de seninle gurur duydum.
- Basketbol maçlarına bu denli meraklı olduğunuzu bilmiyordum. Sevindim.
Rahibe Maria, yatağın karşısındaki sandalyeye oturdu. Janet de yatağa oturdu. Bir şeyler isteyip istemediğini sorarak odadaki buzdolabına yöneldi. Maria bira istemişti. Bir bira da kendisine aldı. 
Maria,
- Janet, kızım, buraya Peder İvan’ın ricasını iletmek için geldim. Ortodoks Birliğinin temini için düzenlenen sempozyum nedeniyle, Ortodoks dünyasının önde gelen devlet adamları ve din otoriteleri bu ülkede. Bir Ortodoks takımın şampiyon olma şansı doğmuşken, bu şansın karşısındaki en büyük engelin bir Ortodoks kızının olması kendisine büyük üzüntü veriyor, dedi.
Janet, gözleri yuvasında fırlayacak gibi açılmış vaziyette rahibeye baktı. Rahibe onun verdiği tepkiyi gözlemledikten sonra, duygusal bir ses tonu ile, 
- Peder İvan bilmeni istiyor ki kongre için toplanmış Ortodoks âleminin tüm patrikleri, piskoposları ve önde gelen din adamları o tribünlerde olacak. Büyük buluşma, büyük bir zaferle taçlasın isteniyor. Bu zaferin Ortodoks Birliğinin önündeki en büyük engellerden olan lider konumdaki İslam ülkesinin karşısında elde edilmesi oldukça anlamlı olacak. Zaten Türkiye’deki patrikler sempozyumda hayli sorun çıkarttılar. Bir de sizin sayenizde Ortodoks âleminin yaşayacağı sevincin engellenmesi hoş olmaz. 
Janet,
- Sizin de o ülkenin vatandaşı olduğunuzu sanıyordum rahibe. Patriklerin kaygıları her ne ise onlara karşı daha anlayışlı olmanızı beklerdim, dedi. 
Maria, boynundaki altın haçı öptü: 
-İnancımız, bize ne yapmamız gerektiğini gösterecek en büyük güçtür yavrum. Tanrı’nın sesine kulak verirsen, Peder İvan’ın neden üzüldüğünü çok iyi anlarsın. Ortodoks kardeşliği ne gerektiriyorsa, her Ortodoks onu yapmalıdır. Ülkeler gelip geçici ama inançlar kalıcıdır.
Janet, ayağa kalkarak odanın kapısını açtı ve kapının pervazına yaslanarak ayakta durdu. Gözlerini Rahibe Maria’nın gözlerine dikerek sertçe ve tane tane konuştu: 
- Peder İvan’ın neden tedirgin olduğunu anladım. Ama benim iman ettiğim Tanrı, her zaman ahlaklı ve dürüst olmayı emretti. Şimdi de başka bir emir vereceğini sanmıyorum. Lütfen, gidin bu sözlerimi Pedere İvan’a iletin.
Rahibe Maria’nın gitmeye pek niyeti yoktu ama Janet’in ısrarla kapı önünde dikilmesi üzerine ayağa kalkmak zorunda kalmıştı. 
- Yavrum Janet, gençlik ateşi insanın kanını kaynatır, bazı gerçekleri görmesine engel olur. Bugün elde edilecek zaferin yüzyıllar boyu dağınık ve zelil olmuş Ortodoks âleminin kenetlenmesine ne denli katkı sağlayacağını bir düşünsen… Ortodoks Kardeşliği, Sırbistan’dan Rusya’ya dek tüm ülkeleri kuşatacak, İsa Mesih Efendimizin inayetiyle dünya gerçeği görüp, kurtuluş için bu birliğe koşacak.
- Maria Teyze, sizin çok vaazınıza katıldım. Ahlakımın gelişmesinde öğütlerinizin çok faydası oldu. Ama şu an söylediğiniz her şey ahlak anlayışımla çelişiyor. Bir maçın sonucunu dahi kendi çıkarlarına alet edecek kadar özünden uzaklaşmış inanç ahlakı, değil dediğiniz ülkeleri tüm dünyayı kuşatsa ne fayda! İnsanların ruhunu ahlaksızlıktan arındırmak için gelmiş bir dinin, bir mensubunu ahlaksızlığa çağırmış olmasından daha iğrenç bir şey olamaz. Ben dinimizi tenzih eder, bunu Peder İvan’ın şahsi tavrı olarak yorumlarım. Lütfen, tek kelime dahi etmeden çıkınız.
Maria, boynundaki altın haçı çıkartarak yatağın üstüne bıraktı. 
- Bu kilisemizden sana bir hediye. Umuyorum ki bakire Meryem Anamızın ve Mesih Efendimizin iradesine ters bir iş yapmazsın. Tanrı seninle olsun, diyerek geri geri yürüdü ve kapıdan çıktı.
Janet, tek kelime etmeksizin kapıyı iteledi. Kapı kapandığında, “Lanet olsun!” diyerek yatağına yöneldi.

Hayati Karar

Maç saati gelip çatmıştı. Her iki takım ısınmak için sahaya çıktığında, Türkiye’yi çok az kişi alkışlamıştı. Rusya sahaya çıktığında ise saha âdeta yıkılıyordu. Tribünlerde fazla Rus yoktu aslında ama diğer Ortodoks ülkelerden pek çok seyirci bu maçta onlara destek vermek için tribünleri doldurmuştu. O kalabalığın arasında bir avuç Türk seyirci, bayraklar açıp, marşlar söyleyerek takımlarına destek vermeye gayret ediyordu.  Oyuncular maçın sandıklarından çok daha zor olacağını anlamışlardı. 
Tribünlerde her iki ülkenin devlet başkanı yan yana oturuyordu. Yunanistan Devlet Başkanı da onlara eşlik ediyordu. Dünya tarihinde bu kadar çok önemsenen kadınlar arası bir turnuva daha olmuş muydu, hatırlayan yoktu. Aslında devlet başkanlarının hesapları, maç sayesinde siyasi hamleler yapmaktı. Maçtan ve uluslararası ekonomik toplantıdan istifade Balkanlar’da ve Ortadoğu’daki hassas ilişkilerden dolayı bir araya gelmek onlar için önemliydi. Hem sorunların çözümüne yönelik fikir alışverişi yapmak, hem de birbirlerini marke ederek, yapacakları diğer siyasi hamlelerde nasıl tavır alacaklarını belirlemek amacındaydılar. 
Asıl ilginç görüntü, şeref tribününde oturanların yarısından fazlasının din adamlarından oluşmasıydı. Tüm Ortodoks kiliselerin patrikleri yan yana oturmuşlardı. Janet, ısınırken göz ucuyla onları süzmeden edemedi. Din adamları açısından da ısınanlar arasında en ilgi çeken isim Janet’ti. Herkes onun ve Olga’nın performansının maçın kaderini etkileyeceğinin bilincindeydi.
Janet, nazar değmesin diye fazla şut atmak istemedi. Ama elinin terazisinin oturması için de gerekenleri yapmayı ihmal etmedi. 
Duygu, ondaki durgunluğu fark etmekte gecikmedi ve yanına yanaşarak, “Bütün gözlerin sende olduğunun farkındayım ve kıskançlıktan kuduruyorum. Kendine dikkat et, Olga’nın sayı kralı olup olmaması bana bağlı” diye fısıldadı. 
Janet gülümsedi: Keşke tüm düşmanlarım senin kadar dürüst ve güzel olsa!
Ve beklenen an geldi.  Hakemler her iki takımın ilk beşini sahaya çağırdı. Janet, hava atışı için orta çizgiye doğru ilerlerken tribünlerde Kızıl Saçlı Adamın kendisine el salladığını fark etti. Kızıl Saçlı Adam, Janet kendisine baktığı zaman, yanındaki boş koltuğu işaret etti. Biletlerin karaborsaya düştüğü bir ortamda bunu sağlamayı nasıl başardığına Janet’in aklı ermedi. İşaret parmağıyla kalbini gösterdi ve boş koltuk mesajının yerine ulaştığını belirtti.
Maç karşılıklı iyi savunma ile başlamış ve her iki takım sayı üretmekte zorlanmıştı. Janet ve Olga’ya oldukça sıkı markaj uygulanıyor ve topun onlara geçmesini önlemek için ne gerekiyorsa yapılıyordu. Janet ilk beş dakikada sadece 2 sayı bulurken, Olga da 4 sayı üretebilmişti. Maçta öne çıkan isim Duygu’ydu. Devleşmişti âdeta. Savunmada Olga’ya göz açtırmıyordu. Bunun yanı sıra, Janet’e yapılan sıkı markajdan yararlanarak hücumda, bir devrede tek başına 22 sayı üretmişti. Takımın en iyi forvetlerinden olan Rukiye’nin performansı bile onunkinin yanında sönük kalmıştı. Maçın ilk yarısı bittiğinde skor 35-29 Türkiye lehineydi. Janet 10, Olga 12 sayı kaydetmişti.
Janet, Duygu’ya minnetini göstermek için devre biter bitmez yanaklarında öpmüş ve kolunu beline dolayarak soyunma odasına yönelmişti. 
Her iki takım oyuncuları soyunma odalarına uzanan koridordan birlikte çıkarken, Janet ayağına arkadan indirilen tekme darbesinin doğurduğu acıyla bir feryat kopardı. Duygu, attığı çığlıkla birlikte beline sarılı kolunu gevşeten arkadaşının bedenine sarılarak yere düşmesini engellemeye çalıştı. Janet, acıdan kıvranıyor ve Duygu’ya kendisini yere bırakması için yalvarıyordu. Herkes onların başına toplanmış, ne olduğunu anlamaya çalışıyordu. 
Yere yatan ve acıdan kıvranan arkadaşının iki eli ile kavradığı sağ bileğine bakan Duygu, “Doktor, derhal doktor çağırın” diye seslendi kalabalığa. 
Rus takımının doktoru, Türk doktorlardan önce gelmiş ve “Derhal hastaneye götürülmeli!” demişti. Onların hemen ardından olay yerine gelen Türk sağlık ekibi de bilekteki şişi görür görmez, ambulans istemişti. Apar topar getirilen sedyeye bindirildi talihsiz oyuncu.
 Acıdan kıvranan Janet, sağlık ekiplerinin konuşmalarını duydukça çılgına dönüyordu. “Hastaneyi bırakın şimdi, acımı dindirin!” diye bağırdı. Sağlık ekipleri birbirlerine baktılar ve ağrı kesici iğne yapmanın uygun olacağına karar verdiler. 
Acısı biraz dinen Janet, hâlâ başında bekleyen arkadaşlarına, “Siz hâlâ burada mısınız? İkinci yarı başlayacak! Ben başımın çaresine bakarım, siz maçı kurtarın!” diye çıkıştı. Arkadaşları gönülsüzce soyunma odasına yönelirken Janet, ayağa kalkmayı denedi. Başında bekleyen sağlık ekipleri ona engel oldular. 
- Mümkün değil, Janet! Bu maç senin için bitti kızım. Üzgünüm ama aldığın darbe oldukça hayati tahrişe yol açmış. Bir an önce cerrahi müdahale olmazsa ve zorlarsan kangren olur, kesmek zorunda kalırlar, dedi Doktor Sina.
Janet:
- Farkındayım, Sina ağabey! Ağrı kesiciye rağmen canım hâlâ çok yanıyor ve sanki bileğim her geçen dakika daha çok şişiyor. Ama sen de beni anlamalısın.
Sina:
- Nadir görülen bir sakatlanma. İç kanama var bileğinde. Derhal hastaneye gitmen gerekli!
- Hayır, gidemem! Bu bacağım kopsa da o sahaya çıkmam lazım, Sina Ağabey!
- Kızım hiçbir maç, hiçbir insanın sağlığından daha önemli değildir. Arkadaşların elinden geleni yapacaktır.
- Anlamıyorsun, Sina Ağabey. Hiçbir şey insanın onurundan daha önemli değildir. Ben bu maça çıkmadığım takdirde, birileri kasten devam etmediğimi düşünecek. Onlara masum olduğumu, bacağım kesilse de anlatamam. Bu maç ülkemden daha çok benim için önemli. Bu kız dindaşlarına karşı oynamadı, onu takıma alanlarda kabahat diyecekler. Bu bacak kopsa da çıkmam lazım. Lütfen ne gerekiyorsa yapın! Ben o maça çıkayım, sonra da kesilecekse kesilsin bu bacak!
Doktor Sina çenesini avuçlayarak düşündü. Hastaneye gitmesine engel olmak, cinayet işlemekle eş değerdi onun nazarında. Zamanında cerrahi müdahale olmazsa bacağı kesmek gerekebilirdi. Bir basketçinin ayağından olması demek ise onun yaşarken ölmesi demekti. Havaalanında Janet’i hedef alan eylemciler geldi gözünün önüne. Kıza kimliğinden dolayı hakaret ediyorlardı resmen. Eğer bu maça Janet çıkmaz da Rusya kazanırsa onlar, “Biz demiştik, gâvur gâvura karşı oynar mı?” diyeceklerdi ki bu durum bacağının kaybından daha çok acı verecekti ona. Kararsız kalmıştı. 
Janet,
- Lütfen acılarımı dindir, Sina ağabey. Hiç değilse birkaç dakika ayakta kalabilmemi sağla o sahada, diye yalvarıyordu. 
Sina, 
- Kanamayı geçici olarak durdurabilsek belki ama böyle bir acıya çare yok kızım, dedi. 
Kız bir an önce hastaneye götürülmezse ve bacağı kesilmek zorunda kalınırsa, kendisine soruşturma açılıp meslekten men edileceği kesindi. “Ambulansa götürelim” dedi arkadaşlarına. 
Janet, 
- Kızıl Saçlı Adam, bana onu çağırın lütfen, diye yalvardı iniltiler içinde.
Sağlık ekibi şaşkınlıkla birbirine baktı. 
Janet, 
- Tribünde girişin sağında ikinci sırada, yanında boş koltuk olan kızıl saçlı, turkuaz renkli pelerini andıran cübbe giymiş bir adam var. Lütfen onu bulun ve çağırın, dedi acı içinde kıvranarak. 
Doktor Sina, 
- Tamam. Siz hastaneye doğru yola çıkın, ben onu bulayım, dedi. 
O anda bir el yapıştı arkadan doktorun sağ omzuna. Dönüp baktığında Kızıl Saçlı Adamla yüz yüze geldi.
 - Aramana gerek yok, ben buradayım doktor, dedi Kızıl Saçlı Adam. 
Doktor Sina şaşkındı. Adam, “izninizle” diyerek, sedyede kıvranan Janet’e yöneldi. Önce alnına koydu elini. Janet onu görünce sevinmişti ama canının acısından bunu belli edemiyordu. Adam elini alnına koyduktan sonra acısının azaldığını hissetti. Kızıl Saçlı Adam, Janet’in şişmiş bileğini iki eliyle kavradı ve uzun uzadıya inceledi. Daha sonra sağ eli ile bacağın şiş olan bölümünü kavrayarak, yukarıya doğru sıvazladı elini. Bu hareketi 5-6 kez tekrarladı.  
O esnada, salonda ikinci yarı başlamıştı. Seyirciler ardı ardına sevinç çığlıkları atıyorlardı. Janet, çıkan gürültü ve tezahüratın şiddetinden Rusya’nın üstün oynadığını anlıyordu. “Tanrım, arkadaşlarıma güç ver.” diye dua etti. Kızıl Saçlı Adam Janet’e, “Bacağının durumu gerçekten çok kötü” dedi. Doktor atıldı:
- Buna rağmen, kesilse de çıkıp oynamak istiyor. Söyledim kendisine hemen cerrahi müdahale yapılmaz ise kesilir o bacak!
Acısı dinmiş olan Janet, sakin bir ses tonu ile ona yanıt verdi: 
- Malik Bey, Sina Abi yalvarıyorum size. Bırakın o sahaya çıkayım. Sonra da kopsun bu bacak, umurumda değil.
Doktor Sina: 
- Kızım, bu ayakla hem sen hiçbir şey yapamazsın hem de yalnız sen değil, ben de yanarım. Sorumluluk bende. Cinayetle yargılarlar beni.
Janet, yalvaran gözlerle Kızıl Saçlı Adama baktı:
- Bana her insanın kendi kaderini seçtiğini söylemiştiniz. Şimdi kaderimi seçme hakkımı almayın benden. Bu maçta bana ihtiyaç olacağını hissediyorum ve kalmak istiyorum. Zaten gitsem, kimseye masum olduğumu anlatamam ve ömür boyu aşağılanırım. Lütfen, Tanrı aşkına! 
Malik, doktora döndü, 
- Şu an sahaya çıkmak için ölümü bile göze alacağını biliyoruz. Bir kâğıt hazırlayın siz, “Doktorların tüm ikazları ve engellemelerine rağmen, kendi arzumla, bacağımı kaybetmek pahasına maç bitene dek sahada kalmakta ısrar ettim. Hekimlerin zorlamasına rağmen, aldığım karardan dolayı meydana gelecek her türlü olumsuzluğun tek sorumlusu benim“ yazın. İmzalattırın. Acısı dindi. İç kanamanın hızı da minimal seviyeye indi. Kangren olma riski, eski haline nazaran çok düşük. Doğrusunu söylemek gerekirse, zaten hastaneye götürülse dahi artık ayağını bir daha eskisi gibi kullanabilme ihtimali çok düşük! O yüzden oynamasına izin verin. Bari son maç heyecanını ona çok görmeyin.
Doktor, “Peki, başka çare de görünmüyor zaten” diyerek elini yaka cebine attı. Cep defterinden bir yaprak kopartarak, kalemi ile birlikte Janet’e uzattı: 
- Sen imzala, ben altına gereken metni yazarım, dedi.
Janet, sevinç içinde, yattığı yerden “Teşekkür ederim” dedi. 
Biraz sonra kendisini zorlayarak ayağa kalktı ve sekerek salona yöneldi. Doktor Sina, bir müddet Janet’in arkasından baktı. Gözlerine dolan yaşları silerek arkasına döndü ve Kızıl Saçlı Adama sordu: “İyi ama kanamayı nasıl durdurdunuz?” Arkasında sadece sedyenin başında durup Janet’in gidişini seyreden iki arkadaşı vardı. “Allah Allah! Ne zaman gitti bu adam?” diyerek kafasını kaşıdı.
α α α
Janet, aksayarak salona girdi ve yedek kulübesine oturdu. Onun salondan içeri girmesiyle birlikte, Türk taraftarlarının olduğu tribünlerden öyle bir alkış koptu ki diğer tribünlerin ıslık sesleri alkışları bastırmayı başaramadı. 
Yedek bankında oturan arkadaşları ve antrenör onu görünce sevinçle ayağa kalkarak, “Geçmiş olsun” dediler ve nasıl olduğunu sordular. Ayağının sızladığını ama gerekirse sekerek de olsa oynayabileceğini söyledi.  
Janet, oturur oturmaz skor tabelasına baktı. Maçın bitimine 5 dakika vardı. Skor, 65-60 Rusya lehineydi. “Senin yokluğunda, savunmada Duygu’ya çok iş düştü ve çok yoruldu. Maçı çevirebilmemiz için onu dinlendirmemiz şart. Diğer oyuncuların da faul problemleri var. Hiç değilse bir dakika onun yerini alabilecek misin?” dedi teknik direktör. Janet, koçuna savunmada elinden geldiği kadar direnebileceğini ama bu ayakla hücumda yarar sağlamasının zor olduğunu söyledi. Koç, ondan sadece 1 dakikalığına savunmayı ayakta tutmaya çalışmasını istediğini belirtti.
Bu arada Rukiye, üç sayı ile aradaki sayı farkını ikiye indirmiş ve rakip takım mola istemişti. Türk takımının koçu fırsattan istifade Duygu’yla yorgun ve  4 faulle oynamakta olan iki sporcuyu kenara alarak, Janet ve yedek bankında oturan iki arkadaşını oyuna aldı. 
Janet sahaya çıktığında, ayağının halinin sandığından daha kötü olduğunu fark etti. Her adımı kendisi için bir ızdıraptı. Canını dişine takıp, dua üstüne dua okuyarak acılarına karşı direnmeye çalıştı. Halini belli etmeksizin arkadaşlarına da moral olsun diye, “Haydi kızlar, kupaya uzanmaya dakikalar kaldı!” diye haykırdı. Rus takımının oyuncuları, Janet’in hâlini bilemedikleri için şöhretinden ürküyor ve üzerine gidemiyorlardı. İlk hücumlarında potaya erişmekte zorlandılar ve can havliyle bir atış denediler ama potadan seken top dışarı gitti. 
Janet, oyun kurucunun topu oyalamasından istifade ederek, yavaş adımlarla rakip posta kadar gitmeyi başarmıştı. Onun, posta girip ellerini kaldırarak top istediği anda iki kişi tarafından marke edilmesini fırsat bilen Rukiye, pota altına kat ederek topla buluşmayı başardı ve skoru eşitledi: 65-65.
Basketten sonra Janet’in kendi sahasına aksayarak gitmesi, Olga’nın gözünden kaçmamıştı. Hücuma başlar başlamaz oyun kurucudan topu istedi ve Janet’in üzerine gidiyormuş gibi yapıp son anda yaptığı dönüşle onu çaresiz bırakarak, kendisini boşa çıkarttı ve topu rahatlıkla potayla buluşturdu.
Janet, Olga’nın aldatma hareketinden sonra basketi bulacağını fark edip arkasından koşmamış ve pota altına koşarken Jale’ye rakip sahayı işaret etmişti. Jale, Janet’in niyetini anlamış ve daha Olga topu potaya atmadan orta saha yuvarlığında yerini almıştı. Janet, potanın filesinden inen top yere düşmeden yakalamış ve bir adım geri çekilerek Jale’ye doğru bir uzun pas göndermişti. Fakat bunu yaparken o kadar çok acı hissetmişti ki müsait pozisyonda bile topu tam olarak atmak istediği noktaya göndermeyi başaramamıştı. Yine de Jale sağlamış olduğu pozisyon rahatlığı ile iki adım geri koşarak topu almayı başarmış, direkt rakip potaya koşarak hızlı bir hücumla takımı adına durumu yeniden eşitlemeyi başarmıştı.
Olga, yine Janet’in üzerinden oynamaya karar vermişti. Ama onu bu kez ummadığı bir sürpriz bekliyordu. Olga, Janet’i aniden dönerek yine kolaylıkla geçerken arkasında olan Rukiye’nin bir adım yana kayıp sabit pozisyona geçtiğini fark edememiş ve hücum faul yapmıştı. 
Yapılan hücumda Janet, postun içinde topla buluşmuş ama potaya atacakmış gibi yapıp içeriye kat eden Aslı’ya, “Al da at.” denilen türden bir asist yapmayı başarmıştı. Aslı, takımını öne geçirmiş olmanın sevinci ile havalara uçmuş ve seyirciye formasında yazılı olan ismi göstermişti. 
Ancak Kaptan Aslı’nın şovu pahalıya mal olmuş, hem onun hem Janet’in savunmaya dönüşünün gecikmesi ile Olga boş kalmış ve attığı üç sayılık basket ile takımını 70-69 öne geçirmeyi başarmıştı. Attığı basket sonrası Janet’e nispet yapmak için yanından geçerken ona bir omuz atmayı da ihmal etmemişti. Yediği darbe çok hızlı değildi ancak sakat ayağının üstünde iken darbe yiyen Janet, savrulmuş ve bir metre kadar öteye düşmüştü. 
Yenen üç sayı sonrası Türk Millî Takımı mola istedi. Koç, Duygu’yu oyuna alıp Janet ile birlikte geçilmez savunma duvarını oluşturarak, hızlı kısalarla bulacağı basketlerle maçı lehine çevirmek istiyordu. Ama Janet, oynayacak durumda değildi. Sağlık ekipleri onu sedye ile dışarı aldılar. Şişmiş ve morarmış olan bileğine soğutucu sıkmak zararlı olacağı için Janet’ten özür dilediler. 
Janet, acıya biraz daha dayanabileceğini söyledi ve kıvranarak yedek bankına oturdu. Duygu dinlenmiş olarak girdiği oyunda yeteneğini konuşturmayı başarıyordu. Son dakikaya girildiğinde skor 75-72 Türkiye lehineydi. Ama Türk oyuncuları, Rusya’yı hücumda durdurmakta zorlanıyorlardı. Ardı ardına yapılan fauller sonucu dört oyuncu 5’er faulle oyun dışında kalırken, yapılan faul atışları sonucunda Rusya 77-75 öne geçmişti. 
Duygu, Rukiye’nin kurduğu oyunda aldığı pasla potaya yüklenmiş ve kazandırdığı basket faulle skoru 78-77’ye getirmişti. Ama bu hücum sonunda Jale de rakibin ani hücumunu kesmek isterken, 5. faulle dışarıda kalmıştı. 
Hemen mola alındı. Gözler Janet’e çevrildi. Şayet oyuna girmezse, Türk takımı 4 kişi devam edecekti. Janet dışarıda kıvranmaktansa içeride kıvranmak istediğini söyledi. Duygu, onun savunma hattında yer almamasını teklif etti. Koç, bu öneriyi olumlu karşıladı ve savuma yapıyor gibi görünerek kendini unutturup ileri kaçmasını istedi. Zayıf halkalı beşli savunmadan, sağlam halkalı 4’lü savunmanın daha yararlı olacağını söyledi ve ne olursa olsun şu an yapılacak hücumda rakibe faul yapılmamasını istedi. Kendilerine en kötü ihtimalle 3 saniye kalacaktı ve son hücumda Duygu’ya sıkı markaj olacağı için topun kendisini ileride boşaltması halinde Janet’le buluşturulmasını istedi. 
Maçın bitimine 6 saniye kala Olga, Duygu’nun sıkı markajından kurtulamayacağını anlayıp topu arkadaşına bıraktı ve perdeleme yaptı. Katrina’nın üç sayılık basketi durumu 78-80 yaparken, Janet çoktan rakip sahanın sol kanadında yerini almıştı. 
Tribünlerde nefesler tutulmuş, son hücum bekleniyordu. Rusya’yı destekleyenler yarı sevinç, yarı merak içinde son saniyeyi beklerken, başta Türkiye Cumhuriyeti Başbakanı olmak üzere Türk seyircilerin tamamı, Allah’a oyunculara yardım etmesi için dua mırıldanıyordu. 
Oyunu başlatan Büke’nin pasıyla orta sahaya bir adım kala topla buluşan Duygu, topu geriye doğru sürerek herkesi şaşırtmış ama rakipleri ne olduğunu anlayamadan çengellediği koluyla pasını rakibin arkasına geçirip, dip çizgide Janet’le buluşturmuştu. 
Janet, top havadayken Kızıl Saçlı Adamla göz göze geldi. Kızıl Saçlı Adam ayaktaydı ve ona alkışla destek veriyordu. Janet, onun yanındaki boş koltukta Tunç’u da aynı şekilde kendisine moral alkışı yaparken hayal etti. Top Janet ile buluştuğunda, skor tabelasının zaman kısmında sadece bir saniye kaldığı görülüyordu. Janet, top parmaklarına temas ettiği an yaşadığı tüm acıları unuttu ve gözlerini kapatarak, sakat ayağını da kullanmek suretiyle iki ayağı üzerinde sıçradı. Olga, can havliyle atışı engellemek için bir buçuk metre öteden blok hatta gerekiyorsa faul için sıçramıştı. Fakat atılan top ellerinin üstünden milimetrelerle ölçülecek farkla geçmişti. 
Top, çemberin kenarlarına bile değmeksizin tam ortadan geçerek fileyle buluşurken, atışı yapan Janet, önce sağlam ayağının üzerine düşmüş, sonra da tüm vücudu ile zemine yıkılmıştı. Top potanın ağlarını havalandırdığı anda maçın bitiş düdüğü çalmıştı. Skorboard maçın 81-80 Türkiye’nin galibiyetiyle bittiğini ilan ediyordu. 
Rus Millî Takım oyuncuları yıkılmıştı. Tribünlerin büyük kısmında hayal kırıklığı yaşanıyordu. Şeref tribününde, bir iki Türk yetkili hariç herkes suskundu. Din adamlarının çoğunun başı önlerine eğilmişti. Sadece Türk-Ermeni ve Fener-Rum Patriği ayaktaydı ve çılgınca alkışlıyorlardı. Birkaç patrik daha onlara eşlik etti. Sonra tüm din adamları teker teker, isteksiz de olsa jest yaparak Türk oyuncuları alkışladı.
Türk oyuncuları ve teknik heyeti sahada sevinçten uçarken, seyircilerin bir kısmı sahaya koşmuş, kalanlar tribünlerde coşku içinde birbirine sarılarak sevinç yumakları oluşturmuşlardı. O sevinç esnasında yere düşen Janet’in bir daha kalkamadığını önce Duygu fark etmiş, sonra tüm takım sevinçten sıyrılıp telaşla o noktaya koşmuştu. Janet kendinde değildi. Baygın bedenini kucaklayan Duygu, sağılık ekiplerine koşmalarını işaret etti. Sedyeye konulan genç basketbolcunun bedeni ambulansa koşturulurken, buruk sevinç yaşayan Türk seyircileri ayağa kalkmış âdeta yüzlerce el tek bir elmiş gibi tempolu şekilde alkışa başlamıştı. 
Janet, baygın olarak sahadan götürülürken yüz hatlarının acı içinde değil tebessüm ederken donmuş olduğu dikkat çekiyordu. On beş dakika sonra salon boşalmıştı ama oturduğu koltuktan kalkmayan bir seyirci vardı. Kızıl Saçlı Adam, salonu temizlemeye başlayan görevlilerin uyarılarına rağmen yerinde oturmayı sürdürüyordu. Gözlerinden yaşlar süzülüyordu.

Tuzak

Artık odanın içine yerleşmiş ve ev arkadaşı olmuş güvercinle konuşarak, okuduğu büyük boy kitaptaki resimleri ona gösteriyordu. Sakatlanan bacağından ameliyat olduktan sonra yaptığı kısa “Geçmiş olsun.” ziyareti sonrası Kızıl Saçlı Adam hiç ortaya çıkmamış ama güvercin o gün bugündür en yakın arkadaşı olmuştu.
İki aydır gelen tebrik telefonları, geçmiş olsun ziyaretleri hariç, Çiğdem dışında kapısını çalan yoktu. Çiğdem, haftada en az iki gün uğruyor, hâl hatır soruyordu. Her gelişinde eli kolu dolu oluyordu. Markette ne bulduysa attığı poşetlerdeki eşyaları dolaplara koyuyor, raflara diziyordu. Daha sonra temizliğe girişiyordu. “Gündelikçi ablamıza da yapacak iş bırak da boş yere para ödemeyelim.” diyen arkadaşını umursamadan köşeyi bucağı temizliyordu. Temizlik bittikten sonra, demlediği çaydan bir fincan kendine, bir fincan Janet’e dolduruyor ve karşısına oturup uzun uzun sohbet ediyordu. Hatta bazı geceler, sohbet gece yarılarına kadar uzadığı için evine bile gitmeden kanepede uyuyarak sabahlıyordu. Janet, böylesi bir can dostuna sahip olduğu için kendisini şanslı hissediyor ve onu ömür boyu mutlu kılması için Tanrı’ya dua ediyordu. 
Güvercin, kafasını kitaptan kaldırıp çevresine bakındı. Birkaç saniye sonra telefon çaldı. Evinin telefonu çalmayalı aylar olmuştu. Kendisini arayan herkes cep telefonundan arıyordu. Ev telefonu ile kendisini arayan en son kişi Tunç’tu. Telefon zilini duyar duymaz, o geldi aklına. Unutamıyordu onu. Ayağındaki ömür boyu kalıcı sakatlığın verdiği acı bile Tunç’un yokluğu yanında oldukça hafif kalıyordu. Aksayarak telefonun olduğu yere yürüdü. İç geçirdi. Uzandı. Ahizeyi eline aldı. 
- Alo!
- Bayan Janet Duvarcıyan’ı aramıştım, dedi telefondaki ses. 
- Benim buyurun, diye cevap verdi. Telefondaki ses, karakoldan arayan bir polis memuru olduğunu açıkladı. Resmi bir çağrıyı tebliğ etmek üzere, münasip olan en kısa sürede Janet’i karakola çağırıyorlardı. Tebligatın içeriğini sordu. Millî İstihbarattan bir ismi araması gerektiğine dair bir not olduğunu söylediler. Teşekkür ederek telefonu kapattı. 
“MİT’in benle ne işi olabilir ki?” diye düşündü. “Bunu gitmeden öğrenemem” dedi kendi kendine. Saate baktı. Çantasını aldı, güvercinin gagasını öptü ve aksayarak kapıya yöneldi. 
α α α
“Ben polis memuru Nevzat” diyerek kendisini karakol odasındaki sandalyeye oturmaya davet etti genç polis memuru. Kimliğini istedi. İmza atması gereken yeri göstererek evrakı kendisine uzattı. 
Janet imzalarken, “Müsait olduğunuz bir zamanda Millî İstihbarat Teşkilatından Çetin Bey’i arayıp randevu alırsanız, o size içeriği hakkına bilgi verebilir. Bizim konu hakkında bilgimiz yok. Sadece bu evrakı size teslim etmekle görevliyiz” dedi.
Teşekkür ederek, ayağa kalktı ve polisle tokalaşarak “İyi günler.” diledi Janet. Tam kapıdan çıkarken polis memuru kendisine seslendi. 
-Bayan Janet!	
Dönüp baktı Janet. Polis memuru ellerini bir basket topu varmış gibi havaya uzattı. Kollarını kaldırdı ve bilekleri iterek basket atma işareti yaptı. 
- Son attığınız o muhteşem üçlüğü, ailecek havaya sıçrayarak izledik. Eşim sizin için günlerce gözyaşı döktü. O gün bugündür 12 yaşındaki kızımın kahramanısınız. Bir imza da onun için atar mısınız? dedi mahcup şekilde. 
Gülümsedi. Teşekkür etti ve dönerek kendisine uzatılan kâğıda, “Onurlu bir yaşam dileğiyle… Janet Duvarcıyan” yazdı. İmzasını attı. Sonra polis memuru ve ailesine uzun ve mutlu bir ömür dileyerek çıktı kapıdan. Sevinç içinde imzalı kâğıdı ellerine alan memur, bir müddet onun arkasında baktı. Gözleri yaşarmıştı. Kendisini sandalyeye bırakıverdi. 
α α α
Akatlar semtinde belirtilen saatte, belirtilen binadaydı Janet. Yoğun güvenlik önlemleri alınmış binanın dışında, resmi bir kuruma ait olduğuna dair hiçbir ibare yoktu. Hatta kapıdaki zillerde, normal bir apartman gibi dairlerde oturanların adları bile yazılıydı. Ama dış kapıdan içeri girdiği andan itibaren silahlı güvenlik görevlileri ve arama cihazları burasının farklı bir bina olduğunu anlatmaya yetiyordu. Bina içinde birkaç güvenlik noktasında defalarca aranıp, kimlik doğrulaması yaptırmak zorunda kalmıştı. Nihayet, binanın en üst katındaki tek daireden oluşturulmuş büyük odasında Çetin Bey’le buluştu. 
Çetin Bey, nezaketle karşıladı Janet’i. Nazikçe elini sıktı ve masasına oturmadan, odanın diğer tarafındaki koltuklara davet etti. Karşılıklı oturdular. Janet, 
-Özür dilerim, bacağım rahatsız olduğu için uzatmak zorundayım, diyerek sakat bacağını uzatarak oturdu. 
Çetin Bey, “O bacağınızla yazdığınız destandan dolayı Türkiye Cumhuriyeti size minnettar Sayın Duvarcıyan” diyerek gülümsedi.  Sonra, “Sizi yormadan hemen konuya girmek istiyorum” dedi . 
 Janet, 
- Hay hay! Buyurun! 
- İşbirliğinizi istiyoruz, Bayan Duvarcıyan. Sizde ülkemizin güvenliği açısından çok önemli bir buluntu var. Bizim o buluntunun yanlış ellere geçmediğinden emin olmamız gerekiyor.
- Ne buluntusundan söz ediyorsunuz?
- Bir muska kabı içinde, bir kaza sonrası sizin elinize geçen bir çizim! Geç haberdar olduk ama her şeyi biliyoruz.
- O küçük kâğıt parçasında Millî İstihbaratı tedirgin eden ne olabilir ki? dedi. 
Çetin Bey, gözlüklerinin üstünden bakarak sinsi sinsi gülümsedi. 
- Çok zekisiniz ama bir kâğıt değil, deri parçasından söz ediyoruz. Umarım yanınızdadır.
Janet gayet sakin bir edayla cevap verdi:
- Bu kadar önemli bir belge olduğunu bilmiyordum. Neden önemli?
Çetin Bey, yerinden kalktı ve odada bulunan büyük ekranlı televizyonun üstündeki DVD cihazının kumandasını aldı: 
- Görüntüleri dikkatli izlemenizi istiyorum. Konuşmalar Latince. Ama Türkçe alt yazılar anlamanızı sağlayacaktır, dedi.
Kumandanın oynat tuşuna bastı. Ekranda, önce siyah zemin üzerine sarı harflerle yazılmış, “5 Haziran 2010 / İstanbul – Rumeli Hisar Üstü, Boğaziçi Üniversitesi, gizli oda…” cümlesi görüldü. 
Yuvarlak masa etrafında sıralanmış bir düzine insan sessizce oturuyordu. Üstlerinde eflatun renkli uzun elbiseler vardı. Elbiselerinin üstünde beyaz renkli haç ve sol yakalarında çift başlı kartal arması dikkat çekiyordu. Masanın sol başındaki uzun boylu, geniş omuzlu, 50 yaşlarındaki sarı saçları büyük oranda kırlaşmış kişi onlara hitap ediyordu: 
- Üstünlerin çok kızdıklarını bilmenizi isterim arkadaşlar. Emin olun ki bu cinayet ancak aptallara yaraşırdı ve çok riskliydi. Neden zehirle ya da kuytu bir yerde sessiz sedasız bitirilebilecek bir işi, bu denli riskli hale soktuğunuzu bilmek istiyorlar. Hele de 8 asırlık rüyamızı gerçekleştirecek kehanetin gerçeğe dönüşmesine sayılı günler kala…
Adamın yüzünden duygularını okumak imkânsızdı. Oldukça sakin görünüyor ve tane tane konuşuyordu. Her söylediğinin odada bulunanlarca anlaşılıp anlaşılmadığını test edercesine başını yavaşça sağa sola kaydırıyordu. Odada sessizlik vardı. Herkes endişeli gözlerle birbirine bakıyordu.
“Dilinizi mi yuttunuz?” diye sordu sarışın adam. 
Masanın diğer yanında oturan uzun boylu, esmer genç ayağa kalkarak cevap verdi:
- Mecbur kaldık efendim. Eğer o anda öldürmeseydik, Polis Moral Eğitim Merkezinde kendisini bekleyenlerle buluşacaktı ve arşivimizden çaldıklarını istihbarat birimlerine ulaştıracaktı. 
Sarışın adam sandalyesini geriye çekti. Ellerini masanın üstüne koyarak, çevresindekilere baktı.
- Bunu Üstünlere iletirim. Yine de Doğu Kardeşler’in selameti açısından bu tür operasyonlardan uzak durmalıyız. 8 yüzyıldır gizlenmeyi başarmış örgütümüzün zamanından önce fark edilmesi, planlarımızı suya düşürür. Kaldı ki teslim edeceği kişiden almak da bizim için sorun olmazdı. Gücümüzün küçümsenmesine şaşıyorum, dedikten sonra odadakilerin tavırlarını tek tek süzdü. 
“Peki…” diyerek kaşlarını kaldırdı ve karşısında grubun sözcülüğünü yapan gence dönerek sordu. 
- Teşkilatımızda yüzyıllardır böyle ihanet görülmedi. O üyemizin, o çizimleri neden arşivimize teslim etmek yerine, polise teslim etmeye karar verdiğini anlayabildiniz mi?
- Efendim, kendisini özbeöz Rum sanıyorduk. Meğer Hayhorom’muş. Kütüphane görevlisi arkadaşımız gazete okurken, Ermenilerden özür dilenmesi kampanyasıyla ilgili olarak kendisine, “Asıl o lanet Ermeniler, tarihin en görkemli uygarlıklarından birini yıkma konusunda Türklere yardım ettiği için bizden özür dilemeli!” şeklinde konuşunca, duyguları incinmiş olmalı ki öfkeli gözlerle arşivci kardeşimize bakmış. 
- Tanrıya şükür ki erken fark etmişsiniz. İyi ama bu kadar sıkı güvenlik araştırması ve aşamalı üyelik onayına rağmen, arşivlerimize girmesine onay verilmiş birinin soyunda bozukluk olduğu nasıl fark edilemez? Sanırım disiplin konusunda zafiyet var. Oysa bizim örgütümüzde en ufak hataya yer yoktur. Hataların cezası da ağırdır!
Yüz hatları gerildi ve sesinin tonunu yükselterek konuşmasını sürdürdü: 
- Misyonerlerin bu okulu kurmasını sağlamak, üniversiteye çevrilirken mevkileri korumayı başarmak, kilit makamlardaki yerlerimizi bugüne dek muhafaza etmek kolay olmadı. Bektaşi dergâhında saklanan sırları ele geçirmek için onların bir kısmını burada öğretim görmeye razı etmek, onları eğitmek, ülkenin kilit noktalarında görev yapmalarını sağlamak sanıldığından daha zor ve riskliydi. Masonluk ile Bektaşilik arasındaki bağların sağlamlığı işimizi kolaylaştırmasa, belki o asırlık sırlar zaman içinde kaybolup gidecekti. Elimizdeki bilgilerin kıymetini bilmek zorundayız. Zaman yaklaşıyor…
- Asırlardır beklediğimiz kutlu gün için buradaki herkes canını vermeye hazır üstadım! Hata yapanı ve ihanet edeni de size gerek kalmadan biz cezalandırmayı biliriz. Her ne kadar yöntem, sizin de belirttiğiniz gibi hatalı ve yanlış olsa da o hain Hayhorom’un sonu, bunun en güzel kanıtı. Siz ve üstatlarımızın içi rahat olsun.  
Dudaklarını birleştirip, gülümseyen gözlerle başını salladı adam: 
- Bundan eminiz arkadaşlar. Her biriniz burada bulunmayı hak ettiğiniz ve örgütümüze giriş şartlarına uygun olduğunuz için buradasınız. Ve yarın bizlerin yerini alacaksınız. Daha dikkatli olmanızı ve tecrübelerimizi önemsemenizi bekliyoruz sadece.
Ayağa kalktı. Ellerini masaya koydu.
- Konstantin’in adına layık olma ve onun hayallerini gerçekleştirme yolunda en küçük hataya yer yok.  Hayharomlara asla güvenmeyin. Hatta Türklere kanı ısınan Rumlara da güvenmeyin. II. Mehmet’in Konstantiniyye’yi işgalinden sonra Vatikan’dan gelen tüm “İsyan edin” çağrılarına karşı bizimkilerin büyük bir kısmı da dünyevi çıkarlar uğruna en az lanet Ermeniler kadar kayıtsız kaldılar. O yüzden Kutlu Şafağı hak eden yalnız safkan Helen çocuklarıdır. Hıristiyan âleminden örgütlü dostlar, bizim Türklere karşı başarılı olmamız için yoğun çaba sarf ediyor. Ancak kimsenin kara kaşımız, kara gözümüz için bize destek verdiği yok. Herkesin bir beklentisi var. Herkesin bir hesabı var… 
…
Monitördeki görüntü dondu. Koltuğunda geriye yaslanarak bacak bacak üstüne atan Çetin Bey, gülümseyerek iki elin yana açtı: 
- İşte böyle, Bayan Janet. Gördükleriniz kafanızdaki tüm soru işaretlerini cevaplandırmaya yeterli sanırım. Şahit olduğunuz trafik kazasının artık bir cinayet olduğunu biliyorsunuz ve cinayeti kimlerin ne amaçla işlediği de gayet açık.
- Yani 12. yüzyılda İstanbul’da kurulan Doğu Kardeşliği örgütü bugün hâlâ varlığını sürdürüyor mu?
- Hımmm! Bu örgütün adını daha önceden biliyor olmanız beni şaşırttı.
- Bir zamanlar, kafayı gizemlerle bozmuş, hayali dünyaların hayali kapılarını arayan bir hayat arkadaşına sahip olduğumu biliyorsunuz sanırım. Hayatı böyle biriyle paylaşmış bir insan olarak, örgütün adını tabii ki duymuştum.
- O halde nasıl bir belayla karşı karşıya olduğumuzu anlatmama bile gerek yok. Son yıllarda Bizansistlerin ya da daha doğru kelime ile Bizansperestlerin sayısı hızla artıyor. Ardı ardına Bizans Sempozyumları düzenleniyor. Kapalı kapılar ardında yapılan hesapları ve çevrilen dolapları bir yana bırakın, bilimsel çalışma bahanesiyle bazı legal vakıfların yaptıkları çalışmalar bile Bizans’ın 1200 yılındaki haliyle dirilmesi için ne kadar büyük bir lobinin var olduğunu ve ne kadar büyük bir servet harcandığını gözler önüne seriyor. Bütün bunların ardında Doğu Kardeşleri ve onları bünyesinde gizleyen Gül Haç Örgütü var. Biri İstanbul’un, diğeri Kudüs’ün peşinde!
- Harikasınız. Müthiş bir senaryo! Yaşadığım gerçeklerle çok bağdaşmış ama ne yazık ki çok ucuz!
- Ucuz mu? Anlamadım!
- Siz gerçekten seyrettiğim tiyatro sahnesine inanmamı mı bekliyorsunuz?
- Seyrettiğinizi oyun mu sanıyorsunuz? Sizi temin ederim ki gördüklerinizin hepsi gerçek bir toplantının gizli kamera görüntüleri.
- Yani bir hain daha vardı ve bu görüntüleri size o ulaştırdı, öyle mi? Kim bilir o haine neler yapmıştır, bu gözü kara örgüt!
- Yöntemlerimizi sorgulamayın. O belgenin sizde olduğunu nasıl öğrendiğimizi düşünün mesela. Hafife alınacak güç değiliz biz, Bayan Duvarcıyan!
Janet, başını kaldırıp adamın gözlerine baktı ve sordu:
- Yani diyorsunuz ki Bizans İmparatorluğu’nun diriltileceğine dair komplo teorileri gerçek ve kanıtları da elinizde. O halde verin basın yayın organlarına o görüntüleri. Bakalım 80 milyonluk Türkiye’de kaç kişi inanacak doğru olduğuna? 
- İşin en kötü yönü de bu zaten, Janet Hanım. Komplo teorileri konusu o kadar sulandırıldı ve kanıksandı ki devlet ne dese kimse inanmaz hale getirildi insanlar! Görüldüğü üzere, sizin gibi olayların arka plan bilgisine vâkıf birisini bile gerçek görüntülerle doğruya ikna edemiyoruz. Kendinizi bizim yerimize koyun, cahil halka bütün bu bilgileri nasıl açıklayabiliriz ki?
- Diyelim ki seyrettiğim görüntüler gerçek. Ve kabul edelim ki Shamballa’nın kapılarının bulunacağına inanan Türkler kadar Bizans’ın yeniden diriltileceğine inanacak bolca saf Rum var! Peki, günümüz dünya gerçeklerini ve tarihin evrelerini çok iyi bilen bu kadar çok bilim adamı, nasıl bir böyle bir hayalin gerçek olabileceğine inanır? Aklı başında akademisyenlerin bunlara inandığını savunmak saçma değil mi?
Çetin Bey, oturduğu yerden kalkarak bir iki adım ilerledi ve ellerini Janet’in omuzlarına koyup, gözlerinin içine bakarak konuştu: 
- Unutmayın ki Fatih İstanbul’u fethetmek için yola çıktığında, komutanlarının gözünde bile genç bir hayalperestti! Hatta son aşamaya gelindiğinde dahi fethin hâlâ gerçekleşmesinin imkânsız bir hayal olduğuna inanan komutanlar vardı. Çandarlı Halil Paşa, kan gölünün ortasında, “Bir sofinin sözüne kanıp bu kadar askerin kanını akıttık, bu kadar kayıp yeter! Bunca akan kana rağmen, netice alma umudu yok. Muhasara kaldırılmalıdır” diye feryat ediyordu. O aşamada bile İstanbul’un düşeceğine inanmıyordu!
Janet sessiz kaldı. Ne demesi gerektiğine karar veremiyordu. Çetin Bey, ellerini Janet’in omzundan indirerek arkasında kenetledi ve pencereye doğru ilerledi. Bir müddet manzarayı seyrettikten sonra pencerenin panjurlarını kaldırarak, Janet’e gelmesini işaret etti.  Janet, pencere önüne geldiğinde Çetin Bey, sağ eliyle pencereden görünen Kadıköy sahillerini göstererek, “Efsaneyi bilirsin…” dedi.
- Karşı kıyıya bakarak, “Körler diyarı burası olmalı. Böylesi bir güzelliği görememişler” demiş ilk iskâncılar. Bugün bu efsane artık bir gerçeğe işaret ediyor. Gerçek anlamda “körler diyarı” oldu bu şehir. Birçoğu birbiriyle iç içe geçmiş yüzlerce hain planın gerçekleşmesi için on binlerce hain kafa patlatıp emek sarf ederken, milyonlarca kör bunları göremeyerek kendi küçük hesaplarının peşinde koşuyor.
Çetin, sözlerinin etkisini görmek için yüzünü Janet’e çevirdi. Genç kızın yüzünde muzip bir gülümseme belirdi. Gözlerini manzaraya çevirerek şehri şöyle bir süzdü. 
- O halde boşuna çabalıyorsunuz?
- Neden?
- Çünkü siz bu kafa ile devam ettikçe, onlar çok yakında amaçlarına ulaşır. Fatih’in inşa ettiği bilim kenti çoktan yıkılmış ve Konstantin’in hurafe cenneti yeniden diriltilmiş. Doğu Kardeşler’ine sadece bizi ortadan kaldırmak kalmış! Sanırım işe Rumeli Hisarı’ndan başlarlar. Görüntülerini seyrettirdiğiniz toplantı, o hisarın hemen yanı başındaki Boğaziçi Üniversitesi’ndeydi değil mi? Orası zaten misyonerler tarafından Robert Kolej adıyla kurulmuştu ve inşaatında da Rumeli Hisarı’nın harcı ve taşları kullanılmıştı. Öyle bir nifak noktasında, böyle bir Bizans entrikasının yaşaması ne kadar doğal!
Çetin Bey şaşkınlıkla dinliyor ve zaman zaman başını sallayarak Janet’i tasdik ediyordu.
- Onları ayakta tutan kehanetlerden daha korkunç ve ürkmeniz gereken bir olgu sunayım ben size: Kuran’ı Kerim’de Rum Suresi’nin ilk ayetlerine bakın!
Çetin Bey’in şaşkınlığı gözlerinden okunuyordu. Janet, sesini gürleştirerek konuşmasını sürdürdü:
 - O hayali senaryoyu neden uydurdunuz ve ne gizliyorsunuz, bilmiyorum! Ama tamamen gerçek olsa dahi aklı başında müminler sizin kadar kötümser değil. İstanbul’un ilk harcını, hurafeleri gerçeklerle parçalayan Karanlık Dağ’dan gelen erenlerin kardığını söylüyor onlar. Horasan harcını karan, asla körleştirilemeyecek bir ruhtur diyorlar! O ruh, Hıristiyanlığın asaletini kurtarmaya çalışan İkonaklazma ruhu gibi putperestlerce boğulamaz, diyorlar. Tarihe gömüldü sanılan o put kırıcı ruh, Fatih Sultan Mehmet ile yeniden dirildi ve emanetçilerince kıyamete kadar yaşatılmaya kararlı, diyorlar!
Çetin Bey’in yüzündeki şaşkınlık ifadesi, yerini öfkeye bırakıyordu. Bir an Janet’in üstüne yürümek geçti içinden. Sinirlerine hâkim oldu. Oturdu. İki kolunu koltuğunun üstüne uzatarak alaycı bir ifade takındı. Janet sözlerini bitirdiğinde alkışladı.
- Tebrik ederim. Kulaklarımla duymasam, bu sözleri bir Ermeni kızının söylediğine inandıramazlardı beni, dedi. 
İki elini pantolon ceplerine sokarak, bir dede torununa nasihat veriyormuşçasına müşfik bir edayla konuştu:  
- Bize inanmasanız da şu sözleriniz sizin ne kadar hakikat âşığı ve uyanık bir Türkiye Cumhuriyeti evladı olduğunuzun göstergesi. Şimdi sizden ricam, o örgütün eline geçmemesi gereken belgeyi bize vermeniz.
- Sanırım bundan bahsediyorsunuz, diyerek çantasından bir gümüş muska kabı çıkarttı Janet. 
Gümüş muska muhafazasını görür görmez gözleri parlamıştı. “Sizde olduğunu biliyordum. Şükürler olsun” dedi. 
Janet, muska kabını Çetin Bey’e uzattı. Çetin Bey elleri titreyerek, heyecanla muska kabını açtı. Boş olduğunu görünce yüz hatları gerildi. Kaşlarını çatladı. 
- Ama bunun içindeki lazım bize!
Janet, “ İçindekini yaktım” dedi. 
Çetin Bey’in gözleri fal taşı gibi açılmıştı: 
- Nasıl yakarsınız? Bunu nasıl yapabilirsiniz?	
- Büyü zannettim. Evimi etkilemesinden korktum ve yaktım. Kendinizi benim yerime koyun. Muskayı bulduktan sonra arabam kaza yaptı, ölümden döndüm; evim yandı, nişanlım yandı, sağ bacağım sakat kaldı. Siz olsanız korkup yakmaz mısınız? 
Çetin Bey şaşkın bakakalmıştı. 
Janet: 
- Sizin işinize yarar mıydı bilmiyorum ama yandığı için düşmanlarınızın eline geçme riski kalmadı. Yakarak düşmanın eline geçmesini de engellemiş oldum!
- Haklısınız, diyebildi adam fısıldarcasına zor duyulacak şekilde.	Omuzları çökmüştü. Ayakta durmakta zorlanıyormuşçasına yalpalıyordu.
Janet, vedalaşmak için sağ elini uzattı: 
- Çok teşekkür ederim. Müsaadenizi istiyorum.
- Güle güle Janet Hanım. En kısa zamanda sizinle kehanetler ve mitoloji üzerine uzun uzun konuşmayı isterim. Başınız derde girerse, beni gece gündüz demeden arar bilgilendirirseniz sevinirim.
- Hiç şüpheniz olmasın ilk arayacağım isim siz olacaksınız, diyen Janet kapıya yönelirken, Çetin Bey, ondan atik davranıp kapıya ulaştı. Ardına kadar açtı. Elini “Lütfen buyurun.” diyerek ileri uzatıp bir parça eğildi.
Janet asansöre yönelirken, Çetin sekreterine dönerek “Feyzan, kızım bana Cemal Bey’i çağırır mısın?” dedi. Hemen telefona uzanan sekreterinin “Tabii efendim.” cevabını bile duymaksızın kapısını kapattı. 
“Çok akıllı kahpe! Sahip olması gerekenden fazlasını biliyor! Korkulu rüya görmektense, uyanık kalmak iyidir” diye mırıldandı ve kalemiyle önündeki kâğıdı karaladı. Karaladığı kâğıdı buruşturup çöpe attı. Diğer kâğıdı karalamaya başladı. O esnada kapısı çalındı. “Gir” dedi. Beklediği kişi kapıyı çalıp içeri girdiğinde, önündeki kâğıdı karalamayı sürdürüyordu.
- Cemal, ekibinin bu akşamki haber bülteninde insanlara bir kaza haberi seyrettirmesini istiyorum. Öyle bir kaza ki kurban paramparça olsun, kaza saniye saniye görüntülensin. Kaza yapan aracın plakasının yarısı çamurla kaplı olsun, diğer yarısında 1200 tarihi okunsun. Aracın arka tarafında da üstünde arka camdan görülecek büyüklükte “Doğu Kardeşliği” yazılı, altında Doğu Roma Haçı görünen bir kitapçık bulunsun.
- Kurban belli mi?
Çetin Bey, masasındaki bilgisayar monitörünü Cemal’e çevirdi. Ekranda güvenlik kameralarının görüntüleri vardı. Bir tanesini seçip görüntüyü ekranı kaplayacak şekilde büyüttü: 
- Belli! Şu an aksayarak kapıdan çıkıyor! 

Sır

Kapıdan çıktıktan sonra sola dönüp on metre kadar yürüdü. Sonra karşıya geçmek için yola adım atmıştı ki bir araba durdu önünde Janet’in. Camdan gel işareti yapan adamı gördü. Uzun kızıl saçları omuzlarına dökülen, esmer tenli, siyah iri göz bebeklere sahip berrak gözlü sürücü ona arabaya binmesini işaret ediyordu. 
Hemen kapıyı açarak içeri girdi. 
- Merhaba şampiyon! 
- Aksak şampiyon! Tunç’tan topallama nöbetini ben devraldım.
- İnan yapılabilecek bir şey olsaydı…
- Siz yapılabilecek en mükemmel şeyi yaptınız. Beni o maçta oynatarak kahraman yaptınız. Size minnettarım. Sadece kısa bir geçmiş olsun ziyareti hariç iki aydır görünmediğiniz için biraz kırgınım, dedi. 
- Özür dilerim ama çevreniz benim ziyaretim için çok kalabalıktı. Zaten ayağınızdaki kanama nedeniyle gereğinden çok insan beni fark etti.
Janet gülümsedi. 
- Neden sizi insanların fark etmesini istemiyorsunuz?
Kızıl Saçlı Adam arabanın gazına bastı. 
 - Bir nevi gizli görevliyim. İnsanlar beni ne kadar az görürse o kadar iyi. Sadece olmam gereken zamanda, olmam gereken yerde temas kurmaya mecbur kaldığım insanlarla temas kurmak zorundayım.
- Siz de mi Millî İstihbarattansınız?
Otomobil ana caddeye çıkar çıkmaz önüne çıkan ilk yan sokağa daldı. Bir üst caddeye geçen aracı bir ara sokağa daha soktu Kızıl Saçlı Adam. Janet, şaşkınlık içinde adamın ralli sürücüsü ustalığı ile aracı diğer otomobillerin arasından ve dar sokaklardan hızla geçirmesini seyrederek sorusuna cevap bekliyordu.
 - Hayır! Ama bu ziyaretim onlarla ilgili. Daha doğrusu kendisini size Millî İstihbarattan gösterenlerle!
- Nasıl yani? Bu adamlar MİT’ten değil mi? Ama beni onlara polis gönderdi!
- Adam MİT mensubu ama Millî İstihbaratçı değil! O, istihbarat içine sızmış bir köstebek. Muskanın peşindeki örgütün bir üyesi ve amacı senden muskayı almaktı. Gittiğin yerse MİT’e ait gibi gösterilen paravan bir büroydu. Maalesef izini buldular Janet! Artık sana huzur yok! Muska’yı versen de vermesen de seni öldürmek istiyorlar.
- Onlara mı, sana mı inanmalıyım bilmiyorum.
 - Karar senin! Ama onlara benden çok inansaydın, muskayı yaktığın yalanını söylemezdin. Onlardan bir grup, şu an evinde arama yapıyor. Daha sonra da muhtemelen evi ateşe verecekler …
Haykırdı Janet:
- Muska! Evdeydi! Muskayı ne olur ne olmaz diye, evde bırakmıştım gelirken!
- Biliyorum, dedi adam oldukça sakin şekilde. Cepkenin iç cebinden deri parçasını çıkartıp, Janet’e uzattı. Akça kuşun yardımıyla onlardan önce evden çıkartmayı başardık, diye tebessüm etti. 
Deri parçasını açtı ve dikkatlice inceledi Janet. Sonra öfke içinde adama bakarak, 
- Ne saklıyor bu muska, ne gizli bunda? Neden onu ele geçirebilmek için insanları gözü kapalı öldürebiliyorlar? Neden beni öldürmek istiyorlar? Neden, Allah’ın cezası! Neden? 
Avazı çıktığı kadar bağırıyordu Janet: 
Kızıl Saçlı Adam, gözlerinden kıvılcımlar fışkırırcasına kendisine öfkeyle bakan Janet’in sakinleşmesini bekledi. Janet, karşısında hiç hareket etmeden put gibi duran adamın sakinliği karşında pes etmiş, donup kalmıştı. Gergin yüz hatları gevşedi ve gözleri yaşardı. İki elini yüzüne kapatarak hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı. 
Kızıl Saçlı Adam bir müddet onun ağlamasını seyretti. Bu arada sürekli ara sokaklara girip çıkıyordu. Düz, geniş ve uzun bir caddeye çıktıklarında, sol eliyle direksiyonu tutarken, sağ elini uzatarak kızın başını okşadı. 
- Artık bilmenin zamanı geldi. Sana her şeyi izah edeceğim, dedi. 
Kızıl Saçlı Adam, derin bir soluk aldıktan sonra üzüntüsünü göstererek,
- Bunun böyle olmasını ben istemedim.  Seni bulmamaları için elimden geleni yaptım. Sana ulaşabilecekleri tüm delilleri yok ettim. Karakol evrakları, trafik kamerası kayıtları, telefon konuşmaları… Ne varsa temizledim. Ama bir detayı gözden kaçırmışım. Yazgı böyleymiş, değiştirmem mümkün olmadı.
- Ne yani, kaza ile ilgili bilgilere ulaşılmamasını sağlayan sen miydin?
- Hayır, kazadan yola çıkarak sana ulaşılmaması için tüm ipuçlarını ortadan kaldıran bendim! Buna rağmen ulaştılar sana.
- Nasıl?
- Küçük bir detayı atlamışım. Çiğdem! Muskadan onun da haberi vardı. Bir resim sergisinde anlatmış arabada gördüğü deri parçasını. Yerin kulağı var derler. O bilgi sayesinde ulaşmışlar sana. Üzgünüm. Umudum adamların muskaya ve sana ulaşmamasıydı. 
Kızıl Saçlı Adam’ın da Janet’in de başı önündeydi. İkisi de bir süre sessiz kaldı. Güvercin arabanın arka camının içindeki kısma tünemiş, onları seyrediyordu. Sessizliği bozan Janet oldu: 
- Çiğdem, saf bir kızcağız zaten! Nereden bilsin bu bilginin sır olduğunu… dedi içini çekerek.
“ Bilemezdi!” dedi Kızıl Saçlı Adam, boynunu bükerek.  “Suç bende. Onun muskadan haberdar olduğunu bir an bile unutmamalıydım”
- Ne yapabilirdin ki?
- Hafızası çok zayıf ve ayrıntıları önemsemeyen bir yapısı var. Saflığı da bundan kaynaklanıyor zaten. Bir-iki üç boyutlu rüya görmesini sağlayarak o bilgilerine ket vurdurabilirdim, dedi. 
Adam başını kaldırdı. Janet’e merhametle baktı: 
- Üzgünüm! Kader böyle bir şey! Bizim müdahalemiz bir yere kadar!
- Üzülme boş ver! Olacak neyse olur! Al işte bacağım! Hayallerimi süsleyen millî forma ile destan yazdırdı bana ama sonuçta o formayı da ömür boyu benden uzağa attı! Tanrı bildiğini okur, diyerek teselli etti Kızıl Saçlı Adam’ı. 
Sonra, “Peki, kazazede kimdi? Ona ne oldu?” diye sordu. 
- Öldü. Cesedi bir gece Tarabya’da bir evin bahçesinde bekletildi. Ertesi gün de Bahçeköy yolu üzerinde bir yerde, Belgrat ormanlarına gömüldü. Bulunmasın diye üstüne çimento döküldü. Çimentonun üstünde de yarım metre toprak var. Akrabası olmadığı için arayanı, soranı da olmadı,  dedi Kızıl Saçlı Adam. 
Janet: 
- Neden öldürüldü? 
Kızıl Saçlı Adam: 
- Seni neden öldürmek istiyorlarsa, onu da o yüzden öldürdüler. Çok şey biliyordu.
- Peki, muska ona nasıl geçmişti? 
- Görüntüleri gördün! Arşivden çalmıştı.
- Nasıl olur ya! O görüntüler gerçek miydi?	
- Kısmen evet. Daha fazlası da vardı ama o kısmı sana göstermediler!
- ?
- Garip ama gerçek! Gerçekten de Bizans’ın diriltilmesi için çalışan bir örgüt var. Çetin Bey de onlardan biri!
“Aman Allah’ım!” Diye bağıran Janet’in ağzı açık kalmıştı.
“Aman Tanrım diye bağırman lazımdı” diye güldü Kızıl Saçlı Adam. 
“Ne fark eder?” diye saf saf sordu Janet.
Kızıl Saçlı Adam şirin tebessümüyle karşılık verdi:
- Sen işin sırrını çözmüşsün! 
Janet, gülümsemekle yetindi. Kızıl Saçlı Adam, anlatmayı sürdürdü:
- Meşatlıkta cesedi bulunan kilise görevlisini de bu örgüt öldürmüştü. O da örgüt hakkında bilgilere ulaşmıştı. Örgütün peşinde olduğu el yazmalarının bir kısmı o adamdaydı. El yazmalarına meraklı, tarihi eser koleksiyonu yapan adamı kilisede öldürüp cesedini oraya attılar. 
Kilise görevlisinin öldürülmesi, anne soyunda Ermenilik bulunan Rum delikanlısının vicdanını rahatsız eden ilk olaydı. Bir de evrakları incelerken duyduğu küfür, öfkesini kabarttı. Evrakları çalıp emniyet güçlerine teslim etmeye karar verdi. Ama emniyetteki köstebekler, buluşma yeri ve saatini örgüte bildirdi. Onlar da şahit olduğun kazayı planlayabildiler, o kadar kısa süre içinde. 
- Peki, diğer evraklar başka yöne dağılırken muska nasıl oldu da benim bulunduğum tarafa düştü? 
- Çünkü muska çantanın kapak cebindeydi. Diğer evraklar ise içinde.
- Tabii ya! O yüzden açılan çantadaki bütün evraklar diğer tarafa dağılırken, muska benim olduğum yöne geldi! Ben de artık muskanın metafizik güçlerle bana itildiğine inanmaya başlamıştım.
- Aynen öyle. Ne bekliyordun, cinlerin o muskayı senin çantanın altına taşımasını mı? Allah bir mucize meydana getirmeye karar verdiğinde dahi evrenin kurallarını değiştirmez. Önce o mucizeyi oluşturacak fiziksel koşulları oluşturur. Bunu aklından çıkarma. Sen de amma ince detaylara takıyorsun kafayı! Neyse cinayetin öyküsü bu, sonrasını biliyorsun.
- Ama asıl cevap bekleyen soruya cevap vermedin hâlâ: Muskanın sırrı ne?
- Şimdi seni muskanın gizlediği sırra götürüyorum. Önce şu adamların bizi takip edemeyeceği bir yere ulaşıp, bu arabadan ve arkamızdaki belalardan bir kurtulalım. İzimizi bulup, bize yetişmeyi başardılar. 
- “Arkamızdaki belalardan mı?” diyen Janet, arabanın arka camından geriye doğru baktığında ön camlardan yarı bellerine kadar dışarı sarkmış iki adamın bulunduğu iki ayrı arabanın kendilerini takip etmekte olduğunu fark etti. 
Adamlar ateş etmeye başladığında Janet, dehşete kapılarak çığlığı basıvermişti. Çığlıkla birlikte kafasını eğerek, koltuğun altına doğru kendini atıvermişti. Direksiyondaki Kızıl Saçlı Adam ise oldukça sakindi. Yüzünde sinsi bir gülümseme vardı. 
Birkaç dakika süren kovalamaca sonrasında arkadaki araçların ısrarlı takibi üzerine Kızıl Saçlı Adam, güvercine bakarak gülümsedi.
-Kiminle dans ettiğini bilmiyorlar? Öğretelim mi akça kuş? 
Arkadan gelen silah sesleri bir anda susmuş ve birbirine çarpan iki metal cismin çıkardığı ses aracın içine dek ulaşmıştı. 
Janet kafasını camdan çıkartıp baktığında, peşlerindeki iki aracın birbirine çarpmış ve alevler içinde kaldığını görebilmişti sadece.
α α α
Arabayı Topkapı Surları’nın dışındaki geçidin altında terk ettiler. Surların altından ilerleyerek büyük burcun dibine ulaştılar ve oradan surların üstüne tırmandılar. Kızıl Saçlı Adam, Janet’ten deri parçasını rica etti. Janet, hiç itiraz etmeden muskayı ona uzattı. 
- Resim sanıldığı gibi Mehmet Siyah Kalem çizimi değil. Tam tersine Doğu Kardeşliği örgütüne üye, II. Bayezid döneminde Osmanlı Sarayı’na müneccim olarak sızmayı başarmış bir keşiş tarafından çizilmiş. Rum asıllı bu keşiş, saraya girmeden önce Rumelihisarı’ndaki Bektaşi Dergâhı’nda mürit olarak bulunmuş ve Siyah Kalem’in akrabalarıyla da tanışma şansı bulmuştu. Bu muskadaki sırrın istenmeyen ellere geçmemesi için onu muska şekline sokmuş ve Müslümanların eline geçerse yok edilmemesini sağlamak için İslamî semboller ile Kuran’dan seçilmiş kelimeler kullanmış. Aslında o İslami semboller de bu muskanın ne gizlediğini işaret eden birer anahtar. 
- Nasıl? Ne Agâh Bey, ne Tunç, ne de ben o kelimeleri okuduğumuzda bunu neden anlayamadık?
- Amacınız gizlenen şeyin ne olduğunu bilerek onu bulmak olsaydı, belki çözebilirdiniz. Bu metinde Allah’ın güzel sıfatlarından Azîz, Rahîm, Muhyî, Kadîr ve Alîm isimleri kullanılmış. Bu oldukça ustaca bir işaret! Bunlar Kuran’da Rum Suresi’nde geçen Allah’ın güzel isimleri. Öte yandan Rum Suresi elif, ram, mim harfleri ile başlar. Ve sizin dikkatinizden kaçan ince bir detay daha var Mezar taşında. Haçın altında belirli belirsiz bir de çift başlı kartal sembolü var. Yani Doğu Roma’nın sembolü! Ama siz Siyah Kalem noktasına o kadar takılmıştınız ki bu muskanın aslında neye işaret ettiği aklınızın ucuna dahi gelmedi. 
- Peki, Mehmet Siyah Kalem diye biri gerçekten yaşadı mı?
- Yaşadı tabii. Hayal ürünü değildi. 
- Kimdi?
- Babasının oğluydu, diye gülümsedi Kızıl Saçlı Adam. Sonra ciddileşerek anlatmayı sürdürdü: Siyah Kalem Karanlık Dağ eteklerinden gelen seyyahlardandı. Resimlerindeki Orta Asya etkisinin sırrı o. Ama onun asıl ustası Kızılca Bedreddin’di. Ona fizik ötesi âlemlerin kapılarını açtı. Siyah Kalem’in hayal dünyasında yarattığı sanılan tüm çizimler, aslında astral yolculuklarında gördüklerinin kaba tasvirinden ibaretti. Çıktığı gezilerde, yaşadığı seyahatleri Fatih Sultan Mehmet’e rulolar çizerek anlatıyordu. Fatih sadece bu dünyayı değil, Hz. Süleyman gibi diğer dünyaların da sınırlarını zorluyordu.  
- Neden imzasızdı resimleri?
- Bu sadece Siyah Kalem için geçerli değil. O çağda yaşayan pek çok resim sanatçısı pek çok resmine imza atmazdı. Siyah Kalem’in şansızlığı imzasını attığı önemli eserlerinin tümünün yakılıp, ortadan kaldırılmasıydı.” 
- Neden yaşadığına dair hiçbir iz yok?	
- Fatih Sultan Mehmet döneminde Nakkaşhaneye ait bilgilerin çoğu yakıldı ve yok edildi. En başta da onun eserleri ortadan kaldırıldı. İki nedenle adından hiç söz edilmedi. Birincisi tasvir resminin günah sayılması ki bu görünür neden. İkincisi onun iyi saatlere karışmış olmasından kaynaklanan korku! Fizik ötesi âlemle ilgili anlattığı öyküler insanların kanını ürpertiyordu. O resimlerdeki figürler, bugün bile insanları şaşkına çeviriyor. Bir de yüzyıllar öncesini düşün! O yüzden saraydaki âlimler ve sultan dışında kimsenin onun anlattığı öyküleri ve fizik ötesi sırları bilmesi pek istenmiyordu”
- Muskadaki resmin sırrı ne? O da Hıristiyanlarla ilgili fizik ötesi âlemlere dair sırlar mı gizliyor? 
- Hayır. Muskanın sırrı sanıldığı gibi üzerindeki resimle ilgili değil. Resim, sadece bu deri parçasında ne gizlendiğini işaret ediyor. 
- 13’üncü yazıyor bulutların üstündeki adamın elinde taşıdığı levhada. Bunun ne olduğunu ben de çözememiştim. Asıl giriş şifresi bu aslında. 
- Nasıl?
Deri parçasını güneşe tuttu adam. Derinin iç kısmına işlenmiş, sadece ışığa tutulunca ve dikkatli bakılınca seçilebilen bir kroki gördü Janet.
- Bu, krokinin bizi götüreceği yerin girişi.
- Nereyi gösteriyor bu kroki ve 13 nasıl bir anahtar?
- Bu harita, Aya Yorgi Kilisesi’ndeki yazma İncil’lerden birisinin kapağı içine gizlenmişti. Sadece Doğu Kardeşliği örgütünün üst düzey yöneticileri biliyordu yerini. Sonraları Robert Koleji’nin içinde kendilerine gizli arşiv kütüphanesi oluşturdular. Muska da orada muhafazaya alındı. Kolej, Boğaziçi Üniversitesi’ne çevrilince kurumun üst düzeylerinde yerini korumaları zor oldu ama tüm zorlukları aşarak bunu sağlamayı başardılar. Ailemin benden önceki üyeleri gibi yıllarca o muskanın peşindeydim. Tam yerini tespit etmiştim ki çalındı ve senin eline geçti. 
- Her konuştuğun cümle yeni bir sır perdesi oluşturuyor kafamda. Neyin haritası bu? Nereyi gösteriyor?
 - Beraber gideceğiz, göreceksin! Yüzyıllardır Hıristiyan âleminin peşinde olduğu tarihe ve onlarca çok kutsal sayılan mirasa gidiyoruz.
- Sakın Kutsal Kâse deme bana! 
- Hayır Kutsal Kâse değil. Ama etkisi onun kadar güçlü bir emanet bu!
- ???
- Sabret, göreceksin.
Haritayı dikkatle inceleyen Kızıl Saçlı Adam,
- Önce bir araç temin etmemiz lazım, dedi. Haritada gösterilen geçidin ağzı Aghoi Apostoli’yi gösteriyor. Yani İsa’nın 12 Havarisi adına yapılmış ve halk arasında Havariun Kilisesi olarak bilinen kilise, diyerek izah etti neden araç bulmaları gerektiğini. 
- Ben öyle bir kilise hatırlayamadım.
- Şu an yok zaten. Şu an onun yerinde Fatih Camii ve Külliyesi var. Hz. İsa’nın 12 Havarisi için 12 tabut hazırlanmış orada. Bazı havarilerin mezarları da buraya taşınmış. Ama kilisede 12 değil 13 mezar yeri vardı. 13. mezar Büyük Konstantin için yapılmıştı. Çünkü o 13. Havari kabul ediliyordu. 
- O Hıristiyan bile değil, Pagan diye biliyordum.
- Kimilerine göre başından beri Hıristiyan’dı gizledi, kimilerine göre sonradan Hıristiyanlığı kabul etti, kimilerine göre de pagan olarak öldü, son nefesinde vaftiz edildi. Tarihin o yönü bizi ilgilendirmiyor şu an. Önemli olan 13 mezar bulunması ve 13. mezarın ona ait olması.
- Neden önemli bizim için? 
- Çünkü orası aranan şeyin gizlendiği yere giren tünelin giriş kapısı. Ancak önceden kontrol ettim, geçidin girişi bulunmasın diye yıkılmış. Daha sonra büyük bölümleri çökerek yok olmuş. Sadece orman içinde kayalık bir arazide olduğu için çıkışını bulmak mümkün olabilir. Biz de bu krokiye göre muhtemel çıkışlara gideceğiz. 
α α α
Saatler sonra… 
Orman içindeki kayalıkları dikkatle inceleyen Kızıl Saçlı Adam, kayalık bir alanda kocaman taş yığınlarının önünde durdu:
- Burası olmalı!
Janet yorgunluktan bitap düştüğü için olduğu yere oturdu. Kızıl Saçlı Adam’a baktı,
- Emin misin? 
Kızıl Saçlı Adam elindeki kazma ile küçük kayaları ardı ardına düşürdü. Beş dakika kadar uğraştıktan sonra:
- Evet, burası bir mağara ağzı, sonradan kapatılmış. Yüzyıllardır yağmur ve güneş altında kalan kayalar zamanla çatlamış, aşınmış ve mağaranın ağzını kapatan kayalıkları neredeyse birbiriyle kaynaştırmış.  Kazma ile olacak iş değil ama başka çare de yok çünkü dinamit kullansak sağır sultan bile duyar, diyerek kazmayı sürdürdü. 
Yarım saat kadar sonra, kayaların arasında insan geçebilecek genişlikte yarık oluşmuştu. 
- Tamam, artık girip saklanan şeyi görebilirsin! 
Birlikte mağaradan içeri girdiler. Kızıl Saçlı Adam, içeri girmeden reçineli ağaçlardan bir meşale oluşturmuştu. Meşaleyi yaktı. Meşalenin titrek alevi altında ilerlediler. On metre kadar sonra, yerde mağara duvarının hemen dibindeki karartıyı gösterdi Kızıl Saçlı Adam genç kıza. Janet, aksayan ayağına aldırmaksızın koşarak karartının önüne vardı. Yaklaşık 30 santim yükseklikte ve 2 metre uzunlukta bir taş yığını vardı ayaklarının dibinde. Tam olarak seçemiyordu ama yığının duvar tarafında haçı andıran bir şey saplıydı. 
“Bir mezar mı bu?” diye seslendi. 
Kızıl Saçlı Adam meşaleyi ona doğru uzattı. Şimdi daha iyi görüyordu. Başında haç dikili bir mezar vardı karşısında. Meşaleyi Kızıl Saçlı Adam’dan alarak, haça yaklaştırdı. Altında belli belirsiz bir çift başlı kartal arması vardı. Üstünde pek de özenle yazılmamış birkaç kelime vardı. Ama bazı harfleri seçemedi. 
- Kimin mezarı bu? Ne adı kazılmış buraya?	
Sonra harflerin eski Latince olduğunu fark etti. Ve çığlık atmaktan kendini alamadı: 
- Aman Tanrım. Bu onun mezarı!
Olduğu yere oturdu Janet. Kızıl Saçlı Adam’a baktı. Kızıl Saçlı Adam da ses çıkartmaksızın bir mezara bir ona bakıyordu. 
- Maalesef o! Ama bu mezarın içinde, Konstantin’in kemiklerinden daha önemli bir kalıntı var. Asıl sır o. Onun bulunmasına kesinlikle izin vermemem gerekiyor, dedi.
- Nedir o kadar önemli olan şey?
- Hıristiyan âlemi için Kutsal Kâse kadar önemli bir kalıntı demiştim. Senin gibi zeki birinin çoktan çözmüş olması lazım bu bilmeceyi. 
- ???
- Çemberlitaş’ın altında olduğu sanılan, senelerdir orada aranan ama aslında Büyük Konstantin’in mezarında korunan, annesine hediye olarak Kudüs’ten İstanbul’a getirilmiş özel bir hediye. 
- Yani Mesih İsa’nın bedeninin gerildiği çarmıh…
- Hayır, bu size göre Mesih İsa’nın gerildiği çarmıh olsa da bizim inancımıza göre Hz. İsa sanılan hain havarisinin gerildiği çarmıh. O Çarmıh kâfir sayılan Müslümanların bulmaması için son imparatorun cesedi ile birlikte buraya kaçırıldı ve gömüldü!
- Sırın bu olduğunu tahmin etmeliydim! Çok değerli ve dünyanın peşinden koştuğu bir tarihi hazine bu! Ne yapmayı düşünüyorsun?
- Yapmam gerekeni…
α α α
Birkaç saat sonra dışarıdaydılar. Janet, hâlâ iki bin yıldır Hıristiyan âleminin peşinde olduğu tarihi çarmıhı kendisinin gördüğüne inanamıyordu: 
- Nasıl gelmiş olabilir buraya bu mezar ve o tarihi çarmıh? Konstantin’in bedeni parçalanmış, çarmıh ise Latin işgali sırasında çalınmış diye biliyordum!
Kızıl Saçlı Adam, 
-Anlatayım. Dedelerim, o gün neler yaşandığını en ince detaylarına kadar anlatan bir günlük bulup, kelime kelime aktarmışlar, dedi ve cepkeninden çıkardığı kitabın sayfalarını bir süre karıştırdıktan sonra okumaya başladı. 

DOĞU KARDEŞLİĞİ  
Konstantinapol – 29 Mayıs 1453 

- Kâfirler şehre girdi!
-Barbarlar şehre girdi! 
-Barbarlar surları geçti, şehir düştü!
- Şehir düştü!
- Ulu Tanrı biz kâfirlerden korusun! 
Şeklinde feryatlar atarak koşan askerlerin gözleri yuvalarından fırlayacak gibi açıktı. Koşarken arkalarına bile bakmıyorlardı. 
Ortalığı vaveylaya verenlere, “Neden savaşıp şehit olacağınıza kaçıyorsunuz?” dercesine ters gözlerle bakarken, kılıç ve mızrak sallamayı sürdüren Konstantinapol’ün direnen son askeri güçleri âdeta kan gölünün ortasındaydı. Kızgın yağ, pişmiş et ve çürüyen ceset kokuları arasında savaşan askerler ile soyluların bir kısmı son nefesine kadar çarpışmaya kararlıydı. Bir kısmı ise kiliselere kapanıp ağlayan ve korku içinde bekleşen kalabalığın arasına karışıp karışmamakta tereddüt ediyordu.
Aylardır birbiri ardına patlayan toplar ve ateş yağdıran mancınıkların yol açtığı tahrifat, son birkaç gündür artık onarılamaz hale gelmişti. Son olarak, artık duvar örülemez hale gelindiği için toprak ve kumla doldurduğu çuvallarla surlardaki gedikleri kapatan Guistinyani’nin bağırarak sağa sola koşup emir yağdırmamasının hissedilmesi de ayrıca moral bozucu bir hâldi. Surlarda ardı ardına açılan ve gittikçe büyüyen gediklerden içeriye, bendini yıkmış sel suları gibi oluk oluk Osmanlı savaşçısı doluyordu. Kale içindekilerden bir kısmının, kafesi açılmış yırtıcı hayvanların şehre doluştuğunu düşünecek kadar gözünü korku bürümüştü.  
Rengi yer yer kızıllaşmış, yer yer sararmış, kan sızan surların yakınlarındaki binalar alevler içindeydi. Yanan binalardaki ateş topları kontrolden çıkmış, göğün bir kısmını yükselen alevler kızıla, diğer bir kısmını ise keskin duman siyaha çevirmişti.
Yanan binalar arasında akan kan ırmaklarının içinde, üst üste yığılmış cesetlere basarak savaşmakta olan askerler, kendilerine vaat edilen cennet ve yaşam arasında bir tercih yapmakta artık iyiden iyiye zorlanır hale gelmişlerdi. Birbiriyle çarpıştığında yer yer kıvılcım çıkartan kılıç şakırtıları, havada uçuşan okların ıslığa benzer hışırtısı, birbirine değen kalkan ve mızrakların gürültüsüne zaman zaman böğürmeyi andırır seslerle yere yığılan savaşçıların feryatları karışıyordu. Yerde kanlar içinde çırpınan ve hırıltılar çıkartan, gırtlaklarındaki kanı durdurmak için can havliyle iki elini boğazına götürerek yardım isteyen ya da yaralı uzuvlarını iki elleriyle sıkarak kanı durdurma telaşına düşmüş arkadaşlarının çaresizliğine aldırmayan savaşçıların gözü surlardaydı. 
Şehir içindekiler, mucizevî bir gelişme ile surlardan içeriye insan akışının durmasını arzuluyordu. Şehir dışından gelenlerse, bir an önce daha çok arkadaşlarının kendi yanlarına gelip, olası bir püskürtme saldırısında gafil avlanmamayı umuyordu 
Kale içindekiler, aylardır kendilerine kök söktüren askerlerin, sur dışındaki azimlerine saygı duysalar da sur içinde kaplan kesilmeleri karşında dehşete düşüyorlardı. Öte yandan gözünü kırpmadan ölüme gitmeleri karşısındaki hayranlıklarını da gizleyemiyorlardı. “Nasıl bir güç, bu insanları böyle gözü kapalı ölüme koşturuyor?” diye sormadan edemiyorlardı. 
Surların dışında çıldırtıcı uğultular ve kulakları sağır edecek denli yüksek bir gürültü vardı. “Allahuekber” nidaları zaman zaman tüm gürültüleri bastırarak, dalga dalga surları titretiyordu. Titreyen sadece surlar değil, aynı zamanda şehir içinde cennet özlemiyle çarpışan Hıristiyan savaşçıların kulak ve kalp çeperleriydi. 
Türklerin parçalayarak içeri girdiği surların yaklaşık bir kilometre ötesinde, grup halinde savaşan bir düzine özel muhafız kılıç sallarken sık sık birbirlerine bakıyordu. Her an verilebilecek emirleri kaçırmamak için kurulmuş yay gibi gergindiler. Grubun ortasındaki kır saçlı, hafif göbekli savaşçının kederi yüzünden okunuyor ama sergilediği asil duruşla savaşan arkadaşlarına moral ve cesaret vermeyi ihmal etmiyordu. 
“Oklara dikkat!” diyerek kalkanlarını kaldırdı tüm askerler. En öndeki savaşçı, “Bu lanet olası oklar, aylardır top güllelerinden fazla ölüm yağdırdı!” diye haykırdı. Bir diğeri, “Son derece normal; biz mızrak kullanmakta ne kadar mahirsek, onlar da ok atmakta o kadar yetenekli. At üstünde, elinde ok ve yayla doğar, derlermiş Çinliler onlar için.” diye görüşlerini açıkladı ayaküstü. 
Ortadaki savaşçı, başını iki yana sallayarak, “Konstantinapol için kıyamet saati geldi. Guistinyani haklıymış arkadaşlar, rüya bitti! Eğer şehri terk etmemiş olsa, o kahraman Venediklinin bedeni de belki şu an çiğnediğimiz cesetler arasında olacaktı. İmparatorluğumuz ona çok şey borçlu. İnşallah o kendini kurtarmayı başarmıştır” dedi.
Muhafızların karşısında birdenbire, garip kıyafetli, çoğu pala bıyıklı, biri simsiyah, diğerleri koyu esmer tenli bir grup Osmanlı savaşçısı belirdi. Her iki grup ateş saçan gözleriyle birbirini korkutmayı denedi önce. Sonra yüz hatları iyice gerilen Osmanlı savaşçılarından birisi “Allahu ekber” diyerek elinde kılıçla öne atıldı. Öndeki saray muhafızı, mızrağıyla saldırıyı boşa çıkartmayı başardı ve onu yere yıktı. Savaşçı, mızrak darbesiyle yıkıldığı yerden kedi kadar çevik bir hareketle doğrulmayı denedi ama öndeki muhafızın kılıç darbesiyle cansız olarak bir kez daha kanlar içinde yere yıkıldı. 
Hemen arkasındaki Osmanlı savaşçıları art arda muhafızlara saldırdı. Her iki taraf kılıçlarını birer pervane gibi kullanarak, hem kendilerini korumaya hem de bir açık buldukları an rakiplerini alaşağı etmeye çalışıyorlardı. Ancak daha eğitimli olduklarını dövüş oyunlarındaki ustalıklarıyla ortaya koyan özel muhafızlar, zırhlı olmanın avantajını da iyi kullanıyorlardı. 
Özel eğitimli saray muhafızlarından biri çarpışma esnasında, “Kayser’im ortada kalın!” diye bağırarak, eliyle kendi önüne geçmeye çalışan orta yaşlı, kır şaçlı, hafif göbekli savaşçıyı geriye itti. Kayser sözünü duyan bir Osmanlı savaşçısı birkaç adım geri çekilerek, dövüşü bir müddet uzaktan seyretti. Avını kollayan bir kaplan kadar sessiz ve dikkatliydi. Avının kim olduğunu netleştirdikten sonra, iki elini yukarı kaldırarak kısa bir dua okudu. Duadan sonra ellerini yüzüne sürerek doğruldu ve kılıcını iki eliyle kavrayarak “Eşhedüen lailaheillah ve eşhedüenla ila Muhameden Resullah” diyerek saldırıya geçti. 
Havada panter gibi süzülen genç delikanlı, öndeki muhafızların üstünden aşmayı başararak, hedefinin zırhlarının eklem yerine indirdiği darbe ile boynuna ölümcül bir yara açmayı başarmıştı. Acı içinde bağıran İmparator’un boğazından fışkıran kan, savaşçının yüzünü kızıla boyamıştı. İmparatoru yaralamayı başaran genç Osmanlı savaşçısı, kolunun yeni ile yüzünü silerek kurbanın yüzüne bakmak istedi. Ama buna muvaffak olamadan arkasından gelen gök gürültüsü gibi feryatla irkildi: “Geber! Cehenneme git lanet kâfir!” Bu şekilde bağıran muhafızın arkadan boynuna indirdiği kılıç darbesi, Osmanlı savaşçısının gövdesini cansız yere indirirken, kafasını birkaç metre öteye fırlatmıştı. 
Muhafızlar, şaşkınlığa kapılan diğer Osmanlı saldırganlarını da birkaç dakika içinde bertaraf etmeyi başardılar. Düşmanların tehlike arz etmediğine emin oldukları an hepsi şaşkın şaşkın yerde kanlar içinde yatan İmparator’un cansız bedenine baktı. 
“Buraya kadarmış! Başaramadık. Kayser haklıymış. Konstantinapol için kıyamet saati gelmiş. Lanet olsun! O kadar çok günahkâr varmış ki içimizde, beklenen meleklerden bir teki gökten bize yardım için inmedi.” Bir muhafız gözyaşlarını silerek, eliyle konuşan muhafızın omzuna dokundu: “İsyan etmekte haklısın ama şimdi sızlanmanın zamanı değil. Kayser’in bedenini bu kâfirlerin eline geçmekten kurtarmalıyız. Sadece onu değil, kutsal emaneti de saklamamız gerekiyor. Yapmamız gereken son bir görev var. Kıyamet günü dirildiğimizde bizden davacı olsun istemeyiz, değil mi?”
Diğer muhafızlar başlarını hafifçe öne sallayarak onu tasdik ettiler. Etrafı kolaçan ederek cesedi yerden kaldırdılar. İki muhafız birkaç metre önde yolu kontrol ederek ilerliyor, iki muhafız cesedin hemen önünde, iki muhafız yanlarında ve iki muhafız da arkada birer metre açıktan yürüyerek güvenliği sağlıyordu. İmparatorun cesedi, elleri ve ayakları boşluğa sarkmış vaziyette dört muhafızın omzunda havalandı. 
Muhafızlar gözyaşları içinde ilerlerken, yağmur çiselemeye başlamıştı. Gözyaşları yağmur damlarına karışan muhafızlar, birkaç yüz metre ötedeki saray binasının önünden geçtiler. Bir zamanlar, birbirinden renkli kıyafetler içinde şen şakrak kalabalıkların gezindiği, görkemli, göz kamaştırıcı duvarlarının içinde dillere destan törenlerin ve ayinlerin yapıldığı o muhteşem yapı şimdi bomboş kaderini bekliyordu. Saray ahalisi can derdine düşerek binayı tümüyle terk etmişti. Dışarıda, yükte hafif pahada ağır ne varsa yağmalayarak ilerleyen kalabalık Osmanlı öncülerinin buraya girmeleri an meselesiydi.
Bir müddet dar sokaklar arasında ilerleyen muhafızlar, 15 dakika mesafedeki bir kilisenin bahçesine daldılar. Arkada küçük bir kapıdan bir dua odasına geçtiler. Cesedi taşımaktan yorulan muhafızlarla, önde ve yanda yürüyenler yer değiştirdi. En arkadan gelen ve grubun öncüsü olduğunu otoriter hareketleri ile belli eden muhafız, “Acele etmeliyiz arkadaşlar, İmparator’un mübarek bedenini lanetli kâfirlerin eline geçmeden ebedi istirahatgâhına ulaştırmalıyız” dedi. Bu esnada kilise dışındaki bağırışlar ve gürültüler iyiden iyiye fazlalaşmıştı. Birbirlerine bakışan muhafızlar toparlandılar ve yeniden cesedi sırtladılar. 
“Bakire Meryem anamız ve İsa babamız, bizi koruyun ve gözetleyin. Ulu Tanrı’m bu kutsal görevi tamamlamamız için bize yardım et. Kâfirlerin eline geçmemesi gereken ve Büyük Konstantin’in mezarında saklanan 14 bin yıllık kutsal emaneti ve Son Konstantin’in asil ruhunu sana emanet ediyoruz” dedikten sonra teslis hareketi yaptı. Elindeki haçı dudaklarına götürerek öpen lider, dualar mırıldanarak elini duvardaki meşalelerden birine uzattı. Meşaleyi yerinden kaldırdıktan sonra, haç tuttuğu diğer elini açığa çıkan küçük bir demir kapakçığa dokundurdu. 
Muhafızların önündeki duvar önce gürültü ile sarsıldı. Sonra duvarın bir bölümü kapı gibi içeri doğru açıldı. Muhafızların lideri meşaleyi yerine koyarak geçidi açan mekanizmayı gizledikten sonra, yerdeki meşaleleri alarak ceset taşımayan arkadaşlarına dağıttı. Daha sonra herkesin duvarın içinde açılan kapıdan geçmesini bekledi. Herkes geçtikten sonra kendisi de öte yana geçti ve duvarın dibine eğilerek taşların içinde gizli bir manivelaya dokundu ve kapının kapanmasını sağladı.
13 tabutun bulunduğu bölümdeydiler. Ortada bulunan mezarın üstündeki ağır metal kapağı iterek araladılar. Mezarın içine girdikten sonra kapağın altındaki tutamaçları tutarak yeniden kapattılar. Kapak kapandıktan sonra meşaleler yakıldı. Mezarın içinde metal bir sandık vardı. İki kişi, iki yandaki halkalarından tuttu. Sandığı da yanlarında götüreceklerdi.
İki muhafız, işlemeli metal kaplı sandığı yandaki kulplarından tutarak taşırken, diğerleri İmparator’un cesedini omuzda tabut taşımaya yarayan katafalka yatırmıştı. 
Mezarın bir duvarı içinde bulunan gizli bir kol vasıtası ile açıldı. Diğer yana geçtikten sonra duvar tekrar bir kol vasıtası ile kapatıldı. Duvar kapandıktan sonra birkaç metre ötedeki barut fıçısına doğru yürüdü. Yaklaşık 30 santimetre yüksekliğindeki fıçıyı, 25-30 metre kadar ileri götürdükten sonra kılıcı ile altından hafif bir delik açtı. Arkadaşlarına ilerlemelerini söyledikten sonra kendisi barutla yere ince bir şerit çizerek geri geri yürümeye başladı.
Barut fıçısı patladığında, gizli geçidi oluşturan duvarı yıkmayacağı mesafeyi tahmin ettikten sonra âdeta bir patlama olmuş gibi ellerini yana açarak oluşacak tahrifatın tahmini zararını gözden geçirdi. Sonra koşarak barutla çizdiği metrelerce şeridin başına gitti. Yere bırakmış olduğu meşaleyi alarak barutu tutuşturdu ve arkadaşlarının arkasından koştu. Bir dakika kadar sonra arkalarından şiddetli patlama sesi duyuldu. Koşarak ilerledikleri tünel zangırdadı ve hatta tünelin tavan kısımdan kopan bazı parçalar üstlerine düştü. 
Birkaç saniye sonra her şey normale döndüğünde 12 yoldaş, derin birer nefes alarak birbirlerine baktılar. “Artık izimizi süremezler, rahatız” dedi liderleri. Sessizce karanlık tünelde, ellerindeki meşalelerin yardımı ile ilerlediler. İmparator’un cesedini sırtlayan dört muhafız öne geçmişti, diğerleri arkada topluca onları takip ediyordu.
Yaklaşık bir saat yürüdükten sonra tünel bitti. Tam önlerinde tünele girdiklerine benzer bir duvar vardı. Lider, öne geçerek duvardaki gizli geçidi açacak mekanizmayı aradı bir süre. Sonra bir taşı yerinden çıkartarak içindeki boşlukta bulunan mekanizma ile duvarın açılmasını sağladı. Açılan gizli kapıdan teker teker dışarı çıktıktan sonra tünelin içinde 50-60 metre kadar geri giderek bir küçük barut fıçısı daha patlattılar. Tünelin büyük kısmının çökmesini sağladıktan sonra, çıkış kapısını da ikinci bir fıçı patlatarak parçaladılar. 
“Artık 12’lerin dışında hiç kimsenin bilmediği bir yerdeyiz. İmparator’un son istirahatgâhı şu karşıdaki mağara olacak. Ve o mübarek ruh, bu kutsal emanetle birlikte, Konstantinapol kâfirlerden geri alınıp, kendisine yakışır görkemli bir anıt mezar yapılacağı güne kadar evlatlarının kendisini bulmasını bekleyecek.”
Sessizce mağaraya ilerlediler. Ellerinden geldiğince akidelerini yerine getirerek dinî cenaze merasimi yaptıktan sonra cesedi toprağa verme hazırlığına başladırlar. Açılan çukura önce yanlarında getirdikleri sandığı soktular. Sonra Konstantin’in cansız bedenini dikkatle indirdiler. 
Diğerleri dinlenirken, iri yarı bir muhafız, mızrağının ucunu kama gibi kullanarak, taşla ona vurmak suretiyle mezar taşı hazırladı. Metni yazmayı bitirdikten sonra mezar taşını kaldırarak arkadaşlarına gösterdi. Herkes beğendiğini belirtince, taşı alarak mezara ilerledi ve mezarın başında dualar mırıldanmakta olan liderine takdim etti. Lider, taşı almadan önce ellerini iki omzuna koymak suretiyle ona duyduğu minnettarlığı belli etti. Taşı ellerine alarak mezara yerleştirdi. 
Sonra elindeki haçı havaya kaldırarak arkadaşlarını yanına çağırdı. Arkadaşları yerlerinde kalkarak liderlerine katıldılar. 12 haç birden havaya kalktı. Batmakta olan güneş bakır bir tepsi gibi gökyüzünde duruyordu. Haç tutan 12 el, o kızıl tepsi içine âdeta Tanrı’ya bir adak sunarcasına birbirine yapışmış bir iman bağını gözler önüne seriyordu. 
- Ey kutsal babamız, ey kutsal ruh ve ey kutsal Mesih! Sen sergilediğimiz sadakate şahit ol ve bugün batan imparatorluk güneşinin bir gün daha ihtişamlı doğması için vereceğimiz mücadelede bizi yalnız bırakma!
Koro halinde “Amen” dedi muhafızlar.  
-Ey Mesih, Kudüs’te Judas seni düşmanlarının tuzağına gönderdiği gün, çarmıha gerilmeni engelleyemeyen havarilerin ne kadar çaresiz ve üzgünse, yeryüzünün ikinci Kudüs’ü sayılan Konstantinapol’de biz 12 yoldaş da bugün o kadar çaresiz ve üzgünüz. Şifalı ellerinle yüreğimize dokun ve acımızı hafiflet! 
- Amen!
- Ey Konstantin, toprağın bol olsun. Evlatların geri dönüp kâfirleri yendiği gün, içinde melekler gezinen şehrin tüm kutsallığı ile dirilecek ve cennetten bir parça olacak. Doğu Roma’nın ihtişamı, o gün yeniden tüm dünyanın gözlerini kamaştıracak ve kırılan onuru onarılmış olacak. Bizi kâfir barbarların pençesinde kaderimizle baş başa bırakan Batı’daki küfür tapınaklarından gereken intikam da o gün alınacak.
Bir kez daha hep bir ağızdan “Amen!” dediler. 
Lider tekrar söz aldı:
- Ey Büyük Konstantin’in ülkesinin son kralı Konstantin, gözün arkada kalmasın. Biz Doğu Kardeşliği’nin neferleri, senin şehrini tekrar diriltmek için, sergilediği hile ve oyunlarla şeytanın çırağı olduğunu ispat eden Mehmet’ten daha şeytanca yöntemler bulmak için çalışacağız. Onlardan gibi, onların arasında gezeceğiz. Sermayemizin gücüyle onların karar ve yönetimlerinin gözünde itibar kazanıp, onların lehine görünen aleyhte kararlar alınmasını sağlayacağız. Onlar bizi kendi inançlarından, kendi kanlarından sanacaklar. Ta ki Ayasofya’da yeniden bizim ilahilerimiz söylenene kadar… Ta ki bu mezara sakladığımız kutsal emanetin sahibi geri dönüp onu bizden teslim alana kadar…

DİMİTRİ  
Moskova – Mayıs 2018

Günün son ışıkları, villa bahçesindeki küçük boylu ağaçların üstüne düşüyordu. Bahçedeki çardağın altında bağdaş kurmuş, dizindeki laptop’ın klavye ve faresiyle çalışan çocuk vaktin farkında değildi. Hava kararıp bahçedeki gölgeler koyulaştıkça, dizüstü bilgisayarına biraz daha abanıyor, el hareketleri gittikçe hızlanıyordu. Bir süre sonra el hareketleri yavaşladı. Eliyle sertçe bilgisayarın “tamam” tuşuna bastı ve gözlerini sonuna kadar açarak ekrandaki görüntüyü seyretti.
Büyük keyif almıştı seyrettiğinden. Derince nefes alarak, kollarını esnetti. Kafasını kaldırdı. Bilgisayarın ekran kısmını biraz geri iterek, tasarladığı programı bir kez de kuş bakışı seyretti. Programı tekrar tekrar çalıştıran çocuk, “Tanrı izin verirse, bir gün gerçekten böyle parçalayacağım onları” dedi. 
Sonra içeri seslendi. 
- Marta Nine! Marta Nine! Gel bak, ne yaptım? 
8 yaşındaki çocuğun seslenmesinden hemen sonra içeriden titrek bir ses yanıt verdi. 
- Efendim Dimitri diyerek villa bahçesine koşan Marta Hanım, yaşlılığın verdiği fiziki engeller nedeniyle ancak bir dakika kadar sonra varabilmişti çocuğun yanına.  
- Ne var, ne bağırıyorsun böyle kuyruğuna basılmış kedi yavrusu gibi!
- Bak, Marta Nine. Bir animasyon tasarladım!
Marta Hanım ekrana baktığında Ayasofya Müzesi’ni gördü. Yüreğinin daraldığını, kalp çarpıntısının arttığını hissetti. 6-7 Eylül olayları sırasında, olan biteni anlamlandıramayacak bir çocuk olarak kaçmıştı İstanbul’dan. Boğaz’dan gemi ile Karadeniz’e açılmadan evvel, Galata Kulesi’nden sonra el sallayıp veda ettiği ikinci yapıydı resimde gördüğü. O günden bu yana, doğduğu toprakları ölmeden önce son bir kez görmek özlemiyle yanıp tutuşuyordu. Gözünde canlanan mazide yaptığı kısa yolculuk sonrası, Dimitri’nin kendisine dikilen gözlerine bakarak sordu:
- Nasıl bir animasyonmuş bu?
-Kendin dene ve gör, dedi. Şu düğmeye basman yeterli yaptığım animasyonu görmen için. 
Yaşlı kadın Dimitri’nin kendisine gösterdiği tuşa bastı. Ekranda Ayasofya bütün ihtişamıyla belirmişti. Sonra gökyüzünden gelen dört füze gördü kadın. Füzeler, Ayasofya’ya doğru yönelmişti. Her bir füze ayrı ayrı minarelere isabet ederek onları yıktı. Sonra çift başlı bir kartal, ağzında bir çanla Ayasofya’nın kubbesine indi. Oradan çan kulesine geçerek ağzındaki çanı kuleye taktı. Sonra çanın ipini çekti. Ayasofya üzerinde çan sesleri yankılanıyordu. Yaşlı kadın gözleri fal taşı gibi açılmış olarak sordu: 
- Sen mi yaptın bunu gerçekten?
-Evet, Marta Nine! Tanrı izin verirse, büyünce bir gün gerçek Ayasofya’yı da böyle çan sesleriyle çınlatacağım ve sen özlediğin o mekânın sahibi olarak, intikamını almış olarak döneceksin o şehre.

PATRİK  
İstanbul – Mayıs 2018

Uzun kızıl saçları omuzlarına dökülen, esmer tenli, siyah iri göz bebeklere sahip berrak gözlü, uzun boylu adam, Fener-Rum Patrikhanesi’ne yakın ve onu tepeden gören yüksek bir binanın teras duvarının üstüne oturmuştu. Yanına oturan Janet ile birlikte Haliç’te güneşin batışını seyrediyordu. 
Janet, 
- Keşke Tunç da yanımızda olsaydı şimdi, diye mırıldandı. 
Malik,
- Eminim, cennette dört gözle kendisini özleyen kadını bekliyordur, diyerek bakışlarını genç kızdan ötelere çevirmeyi tercih etti. 
Sahilde kayıklar ve küçük motorlu tekneler salınıyor, sol kısımda Haliç’in şehrin içinde kaybolduğu yönde iki küçük adacık göze çarpıyordu. Eyüp Sultan Cami’nin çevresinde akan kalabalık insan seli buradan da seçiliyordu. 
Hemen arkasındaki geniş mezarlığın üstünde süzülen teleferik aracı, tepedeki istasyonun olduğu yerin arkasındaki ünlü Piyer Loti’nin kahvehanesinin bulunduğu yerdeki çay bahçeleri ve restoranların masaları da dolmuştu. 
Kızıl Saçlı Adam, bu hareketli mekânlardan, teras balkon duvarında oturduğu binanın biraz ötesindeki Bulgar Kilisesi’nin ne kadar sakin olduğunu düşündü. Geniş bahçenin içindeki bu gotik bina semtin ortasına sonradan çizilmiş ve el değmemiş üç boyutlu bir peyzaj tablosu gibi duruyordu. 
Fener Patrikhanesinde ayin yapan Bulgarların özerk ve millî bir kilise kurma arzuları sonucunda kurulmuştu o kilise. Çoğu zaman kapalı olan Kilise genelde böyle sakindi. Sadece bazı zamanlar geniş ve göz alıcı bahçesinde çalışan ve sulama yapan bahçıvanı görmek mümkündü.
Patrikhanenin arka kısmındaki binalar neredeyse Bizans dönemindeki hallerinden daha şık ve makyajlı halleriyle dikkat çekiyorlardı. İstanbul’un 2010’da Avrupa Kültür Başkenti olmaya hazırlandığı yıllarda hayata geçirilen projeler kapsamında restore edilen binalar, tarih ve kültürün korunması gerektiğine inananları memnun etmişti. O günlerde halk arasında çalışmalara kuşkuyla bakan insan sayısı hiç de az değildi. Muhafazakâr halkın çoğu, Osmanlı eserleri bakımsızlıktan çürürken, Rum ahaliye ait evlerin restore edilmesinin ardında Bizans’ın diriltilmesi çabalarının yattığına inanıyordu. 
Üstünde pelerini andıran uzunca turkuaz renkli cepken ve ayaklarında çarıkla mokasen karışımı deri ayakkabılar olan adam, cepkeninin içine her zamanki gibi kayık yaka beyaz gömlek giymişti. Cepkenin iç cebinde taşıdığı büyük boy, kalın deri ciltli kitabı çıkardı. Kitabın kapağında Türkçe harflerle Tarih-i Esrar yazıyordu. “Bu son cilt! Bu cilt diğerlerinden çok farklı! Yakın tarihli bilgiler içeriyor. Bir kısmını rahmetli babam kayda geçirmiş. Ayasofya, Fatih Külliyesi ve Rumeli Hisarı’ndan sonra gözden kaçırılmaması gereken en önemli mekânın burası olduğunu söyledi babam. Bak, neler yazmış…” diye mırıldandı. 
Adam kırmızı ipliğin sayfanın altındaki kısmını bulup kaldığı sayfayı açarak, sesli sesli okumaya başladı: 
Eskiden adına kayalık anlamına gelen Petrion denilen semt, adını sur kapısında yakılan fenerden almıştı. Doğu Romalıların Phanarion dediği fenerin bulunduğu surlar, bu semti Konstantipol’den de ayrı korunaklı bir bölge yapıyordu.
 Çevresine bakındı Kızıl Saçlı Adam. Semte adını veren kayalıklar evlerin altında erimiş ve fenerin bulunduğu surlardan geriye ise artık çok küçük, kaybolmaya yüz tutmuş parçacıklar kalmıştı. 
Burası şehirden ayrı korunaklı bir semtti. Çünkü burada soylu ve varlıklı Ortodokslar oturuyorlardı. Sultan Mehmet şehri kuşatmadan kısa bir süre önce pek çoğu Avrupa ülkelerine göçtüler ama fetihten sonra büyük bir kısmı da geri döndü. Katolik nüfuzu altındaki ülkelerde yaşamak, Müslüman ülkede yaşamaktan daha zor gelmişti onlara. 
Dar cepheli, kalın duvarlı ve cumbayı andırır çıkmalara sahip geniş bahçeli Ortaçağ şövalye evlerini andıran yapılarda oturan soylular, Osmanlı’nın dış ticaretinde önemli roller oynadı. Osmanlılar, fethettikleri Balkan şehirlerinden bazılarının beyliklerini bu semtin beylerine veriyorlardı. Bu semtte oturan Rumen kökenli Dimitri Kantemir’in Eflak Beyi iken Rus Çarı’ndan yana tavır alması üzerine, Rumen kökenli asillere bir daha beylik verilmedi. 
Fener semtinin İstanbul tarihindeki en büyük önemi, Aya Yorgi Kilisesi’yle bağlantılı yapılarda görev yapan Fener Patrikhanesi. Basık tonoz çatılı bir bazilika olan Aya Yorgi, yaldız çerçeveli gösterişli ikonlar içerdiği gibi bir de patriklik tahtına barındırıyor içinde. 
Patrikhane binası da Aya Yorgi gibi pek gösterişli olmayan bir sadelik içerir ve çoğu kısımları ahşaptır. Lakin buraya yağan hediyelerin miktarı bile Patrikhane’nin görünüşünden kat be kat zengin olduğunu göstermeye yeter. Eşitler içinde birinci olan Patrik, ABD, Rusya ve Yunanistan başta olmak üzere etkin nüfuzundan dolayı itibar görüyor ve bu gücünü pazarlık unsuru olarak kullanabiliyor. 
Sadece İstanbullu Rumların değil, değişik ülkelerdeki 80 Ortodoks kilisenin de merkezi olan Fener-Rum Patrikhanesi, başlarda İmparatorluğun gözbebekleri arasındaydı. Fatih’in güven ve takdirlerini kazanan Patrikler, Osmanlıların Katolik âlemi ile ilişkilerine müdahalede bulunmayıp, Türklerin galibiyetinde önemli roller oynadılar. 
Ancak zamanla, dünya üzerindeki dengeler değiştikçe ilişkilerde arızalar yaşandı. Bir zamanlar kendisini kolları altında koruyan Osmanlı’nın önceleri vurdumduymaz, sonraları hakir gören tavırları yüzünden Patrikhane, kendisine tutunacak başka dallar aradı. Özellikle Rusya ile çıkarları doğrultusunda önemli ilişkiler kurdu. Yunanistan’ın bağımsızlık ilan etmesinden ve Balkanlarda Ortodoks devletlerin sayısının çoğalmasından sonra Patrikhane’nin pazarlık gücü arttı. Ama onun pazarlık gücü artıkça, Türklerle arasındaki ilişki giderek daha çok gerginleşiyordu. Bunda Türklerin artık Rumlara güvenemez hale gelmesinin de payı büyüktü. Lakin Rumların elde ettikleri gücün etkisiyle ipleri tamamen ele geçirme hayalleri temel faktördü.
Kitabı kapatarak cepkenin cebine soktu adam. Janet’e Patrikhane civarında gezinen birkaç yaşlı insanı işaret ederek şunları söyledi: 
- Ancak ne olursa olsun, kim ne derse desin, bu topraklarda yaşayan Ortodoks halklar hâlâ Sultan Mehmet Han’a saygıyı sürdürüyor ve hatırasına ihanet etmeyecek kadar vefa taşıyorlar.  Karadeniz’in şirin bir kasabasında dünyaya gelmiş bir bilim adamı ile 1980 sonrasında, Türkiye Cumhuriyeti’nin aldığı darbe yarasının tedavisine çalışıldığı yıllarda, dönemin patriği arasında yaşanan diyalog bunun en güzel örneği. Kâinatın kitabı ve konuşanların dışında sadece benim şahitlik ettiğim o konuşmayı da bu kitaba ilave ettim.
- Okur musun lütfen, neler konuştular? 
- Sene 1997 idi. Tarihi konuşma şöyle cereyan etti. Bilim adamı üzerinde çalıştığı projeyi bitirmiş olmanın sevinci içindeydi. Fener-Rum Patrikhanesi Patriği ve bir grup patrikhane çalışanı ile öğretim üyeleri neşe içinde Sultanahmet Meydanı’ndaki çay bahçelerinden birine oturmuşlardı. Her şeyin yolunda gitmesi ve ekibin uyumunun,yapılan araştırmada gayet olumlu sonuçlar ortaya çıkarması yüzleri güldürüyordu. Her iki taraf zorlu araştırmayı başarı ile bitirdiğinden, karşı tarafa yardımlarından dolayı teşekkür ediyordu. 
Oturdukları bahçe Ayasofya ve Sultanahmet ibadetlerinin tam ortasındaydı. Patrik ve araştırma heyeti başkanı, çaylarını erken bitirip kalkarak gruptan önce çay bahçesinden ayrıldılar. Ekip arkadaşlarına yarım saat sonra Yerebatan Sarnıcı önünde otobüslerin kendilerini bekleyeceğini hatırlattılar. 
İkili yapılan çalışma süresince çok iyi anlaşmanın yanı sıra aralarında oldukça özel bir dostluk oluşmuştu. Daha önce de tanışıyor olmalarına rağmen, birbirleriyle bu kadar sıcak ve candan sohbet etme şansı bulamamışlardı. Ayasofya binasının tam karşıdan tüm heybetiyle görüldüğü noktaya vardıklarında durdular. Dönüp sessizce karşılarındaki ihtişamı seyrettiler bir müddet. 
Patrik, eliyle Ayasofya’yı işaret ederek, dokunaklı bir ses tonuyla konuşan ilk isim oldu: 
- Aziz profesör, farkında mısın, İstanbul’da ve hatta belki de dünyada hiçbir mabet şu karşımızdaki boynu bükük ibadethane kadar acı çekmemiştir.
Araştırma heyeti başkanı, 
- Kesinlikle haklısınız. Hatta iki ayrı dinin müminleri, başka hiçbir ibadethane için aynı anda bu kadar uzun süre ibadete açılması için dua edip gözyaşı dökmemiştir, diye cevaplandırdı onu.
- Hâlâ bu ibadethanede bir gün ibadet edebilme özlemiyle yanıyor olmam, size garip gelebilir ama itiraf edeyim ki gönül ferman dinlemiyor profesör.
- Sizi çok iyi anlıyorum, Sayın Patrik. Kilisenin yanlarında yükselen şu minarelerin yıkılmasını dilemenizden ve çan kulesinde çan sesi duymayı özlemenizden doğal ne olabilir ki? Hatta belki de bunu arzu etmeseniz imamınızdan şüphe duymam gerekir. Benim imanım nasıl bu ibadethanenin cami olarak ibadete açılmış olmasını arzuluyorsa, sizin imanınızın da onun yeniden bir kilise olmasını arzulayacaktır, diyerek iç çekti.
Sonra, aklına gelen bir şeyi paylaşmak için gözlerini Patrik’in yüzüne çevirerek sordu: 
-Ayasofya’nın bir daha cami olarak ibadete açılması için gereken koşullar oluşur mu bilemem ama 1920’li yıllarda bu kuleye bir kez daha çan takılması ihtimali doğmuş. Fakat Allah’ın hikmetine bakın ki bunu engelleyen de yine sizler olmuşsunuz biliyor musunuz?
Patrik acı acı gülümseyerek başını salladı:
-Bilmez miyim, aziz dostum. Katolikler, illa da bizim çanımız asılacak diye diretip taş koymuşlardı işe. 
- Evet, iyi ki de koymuşlar. İslam âlemi buna razı olmaz ve çok kan dökülürdü. Vatikan’ın Katolik, sizin Patrikhanenin Ortodoks çanı olmasında diretmesi yüzünden anlaşmazlık tatlıya bağlanamamış ve Fatih’in kemikleri daha fazla sızlatılmamış oldu. Evet, bizim de büyük hatalarımız oldu ama siz de tarih içinde Fatih’in kemiklerini sızlatacak şeyler yaparak bizi üzdünüz, Sayın Patrik!
Fatih denilince Patrik’in yüzünü hüzün kapladı. İçini çekti. Bir müddet sustu. Sonra gözlerini araştırma heyeti başkanının gözlerine dikerek,
- Siz de keşke Sultan Mehmet’i bize aratacak yanlışlar yapmasaydınız, profesör! Hem siz hem biz mağdur olduk. Her iki taraf da bu işten zararlı çıktı, dedi.
 Sonra sağ elindeki asayı biraz eğerek iki eliyle kavradı ve yere paralel pozisyonda tutarak profesöre uzattı.
- Bu asa, bize onun hediyesidir. Bize tarihimiz boyunca İstanbul’u kuran İmparator Konstantin’den sonra en büyük lütuf Sultan Mehmet Hazretlerinden gelmiştir. Biz ona çok şey borçluyuz. Katlimizi vacip gören Katoliklere karşı bizi himaye edip koruyan ve Patrikhanenin şanına layık yere gelmesini sağlayan odur. İnanın ki sizin bize, bizim size yaptığımız bunca zulme rağmen, hâlâ Vatikan’ın sergilediği davranışları gördükçe içimden isyan ediyor ve diyorum ki, “Keşke, Ankara’dakiler Fatih kadar adil ve güçlü olabilseler de biz de onları Sultan Mehmet’i sevdiğimiz kadar sevebilsek… Biz buradayız, Fatih gibi bir yöneticiye hizmete her daim hazırız. Ya siz, neden onun gibi adil ve âlim hükümdarlar yetiştiremiyorsunuz?
Profesör, elinde asa ile Patrik’in yüzüne bakakaldı. Donup kalmıştı. Bir şeyler söylemeye yeltendi ama söylemek istediği her kelime boğazında düğümlendi. Dudaklarını oynatmayı bile beceremedi. Başını önüne eğdi.
Patrik, 
- Ben de sizi çok iyi anlıyorum, Sayın Profesör. Aslında siz bizden daha çok muhtaçsınız öyle ihtişamlı bir lidere. Belki bir gün dualarımızı aynı yönde birleştirmeyi başarabilirsek, Tanrı bizi duyar da her iki cemaatin de yaralı onurları sarılır, dedikten sonra sağ elini araştırma heyeti başkanının omzuna koydu: İstersen gidelim yavaş yavaş ve kanayan yaralarımızın tedavisi için Tanrı’ya dua edelim.
- Edelim dostum, edelim inşallah… Ama madalyonun tek yüzü için değil, her iki yüzü için, diyerek Patrik’le birlikte döndü ve otobüslerin gelmesi beklenen noktaya doğru yürümeye başladı. 
Çay bahçesinden kalktıkları andan itibaren merakla onları izleyen arkadaşları, ne konuştuklarını öğrenmek için can atıyordu. Ama ne araştırma heyeti başkanı ne de Patrik, ne o gün ne de o günden sonra bu konuşma hakkında hiç kimseye tek kelime etmediler. Âdeta birlikte işledikleri bir günahı paylaşmaktan utanıyor gibiydiler. Belki de birbirlerine asla söylememeleri gereken sözler söylediklerini ve bir gün bunların duyulmasından zarar görebileceklerini düşünüyorlardı. 
Kitabı kapatan Kızıl Saçlı Adam, Janet’e göz kırptı.
Janet: 
- Gerçekten böyle bir şey söyledi mi Patrik, yoksa bunları sen mi uydurdun?
- Yemin ederim ki o söyledi! Gidip sorabilirsin.
- Peki, sen ne düşünüyorsun bu konuda? 
- Benim düşüncem net. Bu kent, Hz. İsa’ya adandı ve Allah en büyük emanetçidir. Emaneti eninde sonunda sahibine verecektir.
Janet, şaşkınlıktan fal taşı gibi açılan gözleriyle Kızıl Saçlı Adam’a baktı. 
- Aman Tanrım! Sen bunu nasıl söylersin! Yoksa… Yoksa sen Müslüman değil misin?
- Yoksa sen Hz. İsa’yı Hıristiyan mı sanıyorsun?
Janet, yutkunmakla yetindi. Bir müddet sessiz kaldıktan sonra, Kızıl Saçlı Adam’ın gözlerinin içine bakarak sordu: 
-Peki, sen beni neden bu kadar önemsiyorsun?
- Çünkü sen yüreğindeki saflığı koruyup, gerçeği arayan ve koşullanmadan, cesurca soru sorabilensin. Allah senin gibileri görünmez kalkanlarla korur. Onun adaletinin sınırı yoktur. Ve sadece senin gibi koşullanmamış saf yürekler insanlara destan yazdırabilir. 
Kızıl Saçlı Adam, ayağa kalkıp iki elini beline koyarak gözlerini kuzeye çevirdi. Bir müddet sessizce ufka baktıktan sonra,
- Yakında Müslüman - Ortodoks dostluğu şiddetli sınavlarla yeniden sınanacak. Ve her iki halk büyük acılarla karşı karşıya kalacak. Kuzey’de büyüyen tehlike, onlara farklı seçenekler sunacak. Onlar ya Kuzey’in sesine uyacaklar ya da Tanrı’nın, diye mırıldandı.  
- Kuzey’de büyüyen tehlike derken neyi kast ediyorsun Malik?
- Dimitri’yi, Üçüncü Roma hayallerini… Biliyorsun, Fatih’in yaptığını yıkmaya hazırlanan müthiş bir zekâ, siyasi çıkarları gereği Ortodoks birliğinin sağlayarak, Anadolu’dakilerin de desteğini almaya hazırlanıyor. Ve dünya konjonktürü de öyle bir liderin varlığına itiraz etmemeye uygun.
- O zaman, neden onları tehlike olarak niteliyorsun? Senin söylediklerine göre, Hıristiyanlık adına Doğu Roma’yı diriltmek isteyenlerin başarılı olması gerekmiyor mu?
- Çok şakacısın. Ben İsa’ya adanan şehirden söz ediyorum. Onlar İsa’nın emanetinin değil, Konstantin’in mirasının peşindeler Janet! Kimin neyi arzuladığını hissetmiyor musun? 
- Hissediyorum. Çetin sınavlar olacak… Şu karşımızdaki Patrikhane’de gönlü barış ve merhamet dolu cemaatin arasında yüreği kararmış birkaç insan var. Müslüman cemaatler arasına sızmış nifak tohumları ile aynı kaynaktan besleniyorlar. Büyüyle uğraşıyorlar. Mühürlenmiş kapıları açmaya çalışıyorlar. Siyah Kalem’in dolaştığı âlemlerdeki karanlığın ordulardan yardım umuyorlar. Onları hissedebiliyorum. 
Malik derin bir soluk alarak, Janet’e kendisini izlemesini işaret etti. 
- Kaderin cilvesine bak ki Konstantinapol’ün fethi için omuz omuza veren Şeyh Kızılca Bedreddin’in torunu ile Ermeni duvar ustası Ruben’in torunu, ataları gibi yine aynı amaç için omuz omuzalar! 
Birlikte çatının kıyısından boşluğa doğru yürüdüler. Kızıl Saçlı Adam’ın dudaklarından tanıdık bir dua dökülüyordu: “Ey Rabbimiz, üzerimize sabır indir. Ayaklarımızı yere sağlam bastır…” 
-son-